Boek 56: The Rotter's club

Schrijver: Jonathan Coe
Jaar van publicatie: 2003
Uitg. Vintage
***
415 blz

De boeken van Jonathan Coe heb ik tot nu toe altijd graag gelezen. The Rotter's Club stond dan ook hoog op mijn te lezen lijstje. Omdat Storytel het in het bestand had, begon ik te luisteren naar dit verhaal over een groep jongeren, die proberen zich in een voor hen verwarrende wereld staande te houden. Daar is het mooiste meisje van de klas, de schrijver van de schoolkrant, de maker van minder geslaagde grappen.
Wat me niet was opgevallen, was, dat dit een verkorte voorgelezen versie was. Daar kwam bij, dat ik weinig tijd had om te luisteren, zodat ik er vaak geen touw aan vast kon knopen.
Luisterboeken blijken toch niet helemaal mijn ding te zijn.
Misschien had ik het boek in de papieren of e-versie beter gewaardeerd, nu vond ik er weinig aan.

PS: Bij nader inzien waren het nog een paar boeken meer, die ik deze maand gelezen heb. Susan Wiggs en Jojo Moyes las ik met het meeste plezier, over de door de mannen geschreven boeken was ik deze maand aanzienlijk minder enthousiast.

Boek 37: Het moordend testament

Schrijver: Jonathan Coe
Jaar van publicatie: 2013 
Uitg De Bezige Bij 
Vert. Marijke Emeis
Oorspr. titel: What a carve up!
*****
542 blz

Coe schreef al eerder over de rijke familie Winshaw, afkomstig uit een onherbergzaam gebied in het Engelse Yorkshire. Dit deel speelt zich af in de jaren tachtig. Margaret Thatcher is premier. Er wordt alom bezuinigd. Maar de Winshaws worden steeds rijker, hebzuchtiger en meedogenlozer. Michael Owen, een jonge onbekende schrijver, krijgt de opdracht een kroniek te schrijven over de familie. Hij heeft geen idee waar of van wie die opdracht afkomstig is. Maar het honorarium is aanzienlijk en hij heeft toch niet veel anders te doen.
Zo maakt hij kennis met broer en zus Roddy en Hilary, respectievelijk kunsthandelaar en schrijfster van columns. Roddy vertegenwoordigt alleen knappe kunstenaressen, die met hem naar bed gaan. Hun kunst interesseert hem niet. De stukjes van Hilary zijn niet erg waarheidsgetrouw.
Mark zit in de wapenhandel, Dorothy in de bio-industrie, waarbij ze uiterst wrede technieken hanteert, om er (nog) beter van te worden. 
Op deze manier beschrijft Coe de misstanden, die hij waarneemt. Hij doet dat op een geweldige manier. Hij kan een verhaal zo vertellen, dat je niet kan stoppen met lezen. Het verhaal vliegt heen en weer in tijd en plaats, dan weer lees je plotseling iets, dat je meent al eerder in het boek gelezen te hebben. Dat klopt ook, want herhaling is een van de door Coe gebruikte kunstjes. Het boek is verrassend, knap, onthutsend en er zijn nog talloze andere namen voor te verzinnen.

Boek 15: Nummer 11

Schrijver: Jonathan Coe
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. De Bezige Bij
Vert. Otto Biersma en Luud Dorresteijn
Oorspr. titel: Number 11, or Tales that witness madness
428 blz.

Dit was het eerste boek van Coe dat ik las. Het maakte me benieuwd naar de voorgangers ervan. Wat een geweldig boek. Humor, zoals humor bedoeld is: met een wat zwarte, kritische ondertoon, die je ongemakkelijk achterlaat, na de aanvankelijke lach.
De vijf verhalen, of delen, waaruit het boek is opgebouwd, lijken op zichzelf te staan. Vreemd: ik had toch niet gekozen voor een verhalenbundel? 
Maar dan duikt toch één van de personages uit een vorig deel op en uiteindelijk brengt de schrijver alles keurig samen.
Hoe verandert het leven in een korte tijd. Wat of wie bepaalt hoe dat leven verandert? Gaan we erop voor- of achteruit? In welke mate kunnen we ons leven zelf inrichten? Wie of wat bevolkt de stad en bevalt dat? Is de mens veilig voor die veranderingen op het platteland? Welke rol speelt geld, politiek?
Ik heb genoten van deze kennismaking, al stemt het lezen van Nummer 11 (dit getal komt een aantal malen terug in het boek) niet echt vrolijk.