Boek 85: Niets is ooit

Schrijver: Toni Coppers
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Manteau
Liese Meerhout #1

Robert Dechamps, kunsthandelaar in Brussel, wordt gecremeerd. Hij is verongelukt in Frankrijk, het land waar hij ooit geboren werd. Zijn zoon, Simon de Vere is sinds lange tijd weer terug in België, en op de crematie bedenkt hij, dat hij zijn vader eigenlijk nooit goed gekend heeft. Zijn moeder, de Engelse Helen, is al enige tijd geleden overleden en Simon werkte in Azië, als kunstinkoper voor hotelketens.
Als er ingebroken wordt in de winkel van zijn vader komt Liese Meerhout, hoofdinspecteur van politie, afdelen kunstcriminaliteit, de zaak opnemen. Liese en Simon voelen een klik met elkaar. Simon heeft geen relatie, die van Liese is slecht.
In Antwerpen is een roofmoord gepleegd in een museum, ook hier is de inzet van Liese noodzakelijk. Afdeling Moordzaken moet de moord oplossen, de afdeling waar Liese deel van uitmaakt moet de kunstwerken terugvinden. Tussen de twee afdelingen van de politie botert het niet zo. De mannen stellen zich seksistisch op en vertonen machogedrag.
In een pakhuis wordt een Congolese jongen vermoord en verminkt aangetroffen, gekruisigd en met een bord boven zijn hoofd: 'Vlaanderen voor de Vlamingen'. Men denkt aan een racistische dader. De vriend van de jongen, Billie, raadt aan eens verder te kijken. Dit was geen racistische moord, er speelde iets anders.
Robert heeft steun aan een vriend van zijn vader, Nathan Raes. Als hij dat tijdens een afspraakje met Liese vertelt, betrekt haar gezicht: Raes staat ongunstig bekend bij de politie. De zaken die hij in zijn galerie voor Afrikaanse kunst verkoopt, zijn eigenlijk illegaal het land in gekomen en zouden niet verkocht mogen worden. Simon weet daar niet s van, maar bekijkt de vriend van zijn vader met andere ogen.
Bij het opruimen van de kunstwinkel herinnert Simon zich, ook na gesprekken met een aantal mensen, dat zijn vader een oud schilderij bezat. Het stond altijd achter in de kast en werd nooit te koop aangeboden. Hij probeert zich de afbeelding ervan voor de geest te halen.

Na vele bladzijden met vrij saaie beschrijvingen van alle straten waar de hoofdpersonen door rijden of lopen, de kleren die ze daarbij aanhebben, de kleur van de nagellak van Liese en andere (weinig) dames, en nog veel meer onbelangwekkende verhalen, wordt alles opgelost. Ook dat was niet buitengewoon boeiend.

Misschien dat Liese (en eventueel Simon) wat meer kleur krijgen in volgende delen van de serie, maar dit was een heel saai en vervelend boek. Zeker niet de zinderende nummer 1 die was beloofd!

Boek 81: De zaak Torfs

Schrijver: Jo Claes
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Houtekiet, Antwerpen

Dit was het eerste boek dat ik las van Jo Claes. Enthousiaste verhalen maakten me nieuwsgierig naar de schrijver, het boek en de hoofdpersoon, Thomas Berg. Het duurde even voor deze hoofdpersoon in het verhaal voorkwam. Om precies te zijn: na het lezen van een derde van het boek. Goed na te gaan, want het verhaal is in drie  bijna gelijkwaardige hoofdstukken opgedeeld, ieder genoemd naar de maand, waarin het verhaal zich bevindt. In deel 1 maken we kennis met de drager van de naam uit de titel: Pieter Torfs. Hij heeft een restauratieatelier in Leuven. Christina Jonckheere, een rijke dame uit dezelfde plaats, heeft een schilderij geërfd, van een groot schilder. Haar grootvader verzamelde kunst en hij liet haar dit waardevolle schilderij na, de rest ging naar andere familieleden. Het schilderij moest nog een bewijs van echtheid krijgen. Torfs werd gevraagd het schilderij te keuren en dit bewijs te leveren. Hij twijfelt aan de echtheid van het schilderij, maar accepteert de opdracht toch, na aandringen van de conservator van een plaatselijk museum. Daar zal het doek het middelpunt vormen van een tentoonstelling. Bij de opening van deze tentoonstelling blijkt het schilderij een vervalsing te zijn. Kort daarna wordt Torfs gevonden: hij lijkt zichzelf te hebben opgehangen in zijn woning. Niet lang erna wordt zijn assistente vermoord aangetroffen.
Dan verschijnt Berg op het toneel. Hij is vrijgezel, houdt van mooie dingen, lekker eten, klassieke muziek. Ooit begon hij aan een studie theologie, maar veranderde toen van richting, kwam terecht bij de politie in Brussel, maar werkt sinds kort bij de politie in Leuven als hoofdinspecteur. Daar moet hij nog even wennen. Vooral met zijn directe baas en met de rechter ligt hij voortdurend overhoop. Hij blijft er vrij rustig onder, kan wel opschieten met zijn collega's en in zijn vrije tijd drinkt hij graag een espresso op een terras, waar een aardige Franse studente kunstgeschiedenis zijn belangstelling wekt.
Het oplossen van deze zaak is een hele puzzel, Berg twijfelt er af en toe aan, of hij ooit zal weten wie de dader van deze twee moorden is. Hij zoekt echter rustig verder en denkt na. Ondertussen komen alle straatnamen van Leuven een paar keer voor. Dat maakt het lezen er niet prettiger op, als de stad je volkomen vreemd is. Ook het Vlaams van de schrijver zat mij als lezer danig in de weg. Ik moest zinnen af en toe een paar keer lezen om te weten waar iets over ging en wat er bedoeld werd. Een opgraving wordt in het Nederlands echt geen site genoemd. Die vind je op de computer. En dit is slechts een van de vele voorbeelden.
Maar verder was het een aangenaam boek om te lezen. Echt heel spannend was het niet: je zag al ruim voor het einde, hoe het zou aflopen. De personages waren goed uitgewerkt, de hoofdpersoon sympathiek op zo'n manier, dat je nog wel eens een boek wilt lezen waarin hij de hoofdpersoon is.

