Boek 110: De waanzinnige boomhut van 13 verdiepingen

Schrijver: Andy Griffiths en Terry Denton
Jaar van publicatie: 2011 (Australië) 2013 (Nederland)
Uitg. Lannoo
Vert. Edward van de vendel
Oorspr. titel: The 13-story treehouse
245 blz.


Onze jongste kleinkinderen zijn dol op deze serie, en zij zijn niet alleen. De boeken gaan als zoete broodjes over de toonbank en Sinterklaas had ook een nieuw deel in de pakjes verstopt.
Ik was benieuwd of ik de serie ook zou kunnen waarderen.
Ook nu weer was het antwoord bevestigend: wat een fantasie! Wat een leuke tekeningetjes!
Met plezier gelezen.

Boek 105: De ongelofelijke avonturen van Bram Vingerling

Schrijver: Leonard Roggeveen
Jaar van publicatie: 2000 (Oorspronkelijk 1921)
Uitg. Van Goor
168 blz

Jaren geleden, op de lagere school, was dit een van de favoriete kinderboeken. Er werd bijna gevochten om het te mogen lezen, iedereen was enthousiast. Het exemplaar in onze schoolbibliotheek lag volledig uit elkaar. Er waren kinderen, die na het lezen ervan belangstelling kregen voor scheikunde en zelf ook proefjes gingen uitvoeren. Harry Mulisch, die dit boek als zijn favoriet bestempelde, begon door het lezen ervan zelf te schrijven.
Het was het verhaal van Bram Vingerling. Zoon van notaris Vingerling uit Den Haag en in zijn vrije tijd dol op het doen van scheikundige proefjes. Hij vindt een stof uit die dingen, en later ook hemzelf, onzichtbaar maken. Dat levert spannende avonturen op.
In 2000 verscheen een herdruk. Ik kocht het, benieuwd of ik het nog steeds zo goed vond en kon ervaren, waarom wij het als kinderen zo geweldig vonden.
Natuurlijk: een aantal dingen zijn gedateerd. Maar wat een fantasie! Wat een goede verteller is Roggeveen. (Ook boeken van zijn hand, geschreven voor jongere kinderen, zijn in mijn geheugen gegrift - ze maakten een lezer van mij)
Opnieuw las ik het met plezier.

Boek 102: De Gorgels

Schrijver: Jochem Myjer
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. Leopold
132 blz

Dit is een kinderboek zoals een kinderboek hoort te zijn: vol fantasie en spanning, met prachtige tekeningen, mooi uitgevoerd, kortom: een geweldig boek. Ik was benieuwd waarom de Gorgels boeken steeds bovenaan de bestsellerslijsten stonden, maar nu begrijp ik het. Het moet voor ouders, grootouders en anderen die voor kinderen zorgen, een heerlijk voorleesboek zijn.

Boek 24: Opilopi

Schrijver: Clinty Thuijls
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Marmer
Voorlezer: Erik van der Horst
Storytel
80 blz.

Een schattig voorleesboekje over opa Pie, die nog jong van hart is en zijn kleinzoon Sjef, die zichzelf al geweldig stoer vindt. Samen beleven ze avonturen waar kinderen vast heel erg om zullen lachen. Jochem Myjer prijst met die woorden het boek op de kaft aan, en hij heeft gelijk. Opa en Sjef lachen zelf trouwens ook graag om hun eigen moppen. Erik van der Horst leest het verhaal met veel enthousiasme prima voor.
Het is jammer, dat je bij het luisterboek de (door anderen geprezen) illustraties mist.

Boek 20: Dirkje Bakkes, brandnetelspecialist

Schrijver: Tosca Menten
Illustraties: Elly Hees
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. Van Goor, Houten
188 blz.

Dit jaar heb ik me voorgenomen zo nu en dan een kinderboek te lezen. Toen ik nog voor de klas stond, las ik graag voor en kende bijna alle gangbare kinderboeken. Daar is de laatste jaren de klad in gekomen en ik ben benieuwd, wat kinderen tegenwoordig lezen.

