Boek 81: Onder de Italiaanse zon

Schrijver: Santa Montefiore
Jaar van publicatie: 2018
Uitg. Meulenhoff
Vert. Erica Feberwee
Oorspr. titel: The Temptation of Gracie
***
400 blz

Het kost me steeds weer moeite de boeken van Santa Montefiore al te zeer te waarderen: bijna iedere keer vallen ze tegen. Zo ook deze lofzang op Toscane, het Italiaanse eten, en, zoals al aangeduid in de titel, de Italiaanse zon. Jaren geleden woonde en werkte hoofdpersoon Gracie in Italië. Haar dochter en kleindochter weten daar helemaal niets van. Dochter heeft het altijd druk met haar baan in Londen (Gracie woont in West Engeland), en kleindochter Anastasia kent haar oma nauwelijks. Ze hebben alle drie weinig contact met elkaar. Dan besluit Gracie plotseling naar Italië te gaan voor een kookcursus op een Toscaans kasteel. Dochter en schoondochter gaan mee. Eindelijk hebben ze tijd voor elkaar en de geheimen komen boven tafel. De liefde, in alle verschijningsvormen, speelt een hoofdrol. Beetje zoet allemaal. Toch wel aardige lectuur. Glimlachen moest ik om de manier waarop vriendin Flappie werd neergezet: ik zag het potentaat voor me. Erg grappig (tot je zo iemand tegenkomt) Gelezen op 26 september

Boek 79: De laatste roos van de zomer

Schrijver: Santa Montefiore
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Meulenhoff BV, Amsterdam
Vert. Erica Feberwee
Oorspr. titel: The Last Secret of the Deverills (2017, Santa Montefiore)
Deverill trilogie#3

De eerste verwarring bij het lezen van dit laatste deel van de serie over de vrouwen van Deverill kwam al bij de Nederlandse titel: waarom heeft de uitgeven gekozen voor De laatste roos van de zomer? Wie of wat is die laatste roos? Toen ik het boek uit was, kon ik daar nog geen antwoord op geven. Het was zoveel beter geweest om de Engelse titel gewoon te vertalen: The last Secret of the Deverills. Dan was ook meteen duidelijker geweest, dat dit het laatste deel van deze trilogie was.
Als je de eerste twee delen gelezen had, viel op, dat er hier veel herhaald werd. Prettig natuurlijk wanneer je dit boek als stand alone leest, maar nogal saai als je een serielezer bent.
Verder was het wel weer prettige lectuur, maar beslist minder dan de eerste twee delen. Hoofdpersonen zijn weer de drie dames: Kitty, Bridie en Celia, hun familie en andere inwoners van Ballinakelly, het Ierse dorp waaraan ze allemaal zo verknocht zijn.
Daarbij komen nu een paar teruggekeerde Amerikanen: Het meisje Martha, met haar nanny Mrs. Goodwin. Martha is op zoek naar haar natuurlijke moeder. Ze ontmoet JP, de halfbroer van Kitty, zoon van Bridie, en ze worden natuurlijk verliefd.
Jack en zijn gezin komen ook  terug uit de VS. Hij heeft zich daar met maffiapraktijken beziggehouden en vluchtte eerst naar Zuid-Amerika, maar is nu weer terug in Ierland. Ik had grote moeite de persoon van Jack te combineren met de maffia, en vond dat nogal ongeloofwaardig en onnodig voor het verhaal.
Zijn dochtertje Alana verdwaalt kort na haar aankomst in Ierland in het bos. JP brengt haar naar huis op zijn paard en zij, zo jong als ze is, voelt zich zeer tot hem aangetrokken. Als hij dienst neemt bij de luchtmacht schrijft ze hem en hij schrijft aan haar over zijn angsten, gevoelens, teleurstellingen. Dingen die hij aan niemand anders kan vertellen. Haar ouders mogen niets weten over deze briefwisseling. Kitty fungeert als tussenpersoon.
Bij al deze ontwikkelingen wil je eigenlijk vooral weten, of de breuk tussen Kitty en Bridie eindelijk eens wordt hersteld. Je mist Celia, die nauwelijks in het verhaal voorkomt. Het duurt en het duurt. Wat gaat Martha nu doen? Zou ze ontdekken, wie haar moeder is? Iedereen in het dorp merkt de gelijkenis op tussen Bridie en Martha, maar de betrokkenen hebben natuurlijk niets in de gaten, ondanks de grote aantrekkingskracht die ze voelen. Ach ja.

Het eind kon me niet helemaal bekoren. Na die hele lange aanloop kwam dit wel was gehaast over: er moest nu maar een eind aan het verhaal gereid worden.

