Boek 41: Taller women

Schrijver: Lawrence Naumoff
Jaar van publicatie: 1992
Uitg. Harcourt Brace Jovanovich, New York
Deze editie: Flamingo, Londen, 1993

Wat een vervelend boek was dit. Ik heb het uitgelezen, in de hoop, dat het beter werd, maar helaas.
Het moest satirisch zijn, humoristisch, maar opnieuw: helaas.
De relatie tussen mannen en vrouwen: boeken zijn er al over volgeschreven. Dit is er een van. Bekeken vanuit het oogpunt van de man, die bang is voor vrouwen, die 'te groot' worden. Ze verliezen zo hun macht en dat boezemt angst in. Daarom moet alles gedaan worden om die vrouwen eronder te houden.
Angst doet rare dingen met mensen, en dat blijkt hier nog maar eens weer uit.

Boek 2: Ik haal je op, ik neem je mee

Schrijver: Niccolò Ammaniti
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Lebowski, Amsterdam
Oorspr. titel: Ti prendo e ti porto via (Montadori, Milano, 1999)
Vertaling: Etta Maris

Er waren zoveel juichende recensies te lezen over dit boek, dat het al een tijdje op mijn lijstje stond. Nu was ik ziek, had tijd en dus was het aan de beurt.
Het was niet meteen een boek om vrolijk van te worden. Het vorige was al lichtelijk deprimerend, maar dit was niet veel anders. Alweer: de boeken hebben tegenwoordig de neiging om in paren aan me te verschijnen.
Ook hier ging het veel over een school in het dorp, waar een paar jongetjes meesters zijn in het terroriseren van een van hun klasgenootjes, Pietro. Ook hun Italiaanse juf Flora krijgt ervan langs en kan ze niet in de hand houden. Pietro is verlegen, wil graag leren, maar krijgt weinig steun van wie dan ook: iedereen vindt hem zwak, te volgzaam, hij slaat niet terug. Wel heeft hij een vriendinnetje: Gloria, het mooiste meisje van de klas en van goede komaf. Haar ouders zijn de enigen, die Pietro willen steunen, maar dat wil hij zelf niet toelaten.
De andere hoofdpersoon van het boek is de playboy Graziano. Alweer zo'n type, die erg ingenomen is met zichzelf. Hij heeft jarenlang de losbol uitgehangen, met zijn geblondeerde haar, zijn leren broek en zijn gitaar. Iedereen moet toch wel verliefd op hem zijn?! Dan wil hij trouwen met de mooie Erica. Zij wil hem echter alleen om zijn geld en laat hem schieten bij het minste of geringste kansje op publiciteit en werk bij de televisie. Graziano keert (opnieuw) terug naar zijn dorp, maar ontdekt, dat zijn kans om gelukkig te worden met en in een eenvoudig bestaan, verkeken zijn.

Ook weer een boek, dat je bezig houdt, met alle wreedheden, die mensen tegenover elkaar bedrijven. Zo goed als alle beroemde recensenten het vonden, vond ik het niet, maar dat kan aan mijn stemming gelegen hebben.

Boek 1: The Casual Vacancy/Een goede raad

Schrijver: J.K. Rowling
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. Little Brown, London

Verdergelezen op Sony e-reader in het Nederlands:
Titel: Een Goede Raad
Vertaling: Carolien Metaal en Sabine Mutsaers

Barry Fairbrother is dood. In het dorp Pagford geeft dat de nodige beroering. Hij was lid van de dorps/deelraad. Pagford maakt deel uit van een grotere gemeente en verzet zich altijd tegen 'grote broer': de stad Yarvil. Ze proberen de invloed van de stad zoveel mogelijk te beperken.
Vooral de nieuwbouwwijk 'The Fields' is een doorn in het oog van velen. Yarvil heeft grond opgekocht in Pagford en hun nieuwbouw sluipt op die manier om de berg heen, waar Yarvil zo lekker rustig verstopt zat. In de raad was Barry een voorvechter voor de inwoners van The Fields. Dat waren vaak mensen aan de onderkant van de samenleving, verslaafd aan van alles, asociaal, slecht zorgend voor hun kroost. De sociaal werksters hadden er een dagtaak aan.
De voorzitter van de dorpsraad is een man, die het goed met zichzelf getroffen heeft. Ook zijn vrouw voelt zich verheven boven iedereen. Samen hebben ze een delicatessenzaak. Zij zijn felle tegenstanders van The Fields, willen, dat het helemaal onder het bestuur van Yarvil komt (dan kost het Pagford tenminste niets meer), dat het drugscentrum gesloten wordt.
De dood van Barry scherpt deze tegenstellingen nog meer aan en verdeelt het dorp in twee kampen.
Intussen is iedereen vol goede bedoelingen, zo goed, dat de mensen, die hulp nodig hebben tussen de wal en het schip vallen. Iedereen is bezig met zijn eigen overtuigingen, ideeën, problemen.

