Boek 21: Moordkuil

Schrijver: Arnaldur Indridason
Jaar van  deze publicatie: 2008 (Oorspr. uitg. in Nederland:2004)
Vertaling uit het IJslands door Paula Vermeyden
Uitg. Signature, Utrecht
Oorspr. titel: Grafarpögn
Uitg. Edda, Media and Publishing, Reykjavik

Na Noorderveen wilde ik toch meer van deze schrijver lezen, en dit was het vervolg in de serie rond inspecteur Erlandur. Ook nu had ik weer moeite met alle IJslandse namen, die in het verhaal voorkomen en die me blijven afleiden. Ik kan ze gewoon niet uit elkaar houden. Het ging wel beter dan bij het eerste boek, maar toch.
Het zijn ook niet alleen namen van mensen, maar ook van plaatsen, straten, enz.

Op een bouwplaats bij Reykjavik wordt een lijk gevonden. (Op een redelijk lugubere manier: tijdens het verjaarsfeestje van haar broertje zit een babymeisje op een botje te knagen. Het blijkt van menselijke herkomst te zijn) Is hier wel een moord gepleegd? Was het een ongeluk? Wie woonde er ooit op die plek?
De medewerkers van Erlandur zijn niet steeds al te overtuigd van de antwoorden op deze vragen en ook niet van de noodzaak het te behandelen als moordzaak.
Intussen ligt de dochter van Erlandur in coma in het ziekenhuis. Hij voert lange gesprekken met zijn bewusteloze dochter, wardoor de lezer hem beter leert kennen en begrijpen.
Vrij komisch was de beschrijving van de werkwijze van de te hulp geroepen archeologen: ze werkten wel heel nauwkeurig. En dus langzaam. Moeilijk voor de politiemensen om hun geduld te bewaren.
Steeds meer feiten komen aan het licht. De levens van de familie, die ooit op die berg woonden, worden beschreven als flashback. De moord zie je aankomen. Toch is het eind nog redelijk verrassend.

Ondanks mijn problemen met het IJslands toch wel een boeiende thriller.

Boek 5: Noorderveen

Schrijver: Arnaldur Indridason
Jaar van publicatie: 2003
Uitg. Signature, Utrecht
Oorspronkelijke titel: Mýrin (Uitg. Edda, Media and Publishing, Reykjavik, 2002)
Vertaling: Paula Vermeyden

Al lang was ik van plan om in mijn serie Scandinavische thrillers ook eens iets te lezen van de populaire IJslandse schrijver Arnaldur Indridason. Ik zag zijn boeken echter nooit in de bibliotheek. Dat kwam, omdat ik op de verkeerde plaats zocht. Ze staan op schrijversnaam niet bij de I, maar bij de A. In IJsland hebben de mensen geen achternaam, maar gebruiken patroniemen, zoals vroeger ook in Nederland gebruikelijk was. De schrijver heet dus Arnaldur, en was zoon van Indrida.

De namen van de personen in dit boek vormden ook gelijk het struikelblok bij het lezen. Ze leken zo zeer op elkaar en waren zo vreemd voor Nederlandse (mijn) ogen, dat ik moeite had de personen uit elkaar te houden. De leider van het onderzoek naar de moord waarover het boek gaat, heet Erlendur. Hij werkt samen met Sigurdur en Elinborg. Een kind heet Audur, een vrouw Elin, een man Einar. Houd het maar uit elkaar.

Toch lukte dat uiteindelijk wel, want het verhaal was boeiend. Langzaam maar zeker wordt het geheim ontrafeld en ondertussen is er ook, net als in de meeste Scandinavische thrillers het geval is, oog voor de huiselijke omstandigheden van hoofdcommissaris Erlendur.
Bij het oplossen van het raadsel speelt DNA-onderzoek een belangrijke rol.
De schrijver is journalist, net als veel van zijn collega's. Ik merk, dat ik die journalistieke manier van schrijven wel kan waarderen.