Boek 78: Een vrouw op 1000°

Schrijver: Hallgrímur Helgason
Jaar van publicatie: 2014
Uitg. De Arbeiderspers
Vert. Marcel Otten
Oorspr. titel: Konan Vid 1000° (2011, JPV ùtgáfa, Reykjavik)

Boeken van IJslandse schrijvers liet ik lange tijd aan mij voorbijgaan. Ik vond ze moeilijk leesbaar, met al die namen eindigend op dottir of son, die allemaal op elkaar leken. Voor mij bijna onmogelijk uit elkaar te houden. Toen begon ik aan dit boek. Bijna meteen werd ik gegrepen door de beeldende manier van vertellen. Ik zag de hoofdpersoon Here Björnsson op haar bed in die garage liggen. Haar naam sprak me aan met zijn twee tegenstrijdigheden. Als vrouw Here heten (eigenlijk Hjerbjörg Maria), met als achternaam Björnsson (zou dottir moeten zijn, maar grootpapa was ooit president en BIJer, dus ze kreeg zijn achternaam.
Here was al op jonge leeftijd op zichzelf aangewezen. Haar vader was Deens en een deel van haar jeugd bracht ze in Denemarken door. Haar hart bleef altijd uitgaan naar IJsland, ook toen ze door haar vader in WO II werd achtergelaten op een station, om daar te wachten op de moeder, die nooit arriveerde. Haar vader was SSer, haar moeder haatte dat. Here werd tijdelijk ondergebracht op een Oostfries eiland. Ze hoopte met haar ouders herenigd te worden, maar dat mislukte. Ze moest vluchten en herinnert zich nu op haar bed alle gruwelen, die ze meemaakte en zag.
Op dat bed heeft ze zo goed als niets, maar wel een laptop, waarmee ze de wereld bereist en haar kinderen bespioneert. Ze heeft in haar leven vele mannen gehad, en daaruit zijn een paar zonen geboren, waar ze niet veel mee op heeft. Haar schoondochters zijn nog erger.
Na de oorlog wordt vader Hans niet alleen niet geaccepteerd door zijn vrouw, maar ook niet door de andere IJslanders. Samen met Here vertrekt hij naar Argentinië.
Het verhaal springt heen en weer tussen heden en verleden en naarmate het einde nadert, zowel van het boek als van Here, worden de herinneringen en het heden steeds warriger vermengd.
Het geheel is een indrukwekkend epos, geschreven in korte, bijtende zinnen en al even korte hoofdstukken. De vertaling moet niet eenvoudig geweest zijn maar is op bewonderenswaardige manier gemaakt.
Helgason is niet alleen schrijver, maar ook schilder en cartoonist. Dat is te merken aan zijn schrijfwijze.
Een boek om te onthouden.

Boek 78: The hitman's guide to housecleaning

Schrijver: Hallgrimur Helgason
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. AmazonCrossing
Gelezen op Kindle

Het is opvallend, dat boeken vaak in paren komen. Er vallen je dan dingen op, waar je anders nauwelijks acht op zou slaan,. maar omdat ze in het vorige boek ook voorkwamen, krijgt het meer aandacht.
Zo voelden de hoofdpersonen in 'Zo kwamen we aan het eind' en 'Bezonken rood' zich allebei gevangen in een doolhof. Op de cover van het eerste boek stond dat doolhof ook uitgebeeld.

In 'Bezonken rood' en dit boek over een Kroatische huurmoordenaar hebben de hoofdpersonen last van trauma's door gebeurtenissen in een oorlog. Normaal functioneren is bijna onmogelijk geworden.

In de Joegoslavische oorlog heeft Tomislav leren schieten. In zijn nieuwe beroep als huurmoordenaar komt dat goed van pas. Hij houdt nauwkeurig bij, hoeveel mensen hij heeft omgebracht. Hij werkt voor een syndicaat van criminelen in de VS. Dan schiet hij een undercover agent neer en moet vluchten. Hij neemt de identiteit aan van de prediker Friendly, die op weg was naar IJsland, maar op de luchthaven door Tomislav werd vermoord. Toxic, de bijnaam van de hoofdpersoon, gebruikt zijn kaartje om naar IJsland te gaan. Daar staan een paar fervente christenen op hem te wachten. Friendly zou optreden in de televisieshow die zij maken. Toxic krijgt onderdak bij het echtpaar en treedt op in de show. Als hij naar zijn oude werkgever belt krijgt hij te horen, dat hij zich gedekt moet houden, want dat hij de zaken behoorlijk verprutst heeft. Er zit niets anders op, dan in IJsland te blijven en nadat daar is ontdekt, dat hij niet echt Friendly is, bekeert hij zich onder dwang tot het christendom.

Als het niet zo tragisch zou zijn, zou dit een heel grappig boek zijn, maar de beste humor is toch altijd gemengd met tragiek. Daar is deze IJslandse schrijver goed in geslaagd.

Boek 5: Noorderveen

Schrijver: Arnaldur Indridason
Jaar van publicatie: 2003
Uitg. Signature, Utrecht
Oorspronkelijke titel: Mýrin (Uitg. Edda, Media and Publishing, Reykjavik, 2002)
Vertaling: Paula Vermeyden

Al lang was ik van plan om in mijn serie Scandinavische thrillers ook eens iets te lezen van de populaire IJslandse schrijver Arnaldur Indridason. Ik zag zijn boeken echter nooit in de bibliotheek. Dat kwam, omdat ik op de verkeerde plaats zocht. Ze staan op schrijversnaam niet bij de I, maar bij de A. In IJsland hebben de mensen geen achternaam, maar gebruiken patroniemen, zoals vroeger ook in Nederland gebruikelijk was. De schrijver heet dus Arnaldur, en was zoon van Indrida.

De namen van de personen in dit boek vormden ook gelijk het struikelblok bij het lezen. Ze leken zo zeer op elkaar en waren zo vreemd voor Nederlandse (mijn) ogen, dat ik moeite had de personen uit elkaar te houden. De leider van het onderzoek naar de moord waarover het boek gaat, heet Erlendur. Hij werkt samen met Sigurdur en Elinborg. Een kind heet Audur, een vrouw Elin, een man Einar. Houd het maar uit elkaar.

Toch lukte dat uiteindelijk wel, want het verhaal was boeiend. Langzaam maar zeker wordt het geheim ontrafeld en ondertussen is er ook, net als in de meeste Scandinavische thrillers het geval is, oog voor de huiselijke omstandigheden van hoofdcommissaris Erlendur.
Bij het oplossen van het raadsel speelt DNA-onderzoek een belangrijke rol.
De schrijver is journalist, net als veel van zijn collega's. Ik merk, dat ik die journalistieke manier van schrijven wel kan waarderen.