Het boek hield me bezig. Vooral de problemen op de school en de strijd, die mensen als Barry leverden, om ook leerlingen van The Field te betrekken bij de schoolse dingen, boeiden me. En ook: wat weten mensen, die samenleven, van hun kinderen? Van hun ouders? Van hun omgeving? Hoe ziet iedereen die?
Ik vond het een erg goed boek.

Omdat ik ziek was in de periode dat ik het las, en het boek gewoon te zwaar vond om vast en open te houden, las ik het op de e-reader verder in het Nederlands.

Boek 25: The last song

Schrijver: Nicholas Sparks
Jaar van publicatie: 2009
Uig. Sphere, London

Dit is het eerste van de boeken, die ik las tijdens mijn vakantie in Zuid-Frankrijk. De details van deze boeken zijn, vrees ik, een beetje weggezakte en bovendien zou het te lang duren om lange verslagen van alle boeken te maken.

Ik weet nog wel, dat ik dit een prettig boek vond om te lezen.
Hoofdpersoon is Veronica 'Ronnie' Miller, een meisje van zeventien jaar oud. Ze moet de zomer gaan doorbrengen bij haar vader, met wie ze al een hele tijdgeen woord heeft gewisseld. Ze is boos op hem, omdat hij is weggegaan bij haar moeder. Ze hadden voor die tijd veel contact, omdat beiden muziek componeerden en piano speelden. Vanaf de dag, dat haar vader wegging bij het gezin, heeft Ronnie geen noot meer gespeeld.
Het eerste wat ze hoort, wanneer ze bij haar vader komt, is zijn pianospel. ze vreest, dat hij haar wil overhalen weer te gaan spelen. Maar haar vader wil alleen, dat het contact met zj dochter weer beter wordt en hij dwingt haar nergens toe. Langzaam krijgt Ronnie door, hoe de zaken echt liggen.

Tijdens haar verblijf aan de kust, bij haar vader, ontmoet ze diverse andere jongeren. Ze beleeft de nodige avonturen en wordt voor het eerst echt verliefd.

Hoofdthema: relaties tussen familieleden, vrienden en in de liefde, en de pijn die mensen elkaar in die relaties soms aandoen.

Nicholas Sparks moet ik onthouden voor een volgende keer.

Boek 23: This is where I leave you

Schrijver: Jonathan Tropper
Jaar van publicatie: 2010
Uig. Orion Books, London

Judd Foxman krijgt in de eerste zin van het boek te horen, dat zijn vader is overleden. Er wordt van hem en van zijn zuster Wendy en van zijn broers Paul en Phillip verwacht, dat ze samen met hun moeder 'shiva' gaan zitten. Dat houdt in, dat ze zeven dagen lang samen moeten doorbrengen, bezoek moeten ontvangen en met elkaar herinneringen aan de overledene gaan ophalen.

Broers en zus hebben nooit goed met elkaar overweg gekund, en probeerden tot nu toe elkaar zoveel mogelijk te ontwijken. De laatste wens van een overleden vader kun je echter niet negeren en zo verschijnen ze een voor een in het ouderlijk huis.
Judd is net bedrogen door zijn vrouw, die hij vond in zijn eigen bed met zijn baas.
Phillip, die altijd alles heeft gedaan, wat normaal verboden is, verschijnt met een veel oudere, en duidelijk rijke, vriendin.
Paul is er, met zijn vrouw Alice, de eerste waarmee Judd ooit sex had.
En Wendy heeft man en drie kinderen mee. Haar man zit voortdurend met zakenrelaties aan de telefoon, de kinderen vragen veel aandacht en de jongste brult doorlopend, wat via de babyfoon goed te horen is.

Een hele serie hilarische momenten volgt. Het is grappig, verteld op een droge manier, maar de droevige ondertoon maakt, dat je, zoals op de kaft van het boek staat, 'huilt van het lachen'.

