Boek 15: Miss Garnet's engelen

Schrijver: Salley Vickers
Jaar van publicatie: 2001
Uitg. Van Buuren, Haarlem
Vert. Hanneke Nutbey
Oorspr. titel: Miss Garnet's Angel (HarperCollins Publishers, 2000)

Miss Garnet is een gepensioneerde lerares geschiedenis. Ze is nooit getrouwd geweest en woonde jarenlang samen met een vrouwelijke collega. Als die overlijdt verhuurt Julia (Garnet) haar woning en vertrekt naar Venetië. Ze huurt daar voor een half jaar een appartement.
De schoonheid van Venetië, de alom tegenwoordige kunstschatten, maar vooral ook de mensen die ze tegenkomt, zetten haar leven op zijn kop. Plotseling verdiept ze zich in engelen, vooral in de engel Rafaël. Het verhaal van Tobias, tot voor kort volkomen onbekend voor haar, boeit haat. Ze zoekt zijn geschiedenis op in boeken. Maar wat haar het meest verrast is, dat ze mensen anders gaat bekijken, dat ze vrienden heeft en niet meer zo snel klaar staat met een oordeel.
Zoals op de achterkant van het boek staat worden serieuze onderwerpen op luchtige wijze beschreven.
Storend aan de uitvoering waren de slordigheden in de druk. Er waren letters vergeten, zodat Tobias plotseling Tobia heette, niet eenmaal, maar verschillende keren en op deel drie volgde deel zes. Had de uitgever of de schrijver de Romeinse cijfers niet goed geleerd? (VI i.p.v. IV) Beetje vreemd.
Dit boek lag al een paar jaar op de plank en ik kwam er eindelijk toe om het te lezen. Het was de moeite van het wachten waard.

Boek 35: De glasblazer

Schrijver: Marina Fiorato
Jaar van publicatie: 2007
Uitg. Artemis, Amsterdam
Vertaling: Ernst de Boer en Ankie Klootwijk
Oorspr. titel: The glass-blower

Het duurde even voor ik dit boek een beetje begon te waarderen. Het begin leek wel een studieboek over de geschiedenis van de Republiek Venetië en de glasblaaskunst. Toen die geschiedenis was behandeld en de schrijfster had bewezen veel research te hebben gedaan en alles wat ze had gevonden aan de lezers had verteld, begonnen de hoofdpersonen voor mij te leven. Toch begreep ik ook wel, dat dat eerste deel van het boek hiervoor noodzakelijk was.
De Engelse Nora is de dochter van Elinor, een Britse kunsthistorica, die in Venetië verliefd werd op een gondelier en van hem een dochter kreeg. Zij en haar geliefde verschilden echter teveel van elkaar en teleurgesteld keert Elinor als alleenstaande moeder terug naar Londen.
Het bloed kruipt waar het niet gaan ka, en Nora leert glasblazen. Ze heeft begrepen, dat een van de voorouders van haar vader glasblazer was. Haar huwelijk loopt op de klippen en ze vertrekt naar Venetië om te proberen daar werk als glasblazer te vinden.
Ook het leven van haar voorvader, Corradino, wordt beschreven. List en bedrog speelde in het Venetië van de zeventiende eeuw een grote rol: wie de doge niet beviel, werd zonder pardon uit de weg geruimd.
Nora, die haar eigenlijke naam Leonora weer heeft aangenomen, ondervindt, dat de gebeurtenissen in het verleden nog altijd invloed hebben op het heden.
Spannend, boeiend, informatief.

Het is het eerste boek van Marina Fiorato. Zij studeerde geschiedenis in Oxford en Venetië en volgde een opleiding aan de kunstacademie. Ze is ook actrice en filmrecensent.