Boek 55: De vier seizoenen van Mary

Schrijver: Geert van Maele
Jaar van publicatie: 1999
Uitg. Davidsfonds/Clauwaert, Leuven

De jonge Engelse non Mary wordt overgeplaatst naar het zusterhuis in het Belgische Brugge. Daar moet ze aan de Engelse leerlingen en aan de dochters van rijke Vlaamse burgers Engelse en kantkloslessen geven. Het is 1787.
Mary wil haar geliefde Kent niet verlaten, maar gehoorzaam als een non hoort te zijn, reist ze naar Brugge.

Ze geeft graag les en kan goed met de leerlingen opschieten. Dit tot ongenoegen van de abdis, die jaloers is op Mary.

Mary leert twee mannen kennen tijdens haar verblijf in het Brugse klooster: Philippe, de zoon van een brouwer, die binnenkort naar Engeland zal vertrekken om zijn vak nog beter te leren en dus zijn kennis van de Engelse taal moet vergroten en stadsgriffier Simon, die helpt bij de boekhouding van het klooster.
De gesprekken met de mannen maken, dat mary de wereld om haar heen anders gaat zien.

De schrijver schetst een uitgebreid beeld van het leven in Brugge in een onrustige tijd. De burgers komen in opstand tegen keizer Jozef, die hun privileges wil afnemen. In het begin van het boek halen deze vele beschrijvingen de vaart uit het verhaal en maakt het het lezen wat saai. Het boek viel me wat tegen. Maar meer naar het einde toe komen de personages wat meer tot leven en aan het einde wordt het zowaar nog spannend.

Toch een boek, dat wat tegenviel.

Boek 24: België Reisverhalen

Schrijver: Jeroen Brouwers e.a.

Jaar van publicatie: 2002

Uitg. Pandora Pockets (maakt deel uit van uitg. Contact)

Deze verhalenbundel stond al een tijd op de plank. Hij was ook al eens meegeweest als vakantieliteratuur, en, zoals dat gaat, weer ongelezen mee terug gekomen.

Na het lezen van het essay van Jeroen Brouwers (Sire, er zijn geen Belgen), dacht ik, dat het een goed idee zou zijn om in de Belgische sfeer te blijven en dit nu eens te gaan lezen.

Het is een verhalenbundel en het eerste verhaal was bovengenoemd essay van Brouwers. Dat schoot lekker op. Het volgende was ook van Brouwers, waarschijnlijk iets eerder geschreven, een stuk korter en met enkele passages die ook in het essay voorkwamen.

Volgende verhaal: Benno Barnard maakt 'Een ommetje in Pruisen', wat wil zeggen, dat hij rondreist door Duitstalig België. Helaas kon het me niet boeien. Hij vertelt afstandelijk, voelt zich nergens betrokken en het geheel is van een enorme saaiheid. Zou ik dit boek wel uitlezen?

In verhaal drie geven Leen Huet en Jan Grieten een opsomming van wat er in twee musea te zien is. Oninteressant en ongeïnspireerd.

Gelukkig werd het daarna beter: Vooral het verhaal over het Antwerps havengebied, het wel betrokken relaas over de Borinage en bovenal de columnachtige verhalen van Geert van Istendael maakten, dat ik de rest zo uitlas.

Goed, dat ik even volgehouden heb!