Erg goed geschreven.

Boek 11: Het idee van een ongecompliceerd leven met een man

Schrijver: Helle Helle
Jaar van publicatie: 2008 (Contact)
Oorspronkelijke titel: Forestillingen om et ukompliceret liv med en mand
(Samieren, Kopenhagen, 2002)
Vertaling: Kor de Vries

De titel van dit boek maakte me nieuwsgierig.
Het verhaal gaat over Kim en Suzanne, die in een kleine flat wonen. Kim probeert zijn eerste boek te schrijven, Suzanne verdient de kost, door in de keuken van het ziekenhuis te werken.
Daar werkt ook Esther. Zij woont samen met Luffe en probeert een kind te krijgen. Ze krijgt echter miskramen. Dan lijkt het toch te gaan lukken. Maar Esther ontdekt, dat Luffe ontrouw is. Zij verlaat hem en trekt in bij Kim en Suzanne.
Suzanne neemt ontslag in het ziekenhuis en gaat schoonmaken bij particulieren. Ook als ze thuis is maakt Suzanne schoon. Veel en grondig. Daarbij heeft ze haar dagdromen.
Drie personen op zo'n kleine flat is wat ingewikkeld. Het stelt de relatie van Kim en Suzanne op de proef.

Dit wordt verteld in eenvoudige korte zinnen, in eenvoudige korte hoofdstukken. De geschetste situatie is minder eenvoudig.

Boek 37: Nineteen minutes

Schrijver: Jodi Picoult
Uitg. Hodder & Stoughton
Jaar van publicatie 2007

In het Amerikaanse stadje Sterling gebeurt nooit iets. Het is er rustig, iedereen kent iedereen en het is soms ook nogal bekrompen en benauwend.
Dan komt een van de leerlingen van de plaatselijke middelbare school deze school binnen met een hele verzameling wapens en baant zich schietend een weg door de school. Dit verandert de levens van iedereen in Sterling.
De dochter van de rechter die de zaak zal behandelen, is een van de getuigen. Maar haar vriendje is omgekomen en zelf herinnert ze zich niets meer. Of toch wel?
Natuurlijk heeft iedereen een oordeel klaar: wie de dader van deze schietpartij is, is voor niemand een raadsel. Maar langzamerhand wordt duidelijk, hoe het zover kon komen en er ontstaat zelfs iets van sympathie en in elk geval begrip voor de dader.

Ik aarzelde om dit boek mee te nemen van de bibliotheek. Ik kan berichten over dit soort schietpartijen al slecht in de kranten lezen en na alle jaren, die ik zelf op scholen in en voor de klas heb doorgebracht, komt zo'n verhaal erg dicht bij. Het wordt echter zo goed verteld, dat het boek maar moeilijk weg te leggen is. Het gepest en de wreedheden van de scholieren, het onvermogen van mensen om met elkaar te communiceren, de vooroordelen van de mensen, het anders zijn in een kleinsteedse omgeving, de complexe persoonlijke relaties, het wordt allemaal beschreven in een stijl, die maakt dat je blijft lezen.

Een boek, dat me nog lang zal bijblijven.

Boek 23: The seven year itch

Schrijvers: Josie Lloyd en Emlyn Rees
Jaar van verschijnen: 2007 (London: Heinemann) (Gelezen uitgave: London, Arrow books)

De beide schrijvers ontmoetten elkaar ooit in een pub. Na een gezellig avondje uit besloten ze, dat ze genoeg stof hadden gehoord om een boek te schrijven over hun leeftijdgenoten en hun relatieproblemen.
Al schrijvend werden ze zelf verliefd op elkaar, trouwden en hebben nu, als ik het goed heb, twee kinderen. Ze hebben inmiddels minimaal zeven boeken op hun naam staan.
Dit boek gaat (weer) over Amy en Jack, en over het bekende probleem van echtparen, die zeven jaar getrouwd zijn en beginnen te twijfelen of dit nu toch wel is, wat ze bedoelden, toen ze trouwden... Het staat vol met de bekende zaken, dus daarover hoef ik hier weinig te schrijven. Maar dit echtpaar schrijft heel grappig en vooral de invalshoek, waarbij Josie het verhaal vertelt vanuit het gezichtspunt van Amy en Emlyn dat van Jack, maakt het een boek, dat je snel uitleest.