Boek 25: Mooie Antonio

Schrijver: Vitaliano Brancari
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. Atheneum-Polak en Van Gennep, Amsterdam
Vertaling: Yond Boeke en Patty Krone
Oorspr. titel: Il bell'Antinio (Mondadori, Milano, 2001)
In Nederland eerder uitgegeven als De mooie Antonio door De Arbeiderspers, te Amsterdam als Grote ABC 26 (1965)
Oorspr. uitg. 1949

Met enige twijfel begon ik aan dit boek. De lovende kritieken maakten, dat ik er toch in begon/ Vitaliano Brancari wordt gerekend tot de meest invloedrijke Italiaanse auteurs van de twintigste eeuw.
Hij werd geboren op Sicilië. waar dit boek zich ook afspeelt.
Hoofdpersoon is de mooie Antonio. Geen vrouw kan de ogen van hem afhouden, al wanneer hij nog een klein jongetje is. Tot ongenoegen van de pastoor kijken de vrouwen meer naar Antonio tijdens de mis dan naar hem.
Antonio gaat voor zijn studie naar Rome. De verhalen over hem en zijn veroveringen zijn talrijk.
Als hij terugkomt naar zijn geboorteplaats, staat een huwelijkskandidate al klaar. Antonio en Barbara trouwen. Na drie jaar komt het afschuwelijk gevonden feit uit, dat Antonio impotent is. Wat een schande. De hele familie, of liever: de hele stad bemoeit zich ermee, want mannelijkheid is het belangrijkste wat er is.
Intussen dreigt een oorlog. Om problemen te voorkomen, doet iedereen maar wat de fascisten willen.

Het boek steekt de draak met het macho gedrag van Siciliaanse (en Italiaanse) mannen. Ook het fasisme voor bespottelijk gemaakt. Het gebeurt in een mooi vertaalde tekst, vol prachtige, soms poëtische, zinnen, soms ook buitengewoon humoristisch.
Toch had ik het gevoel, dat het boek te lang was. Te veel mannelijkheid, teveel politiek geneuzel, te veel woorden.

Boek 2: Ik haal je op, ik neem je mee

Schrijver: Niccolò Ammaniti
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Lebowski, Amsterdam
Oorspr. titel: Ti prendo e ti porto via (Montadori, Milano, 1999)
Vertaling: Etta Maris

Er waren zoveel juichende recensies te lezen over dit boek, dat het al een tijdje op mijn lijstje stond. Nu was ik ziek, had tijd en dus was het aan de beurt.
Het was niet meteen een boek om vrolijk van te worden. Het vorige was al lichtelijk deprimerend, maar dit was niet veel anders. Alweer: de boeken hebben tegenwoordig de neiging om in paren aan me te verschijnen.
Ook hier ging het veel over een school in het dorp, waar een paar jongetjes meesters zijn in het terroriseren van een van hun klasgenootjes, Pietro. Ook hun Italiaanse juf Flora krijgt ervan langs en kan ze niet in de hand houden. Pietro is verlegen, wil graag leren, maar krijgt weinig steun van wie dan ook: iedereen vindt hem zwak, te volgzaam, hij slaat niet terug. Wel heeft hij een vriendinnetje: Gloria, het mooiste meisje van de klas en van goede komaf. Haar ouders zijn de enigen, die Pietro willen steunen, maar dat wil hij zelf niet toelaten.
De andere hoofdpersoon van het boek is de playboy Graziano. Alweer zo'n type, die erg ingenomen is met zichzelf. Hij heeft jarenlang de losbol uitgehangen, met zijn geblondeerde haar, zijn leren broek en zijn gitaar. Iedereen moet toch wel verliefd op hem zijn?! Dan wil hij trouwen met de mooie Erica. Zij wil hem echter alleen om zijn geld en laat hem schieten bij het minste of geringste kansje op publiciteit en werk bij de televisie. Graziano keert (opnieuw) terug naar zijn dorp, maar ontdekt, dat zijn kans om gelukkig te worden met en in een eenvoudig bestaan, verkeken zijn.

Ook weer een boek, dat je bezig houdt, met alle wreedheden, die mensen tegenover elkaar bedrijven. Zo goed als alle beroemde recensenten het vonden, vond ik het niet, maar dat kan aan mijn stemming gelegen hebben.