Dit was een aardig kinderboek, maar niet meer dan dat.
Dirkje woont al zijn hele leven bij zijn onaangename oom Griep en tante Fop. Tante verliest voortdurend haar kunstgebit, dat dan op de meest onwaarschijnlijke plaatsen terechtkomt, Oom heeft een brandnetelplantage en probeert een reuzenbrandnetel te kweken. Daarmee zal hij dan veel geld verdienen. Dirkje wordt gebruikt als slaafje: hij moet de brandnetels uittrekken, die de machine laat staan. Oom krijgt daar bulten van. Dirkje ook, maar dat hindert niet.
Waarschijnlijk moeten kinderen wel lachen om de eindeloos herhaalde benamingen, die oom en tante Dirkje geven. Snotzak is daar een van. Ik kon dat wat minder waarderen en had er na de zoveelste herhaling wel genoeg van.
De vlekkerige illustraties waren ook niet zo naar mijn zin.
Zoals gezegd: aardig.

Boek 65: De ruines van Gorlan

Schrijver: John Flanagan
Jaar van publicatie: 2009
Uitg. Gottmer Uitgevers Groep BV
Vert. Laurent Corneille
Oorspr. titel: Ranger's Apprentice, The ruins of Gorlan, Book One
(Random House Australia, 2004)

Serie: De Grijze Jager

Mijn kleinzoon heeft een hekel aan lezen. Groot was dus mijn verbazing toen hij vertelde, dat er nu een serie was, die hij mooi vond. Hij had het eerste deel gelezen. er waren er nog elf en hij wilde ze allemaal. Daar werd ik nieuwsgierig van, dus ik las het eerste deel van de Grijze Jager.
Kleinzoon had gelijk: het boek was goed geschreven, spannend, er gebeurde veel in en je kan je identificeren met de hoofdpersoon. Deze groeit op als een van de weesjongens, die op het kasteel van de plaatselijke baron worden opgevoed. Als het boek begint moeten ze verschijnen voor de leermeesters, die hun verder les zullen geven. Ze hebben hun voorkeur bekend kunnen maken.
Will wil graag ridder worden en hij heeft gekozen voor de krijgsschool. Maar hij is tot zijn spijt te klein. Hij komt in de leer bij de wat griezelige Grijze Jager, over wie de engste verhalen gaan,. maar eigenlijk is er niet echt iets over hem bekend. Will is niet blij.
Hij moet hard werken, oefenen, trainen. Zijn paardje is klein en ziet er onaanzienlijk uit, de wapens waarmee hij moet oefenen zien er ook niet spectaculair uit. Maar langzamerhand begint Will zijn leermeester, zijn werk en vooral ook zijn onvermoeibare paardje te waarderen.
Hij ziet zijn vroegere klasgenoten nog maar zelden. Als hij ze ziet is de sfeer gespannen tussen hem en zijn wel tot de krijgsschool toegelaten makker. Die lacht hem uit, wat leidt tot een gevecht. Maar door alle spannende gebeurtenissen krijgen ze waardering voor elkaar en elkaars vaardigheden. De vriendschap tussen hen groeit. Mooi beschreven.

Boek 35: Leven van een Loser

Schrijver: Jeff Kinney
Jaar van publicatie: 2009
Uitg. Fontein
Vert. Hanneke Majoor
Oorspr. titel: Diary of a Wimpy Kid

In de app van de (vakantie)bieb stond deze favoriet van kleinzoon. Sinds de kinders groot zijn en ik ook beroepshalve geen kinderboeken meer onder ogen krijg, weet ik alleen maar zo ongeveer wat er in de kinderboekenwereld verschijnt. Ik wil proberen daar verandering in te brengen.

Deze superpopulaire serie krijgt de kritiek, dat het wel al te eenvoudig wegleest. Maar kinderen, die een hekel aan lezen hebben, of alles liever doen dan met een boek aangetroffen te worden, brengt het wel tot lezen. Ze krijgen door, dat er ook leuke, grappige, boeiende boeken bestaan.

Het verhaal van Bram, brugklasser, is herkenbaar, hoewel het naar mijn smaak wel erg Amerikaans is. Veel zaken zullen Nederlandse kinderen boven de pet gaan: we vieren hier geen Halloween (hoewel ook dat tegenwoordig schijnt te moeten veranderen), jaarboeken van school hebben we hier meestal niet, zeker niet met rubrieken als 'de populairste leerling van de klas' e.d. Toch schijnen kinderen daar geen probleem mee te hebben. Over welke zaken zouden ze nog meer heen lezen?

