Boek 80: The Nix

Schrijver: Nathan Hill
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Alfred A. Knopf, New York

Het kostte me moeite in dit boek te beginnen: het was te dik. De bladzijden waren te dicht bedrukt met te kleine lettertjes.
Omdat ik zoveel enthousiaste verslagen had gelezen en gehoord van anderen, besloot ik toch door te zetten. Daar ben ik nu blij om.
Samuel Andresen-Anderson is professor aan een klein plaatselijk college. Toen hij nog jong was is zijn moeder Faye plotseling verdwenen. Hij heeft nooit meer iets van haar gehoord. Dan verschijnt er een bericht in het nieuws: een vrouw heeft stenen gegooid naar een presidentskandidaat. De gebeurtenis, die eigenlijk niet zo veel voorstelde, wordt breed uitgemeten op de televisie en in de kranten. Er staan weer spoedig verkiezingen op het programma.
Samuel, die het moeilijk heeft met zijn leerlingen (op beeldende wijze wordt verteld, hoe een leerlinge, die een opdracht niet volgens de regels heeft uitgevoerd, hem voor gek zet), besteedt zijn vrije tijd met het spelen van een computerspel. Iedere avond ontmoet hij in de digitale wereld medespelers, die hij nooit heeft gezien en alleen kent bij de naam, die ze in het spel hebben gekozen. Samuel heeft het gevoel, dat hij meer met zijn leven zou moeten doen, en nu besluit hij zijn moeder te gaan zoeken. Zij blijkt namelijk de stenen gooiende vrouw te zijn. Samuel beseft, dat hij eigenlijk niets van haar weet. Alleen dat ze hem heeft verteld over de Nix, een mythologisch paard, dat kinderen meelokte op zijn rug, ze daar veel plezier liet beleven, dan een aanloop nam richting de zee en van de rotsen afsprong, het water in. Alle kinderen verdronken daarbij. De les die daaruit viel te leren was, dat dat- of diegene die je het meeste plezier verschafte, je daarna in het diepste ongeluk zou drijven. Faye hoorde dat verhaal van haar vader, die uit Noorwegen naar Amerika was geëmigreerd. Ook zij wist weinig van zijn leven in Noorwegen.
De hoofdstukken spelen afwisselend in 1968 en 2011, de jeugdjaren van Faye en Samuel. Hun ontmoetingen met de meest uiteenlopende personen zijn boeiend om te lezen. Hun karakters zijn hier en daar op te maken uit de lengte van de zinnen waarmee ze geportretteerd worden. Zo bestond een hoofdstuk van elf bladzijden lang uit één enkele zin. Moeilijk te lezen, maar het gaf goed de gejaagdheid en de twijfel van de betreffende persoon weer.
Zowel Samuel als Faye gaan op zoek. Zij hopen eindelijk van de Nix verlost te worden en rust te vinden, evenals de mensen, die ze op hun tochten hebben ontmoet.
Het boek is grappig, spannend en vaak ontroerend. Bij een aantal mensen voel je ergernis, bij andere be- of verwondering. Maar koud laat het je allemaal niet.

Boek 38: Een tijd om te oogsten

Schrijver: Hilary Jordan
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Mozaiek
Vert. Connie van de Velde
Oorspr. titel: Mudbound (Alonquin Books of Chapel Hill, 2008)

Bijna in één adem uitgelezen.
Laura moet met haar man mee, wanneer hij een katoenboerderij koopt op het platteland van Mississippi. Het leven is er zwaar en Laura vindt het moeilijk om aan een bestaan te wennen zonder stromend water, elektriciteit en meer van die 'luxe' zaken. Ook het gedrag van de blanken tegenover de zwarte bevolking kan ze maar moeilijk verteren. Haar schoonvader, door de hele familie Pappy genoemd, is een luie, nukkige man, die alleen orders uitdeelt en verder weinig uitvoert. Als er gediscrimineerd wordt staat Pappy vooraan.
De zwager van Laura komt terug uit WO II. Hij was piloot van een bommenwerper en kan zich ook maar moeilijk voegen naar het leven op de katoenplantage. Ook de zoon van zwarte pachters op de plantage keert terug. Hij maakte deel uit van de zwarte brigade, die onder generaal Patton aan het front vocht. In Europa werd hij en zin maten als helden geëerd, maar nu is hij  opnieuw 'alleen maar' een neger. Beide mannen lijden aan alle verschijnselen van een oorlogstrauma. Op enig begrip hoeven ze echter niet te rekenen.
Schrijnend om te lezen.