Ondanks deze kritiek vond ik de serie de moeite waard. De hoofdpersonen waren boeiend genoeg om te willen weten hoe het ze verder zou vergaan. De geschiedenis van Ierland werd mooi opgenomen in het verhaal. De strijd tussen de Ieren en de Engelsen was af en toe hevig, maar toch ontstonden er vriendschappen tussen inwoners van beide gemeenschappen. De strijd tussen protestant en katholiek, nog altijd niet helemaal uitgewoed, was bijna nog moeilijker te beslechten. Het bijgeloof, hier opgenomen in de persoon van Maggie O'Leary en de geesten van overleden Deverills, gaf sfeer en achtergrondinformatie en voelde echt Iers aan.
Deze factoren maakte de boeken interessant genoeg om met plezier te lezen.

Boek 51: Als de rododendron bloeit

Schrijver: Santa Montefiore
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Meulenhoff Boekerij bv., Amsterdam
Vert. Erica Feberwee
Oorspr. titel: The daughters of Deverill (Simon & Schuster, 2016)
Serie: Deverill Chronicles

Na het lezen van deel I uit deze serie was ik van plan, het tweede te lezen, zodra het uitkwam. Het heeft echter even langer geduurd. Maar nu heb ik me weer verdiept in de verdere levensloop van Kitty, Celia en Bridget (Bridie) Bijna in een adem las ik het uit. Het verhaal over de drie dames, maar vooral ook de geschiedenis van Ierland, die altijd op de achtergrond meespeelt, boeide me zeer.
Kitty woont met haar man Robert op het landgoed. Het kasteel is na de brand, waar het vorige deel mee eindigde, nog steeds een ruïne. Ze zorgt voor haar halfbroertje Jack, die zij en Robert als hun eigen kind opvoeden. Haar vader Bertie woont naast hen. Bertie geeft zich volledig over aan de drank en wordt een wat zielige figuur. Zijn vrouw verblijft in Londen en wil eigenlijk niet meer terugkomen naar Ierland.
Kitty houdt nog steeds van jack, haar jeugdliefde, die nu als dierenarts werkzaam is.
Bridie is naar Amerika vertrokken en is nu een rijke vrouw, na een erfenis van haar vroegere werkgeefster en een huwelijk met een rijke, nu overleden, man.
Celia is getrouwd met Archie, ook rijk, vooral na financiële hulp van de vader van Celia, Digby. De laatste heeft zijn fortuin verworven in de goud- en diamantmijnen van Afrika.
Dan komt de beurskrach, die al die rijke mensen in een keer van hun geld afhelpt. Gelukkig heeft de zaakwaarnemer van Bridie haar geld goed belegd, maar Celia, die het kasteel heeft gekocht en opgeknapt, moet het weer verkopen, wanneer haar vader en haar man hun fortuin zijn kwijtgeraakt.
Jack is vertrokken naar Amerika. Hij had graag gewild, dat Kitty mee was gegaan, maar zij kiest toch voor Deverill en Ierland.
De personen worden altijd zo beschreven, dat je sympathie voor ze kunt hebben, ook al doen ze het een en ander verkeerd. Overal worden redenen voor aangevoerd.
De wrijving, die de standsverschillen veroorzaken tussen de katholieke Ierse bewoners en de protestante Engelse herenboeren/kasteeleigenaren, is ook in deze periode nog duidelijk voelbaar.
De Ieren komen er wat sympathieker af, dan de Engelsen. Maar de praktijken in het klooster, waar Bridie haar kinderen kreeg, doen daar weer heel wat aan af. Ook in de tijd waarin dit deel speelt: de nonnen weigeren informatie te geven. 'Het is verdwenen. Er is niets meer van en over de kinderen van Bridie te vinden'.
In het derde deel zal alles wel weer bij elkaar komen. Ik kan nauwelijks wachten om dat te lezen.

Boek 58: De affaire

Schrijver: Santa Montefiore
Jaar van publicatie: 2010
Uitg. Boekerij, Amsterdam
Vert. TOTA-Erica van Rijsewijk
Oorspr. titel: The Affair (Hodder & Stoughton, 2010)

Het eerste boek dat ik las van Santa Montefiore vond ik eigenlijk niet geweldig. Omdat zoveel mensen vol lof waren over haar boeken probeerde ik het nog een keer en zowaar: het tweede boek vond ik heel prettig leesbaar.
In de bibliotheek zag ik De Affaire liggen, het tiende boek dat ze schreef. Ik besloot het mee te nemen. 
Helaas: het viel in dezelfde categorie als het eerste werk dat ik las: niet veel soeps. 
Toegegeven: ze schrijft wel goed, ze brengt afwisseling aan in haar verhaal en je blijft daarom wel lezen. Maar wat een vervelende hoofdpersonen. Alle dagen koffie (of witte wijn) drinken met hersenloze vriendinnen, samen lunchen, samen roddelen. Het kindermeisje en de dienstbode zorgen voor kinderen en huis. Een brief posten doe je niet zelf: je geeft hem aan de dienstbode om te posten. Merken van kleren zijn uitermate belangrijk en de namen ervan vullen een groot deel van het boek. Voor je verjaardag verwacht je toch op zijn minst diamanten of andere dure snuisterijen.
Mannen figureren wat in het boek. Ze zijn vooral belangrijk als achtergrond van de dames, om zelf beter uit te komen, te geniet van zijn verdiende geld, en om over te kletsen met de vriendinnen.
O ja, hoofdpersoon Angelica schrijft kinderboeken en reist naar Zuid-Afrika, waar ze een korte, maar hevige affaire heeft met een wijnboer, die ze in Londen had ontmoet.
Door allerlei oorzaken komt ze tot inkeer en probeert haar huwelijk met Olivier te redden.

