Boek 2: Ik haal je op, ik neem je mee

Schrijver: Niccolò Ammaniti
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Lebowski, Amsterdam
Oorspr. titel: Ti prendo e ti porto via (Montadori, Milano, 1999)
Vertaling: Etta Maris

Er waren zoveel juichende recensies te lezen over dit boek, dat het al een tijdje op mijn lijstje stond. Nu was ik ziek, had tijd en dus was het aan de beurt.
Het was niet meteen een boek om vrolijk van te worden. Het vorige was al lichtelijk deprimerend, maar dit was niet veel anders. Alweer: de boeken hebben tegenwoordig de neiging om in paren aan me te verschijnen.
Ook hier ging het veel over een school in het dorp, waar een paar jongetjes meesters zijn in het terroriseren van een van hun klasgenootjes, Pietro. Ook hun Italiaanse juf Flora krijgt ervan langs en kan ze niet in de hand houden. Pietro is verlegen, wil graag leren, maar krijgt weinig steun van wie dan ook: iedereen vindt hem zwak, te volgzaam, hij slaat niet terug. Wel heeft hij een vriendinnetje: Gloria, het mooiste meisje van de klas en van goede komaf. Haar ouders zijn de enigen, die Pietro willen steunen, maar dat wil hij zelf niet toelaten.
De andere hoofdpersoon van het boek is de playboy Graziano. Alweer zo'n type, die erg ingenomen is met zichzelf. Hij heeft jarenlang de losbol uitgehangen, met zijn geblondeerde haar, zijn leren broek en zijn gitaar. Iedereen moet toch wel verliefd op hem zijn?! Dan wil hij trouwen met de mooie Erica. Zij wil hem echter alleen om zijn geld en laat hem schieten bij het minste of geringste kansje op publiciteit en werk bij de televisie. Graziano keert (opnieuw) terug naar zijn dorp, maar ontdekt, dat zijn kans om gelukkig te worden met en in een eenvoudig bestaan, verkeken zijn.

Ook weer een boek, dat je bezig houdt, met alle wreedheden, die mensen tegenover elkaar bedrijven. Zo goed als alle beroemde recensenten het vonden, vond ik het niet, maar dat kan aan mijn stemming gelegen hebben.

Boek 1: The Casual Vacancy/Een goede raad

Schrijver: J.K. Rowling
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. Little Brown, London

Verdergelezen op Sony e-reader in het Nederlands:
Titel: Een Goede Raad
Vertaling: Carolien Metaal en Sabine Mutsaers

Barry Fairbrother is dood. In het dorp Pagford geeft dat de nodige beroering. Hij was lid van de dorps/deelraad. Pagford maakt deel uit van een grotere gemeente en verzet zich altijd tegen 'grote broer': de stad Yarvil. Ze proberen de invloed van de stad zoveel mogelijk te beperken.
Vooral de nieuwbouwwijk 'The Fields' is een doorn in het oog van velen. Yarvil heeft grond opgekocht in Pagford en hun nieuwbouw sluipt op die manier om de berg heen, waar Yarvil zo lekker rustig verstopt zat. In de raad was Barry een voorvechter voor de inwoners van The Fields. Dat waren vaak mensen aan de onderkant van de samenleving, verslaafd aan van alles, asociaal, slecht zorgend voor hun kroost. De sociaal werksters hadden er een dagtaak aan.
De voorzitter van de dorpsraad is een man, die het goed met zichzelf getroffen heeft. Ook zijn vrouw voelt zich verheven boven iedereen. Samen hebben ze een delicatessenzaak. Zij zijn felle tegenstanders van The Fields, willen, dat het helemaal onder het bestuur van Yarvil komt (dan kost het Pagford tenminste niets meer), dat het drugscentrum gesloten wordt.
De dood van Barry scherpt deze tegenstellingen nog meer aan en verdeelt het dorp in twee kampen.
Intussen is iedereen vol goede bedoelingen, zo goed, dat de mensen, die hulp nodig hebben tussen de wal en het schip vallen. Iedereen is bezig met zijn eigen overtuigingen, ideeën, problemen.

Het boek hield me bezig. Vooral de problemen op de school en de strijd, die mensen als Barry leverden, om ook leerlingen van The Field te betrekken bij de schoolse dingen, boeiden me. En ook: wat weten mensen, die samenleven, van hun kinderen? Van hun ouders? Van hun omgeving? Hoe ziet iedereen die?
Ik vond het een erg goed boek.

Omdat ik ziek was in de periode dat ik het las, en het boek gewoon te zwaar vond om vast en open te houden, las ik het op de e-reader verder in het Nederlands.