Boek 48: De tabaksbruid

Schrijver: Deeanne Gist
Jaar van publicatie: 2009
Uitg. Voorhoeve, Kampen
Oorspr. titel: A bride most begrudging (Bloomington, MN, 2005)
Vert. Lia van Aken

Tijdens het lezen verwachtte ik heel lang, dat dit boek meer dan drie sterren zou verdienen, maar het eind was zo afgeraffeld naar mijn gevoel, dat het op drie bleef steken.
Het verhaal van de adellijke Constance, die gekidnapt werd en op een schip naar Virginia werd vervoerd, was boeiend. Mijn kennis van die periode, dat gebied en deze gebeurtenissen was maar beperkt, dus ik was vooral geïnteresseerd in het historische verhaal. Scheepsladingen mensen werden naar de koloniën verscheept, om daar als contractarbeider, in dit geval in de tabaksteelt, te gaan werken. Vrouwen gingen ook mee, omdat in Virginia een groot tekort aan jonge vrouwen bestond, de planters graag een vrouw wilden trouwen en een gezin wilden stichten. Het klimaat was ongezond en de sterfte was groot. Godsdienst was belangrijk in Virginia. De kerk was machtig. Zonder getrouwd te zijn, kwamen de dames geen huis binnen. Het huwelijk werd buiten, voor de deur van de woning even snel gesloten.
Voor de vorm stemt Constance mee in het huwelijk met planter Drew. Ze is van plan haar vader een brief te sturen en verwacht, dat hij haar snel zal 'redden' en terug laten komen naar Engeland. Dat laat echter op zich wachten, ze leert van het land en van Drew houden en wil liever blijven.
Indianen vormen een blijvend gevaar. Wanneer een planter een van hen gedood heeft, nemen ze gruwelijk wraak.
En hier ging het naar mijn smaak een beetje fout: te losjes werd hier overheen gewalst, te snel beschreven.
Maar over het algemeen een boek, dat ik met belangstelling heb gelezen.

Boek 42: A painted house

Schrijver: John Grisham
Jaar van publicatie: 2000
Uitg. Dell Book, New York

Luke woont samen met zijn ouders en grootouders op de boerderij in Arkansas, waar ze katoen verbouwen. Hij is zeven jaar. Het is eind september 1952.
De oogst staat voor de deur. Net als ieder jaar maken de volwassenen zich zorgen: zullen er genoeg werkkrachten te vinden zijn? Zou het weer niet te vroeg omslaan, met regens, die katoenplukken onmogelijk maken en de velden laat overstromen?
De familie is arm en komt maar nauwelijks uit de kosten met al hun harde werken. Moeder heeft een groentetuin, dus eten is er altijd ruim voldoende. Als gelovige baptisten geven ze de groente ook met gulle hand weg aan mensen die het nog slechter hebben en aan hun losse arbeiders.
De laatsten zijn de 'hillbillies', de familie Spruill, en een groep Mexicanen.
De wereld van Luke wordt op zijn kop gezet door deze arbeiders, die allemaal op het erf wonen: de Spruills kamperen op de plaats, waar Luke zijn baseballtechniek oefent, de mexicanen wonen op de zolder van de schuur. Luke ziet allerlei dingen, die eigenlijk niet voor zijn ogen bedoeld zijn en voor het eerst van zijn leven heeft hij geheimen en moet deze bewaren.

Het verhaal is gedeeltelijk autobiografisch.