Boek 50: De vrouwen van kasteel Deverill

Schrijver: Santa Montefiore
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. Boekerij, Amsterdam
Vert. Erica Faberwee
Oorspr. titel: Into the flames (Simon and Schuster, London, 2015)

Lang geleden las ik een boek van Santa Montefiore en besloot toen, dat ik die ervaring niet wilde herhalen: ik kreeg het boek maar met moeite uit.
De vele lovende recensies die ik in de tijd daarna las, maakten me toch nieuwsgierig: zou ik me dan toch vergist hebben? In de bibliotheek kwam ik het nieuwste boek van de schrijfster tegen, en besloot het nog eens te proberen. En ik vond het mooi! Het verhaal over de vrouwen in het Ierse kasteel Deverill boeide me zodanig, dat ik bleef lezen, vaak langer dan gepland. De hoofdpersonen waren boeiend, de beschrijving van het Ierse landschap mooi, de roerige geschiedenis van Ierland en de Engelse bezetter, zoals ze dat zagen, boden inzicht in de moeilijke tijd van de eerste wereldoorlog en net daarna, toen de Ieren hun vrijheidsstrijd voerden. De verschillen tussen de arme Ierse bevolking en de rijke Engelse adel waren bijna tastbaar.
De vriendschap tussen de Engelse Kitty Deverill, uit de Engelse familie die het kasteel bezat en de Ierse Bridie, leek alles te kunnen overwinnen, net als de liefde die opbloeit tussen Kitty en de dorpsjongen Jack. De praktijken van leden van de katholieke kerk, die zich hevig met de opstand bemoeiden, maar die ook arme meisjes van hun ongewenste en ongeplande kinderen 'afhielp', al deze beelden waren schrijnend.
De beschrijving van de leeghoofdige, naar rijkdom en aanzien strevende Engelsen was op zijn minst niet lovend.
De schrijfster heeft plannen voor een of meer vervolgdelen over deze vrouwen. Ik ben benieuwd.

Boek 45: De Franse tuinman

Schrijfster: Santa Montefiore
Uitg. De Boekerij, Amsterdam, 2008
Oorspronkleijke titel: The French gardener
Uitg. Hodder & Stoughton, Londen, 2008
Vertaling: Erica van Rijsewijk

Na alle Scandinavische boeken wilde ik nu wel weer eens wat anders. Omdat dit boek goede recensies kreeg, heb ik het meegenomen uit de bibliotheek.

Het is het verhaal van een Londense dame, die met haar man en kinderen verhuist naar het platteland in Dorset, Engeland. Zij betrekt daar een landhuis met een reusachtige tuin. Dat was ooit een van de mooiste tuinen van Engeland, volgens mensen uit de buurt, die daar verstand van dachten te hebben. Nadat het huis leeg had gestaan, was de tuin echter danig verwaarloosd. Miranda, de hoofdpersoon, is journaliste en brengt haar dagen door achter de computer, haar man is op werkdagen in de City van Londen en komt alleen thuis in de weekeinden. Zoontje Gus is bezig een probleemkind te worden: hij loopt weg van school, bijt andere kinderen, pest dieren, enz.

Dan komt de Fransman Jean-Paul de tuin helpen opknappen. Hij mag wonen in het huisje op het landgoed. Daarvoor moet het eerst opgeknapt worden. Miranda vindt er een aantekeningenboekje van de vorige bewoonster. Zij had de tuin ooit aangelegd.
De parallellen tussen oorspronkelijke familie en huidige bewoners worden steeds groter: Ook Ava was veel alleen, ook zij kreeg hulp van een Fransman.
Miranda wordt steeds meer aangetrokken door de Fransman en de tuin.

Tot zover de korte inhoud.
Het boek was niet onaardig, maar kon me toch niet boeien. Het hing van stereotypen aan elkaar: In Londen leven de mensen een leeg bestaan, kinderen groeien er op tot hooligans en onhandelbare jeugd, echtparen kunnen elkaar niet vertrouwen, evenmin als vriend(inn)en. Op het platteland is dat allemaal veel beter: de kinderen kunnen opeens spelen, iedereen gaat leuk met elkaar om en alle problemen raken de wereld uit. Eind goed, al goed. Nou ja.

Daar komt dan de vertaling nog bij (maar misschien was de oorspronkelijke versie wel even erg), waarbij ik me vooral stoorde aan het feit, dat iedereen 'beende' in plaats van liep.

Een boek in de categorie 'gaat wel'.