De tekeningetjes zijn grappig. De triestigheid van de arme jongetjes Bram en zijn (meestal) vriendje (Bram heeft niet echt vriendjes, hij neemt maar wat hij krijgen kan) slaan je tegemoet van de bladzijden.

Pinkeltje op reis

Schrijver: Dick Laan
Jaar van publicatie: (achtste druk) 1998
Uitg. Van Holkema & Warendorf/Unieboek bv. Houten

Het leek me wel een goed tegenwicht bij de vijftig tinten om dit derde deel van de Pinkeltje serie te lezen. Toch is het onderwerp een beetje gelijk: iemand gaat op onderzoek uit in de grote boze wereld.

Hier gaat Pinkeltje deze wereld verkennen, nog weer wat verder van het grote huis.Ik weet nog, dat ik als kind de serie ging waarderen met dit boek. De eerste twee delen had ik wel gelezen, maar nu werd het pas echt leuk. Ook het eind kon ik me plotseling weer herinneren, en niet omdat ik het onlangs heb voorgelezen - het moet echt zijn van de tijd, waarop ik dit als kind las.
In dit deel valt het minder op, dat de boeken al zoveel jaren geleden geschreven zijn.

Pinkeltje en zijn vriendjes

Schrijver: Dick Laan
Jaar van publicatie: 1998 (7e druk)
Uitg. Van Holkema en Warendorf
Pinkeltje-serie 2

Het was me vroeger nooit zo opgevallen, maar nu ik deze boeken met iets andere ogen lees, is Pinkeltje maar een vervelend mannetje: hij is super nieuwsgierig, klimt overal op en in, valt overal af en laat zich steeds weer in- en opsluiten. Maar ja: als hij dat niet zou doen, zouden er geen avonturen te vertellen zijn.

In dit tweede deel komt de hond Wiebelstaartje zich bij de vriendjes in het Grote Huis voegen. In deel 1 stonden de hoogtijdagen in de loop van het jaar centraal, nu is het meer het gewone dagelijkse leven, zoals het kinderen bekend moet voorkomen. Dat was in elk geval zo, toen deze verhalen bedacht werden, want tegenwoordig rijden er niet veel door paarden getrokken hooiwagens meer rond, waar je als Pinkeltje leuk zacht in kan vallen.
En hoe kan het, dat in het Grote Huis de ramen toch altijd openstaan, zodat die vervelende kraai Wipstaart zijn streken uit kan halen?

De avonturen van Pinkeltje

Schrijver: Dick Laan
Uitg. Van Holkema & Warendorf
Jaar van publicatie: 1995 (deze uitg.)
Bewerking van Suzanne Braam
Tekeningen van Julius Ros

Op onze boekenplanken staat een volledige reeks Pinkeltjes, met de bedoeling deze voor te lezen aan onze kleinkinderen. Natuurlijk komt dat er niet van en de ruimte kunnen we goed voor andere boeken gebruiken. Binnenkort verdwijnt deze serie dan ook van de plank.
Omdat ik toch steeds weer begon met deel 1, en zelfs dat niet helemaal uit kreeg, ben ik nu van plan, voor ik de serie weg doe, de boeken 'even' te lezen en dus begon ik weer met deel 1.

Het is puur jeugdsentiment. Ik herinner me nog, dat de juf van de lagere school het boek voorlas, dat ik het daarna zelf las, en natuurlijk, meer recent, dat ik het herhaaldelijk voorlas.
Nu lees ik anders. Ik let meer op de stijl en zie, hoe snel kinderboeken verouderen. Het verhaal zelf is nog goed te lezen, maar wanneer de kerstboom met brandende kaarsjes ter sprake komt, vraag je je af, welk kind van nu die ooit heeft gezien.

Verder is het een herkenning van de muisjes, Snorrebaard de poes, Wipstaart, de vervelende kraai, Zilverdraadje de spin die in de klok woont, en nog wat dierenvriendjes. Taal en plaatjes zijn supereenvoudig, maar aangenaam.