Boek 71: Was von einem Sommer blieb

Schrijver: Constanze Wilken
Jaar van publicatie: 2006
Uitg. Von Schröder. Berlin

Laura heeft kort geleden haar baby verloren en daarna liep ook de relatie met haar vriend Philip stuk. Ze is ontroostbaar.
Haar Italiaanse familie komt haar te hulp en regelt werk voor haar: ze moet de geschiedenis van de adellijke familie di Calvi in Bergamo gaan uitzoeken, schrijven en vertalen in het Engels. Dit ten behoeve van de schoonouders van de dochter van de huidige graaf, die Amerikaans zijn.
Laura stort zich op dit werk.
Ze raakt gefascineerd oor een marmeren beeld in de tuin bij de villa, waar de familie di Calvi woont. Ze vindt niets in de stukken over het beeld of over de mooie vrouw die is afgebeeld.
Bijna tegen haar wil wordt ze verliefd of graaf Massimo. De liefde is wederzijds.
Ook houdt Laura van de zoon van de graaf, Marcello. Met hem praat ze over het beeld en de mogelijke geschiedenis ervan.
Natuurlijk gebeurt er iets vreselijks, zodat Laura weer terugreist naar Hamburg en haar ouders. Gedesillusioneerd.

Wat een tranendal en wat een emoties. Ze spatten bijna van iedere bladzijde. Misschien was het de bedoeling om het Italiaanse temperament weer te geven, maar het kwam me wat ongeloofwaardig voor: één woord of zin en hup, daar kwamen de tranen of er werd met deuren geslagen en het huis of het vertrek uitgerend.
Geen moment begon ik het verhaal te geloven of te waarderen en ik was blij, dat het boek uit was. Te veel gezeur. Te lang. Te ongeloofwaardig. Te saai.

Boek 51: Villa Monteverde

Schrijver: Letizia Conte
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Knaur Taschenbuch, München

De Hamburgse archeologe Anne Martin ontdekt, dat haar baas en geliefde Johann een bedrieger is. Samen organiseren ze een tentoonstelling over etruskische kunst in het museum waar ze werken. Johann heeft een van de kostbare stukken vervangen door een kopie en het origineel voor veel geld verkocht om met het verkregen geld zijn gokschulden te betalen.

Anne vertrekt naar Umbrië in Italië, waar haar hippie-moeder een vakantiehuis blijkt te hebben, waar Anne tot nu toe niets van af wist. Het huis blijkt onderdeel van een groot landgoed, Villa Monteverdi. De eigenaar heeft net een hartaanval gehad en zijn zoon Patrizio neemt de zaken waar. Anne voelt zich niet welkom bij hem en hij dwarsboomt haar verblijf op het landgoed.

Anne vindt slechts heel langzaam uit, welk familiegeheim hier bestaat: waarom kreeg haar moeder Esmeralda dit huis ooit van de (nu) oude Lamberto Casagrande?
Tussen de bedrijven door doet ze nog een ontdekking, die haar bijna het leven kost.

Een op het oog voorspelbare roman, met een voorspelbaar einde. Maar het is geestig geschreven, met veel aandacht voor de wereld van archeologen. Echt spannend wil het echter niet worden, daarvoor ligt alles een beetje teveel voor de hand.
De schrijfster is in Duitsland geboren en in Italië opgegroeid. Ze kent Umbrië ook duidelijk goed uit eigen ervaring. Het is zoals op de achterkant van het boek staat: Perfekte Sommerlektüre!

Boek 63: Fontana

De laatste twee boeken van het jaar maar even zonder foto: het zijn oudere boeken, die ik meenam als afgeschreven boek bij de bibliotheek. Ik las ze in bed en op de bank, bijkomend van griep en deze boeken waren lekker licht in gewicht, zowel letterlijk als figuurlijk.

Fontana:
Schrijver: Ben Borgart
Jaar van verschijnen: 1988
Uitg. De Bezige Bij

De hoofdpersoon, 'Cuzzi', wat een verbastering van het Italiaanse woord voor 'neef' is, en die ook 'Bernardo' heet, krijgt bezoek van enkele van zijn, hem onbekende, Italiaanse familieleden. Ze arriveren in een sportwagen, die niet helemaal van hen blijkt te zijn, moeten in het ziekenhuis opgenomen worden, betalen geen rekeningen en Cuzzi draait op voor alle kosten, zowel voor boetes als terugreis, want de sportwagen wordt in beslag genomen.
Hij besluit naar Italië te gaan om zijn geld terug te halen.
De Italiaanse taal is hij niet machtig en dat leidt tot allerlei verwikkelingen. In het begin zijn die nog wel leuk om te lezen, maar aan het eind wordt het boek wel erg grappig en ik had moeite mijn aandacht erbij te houden.
Ik was niet echt onder de indruk.

Boek 14: Dit verhaal

Alessandro Barrico is een Italiaanse schrijver, waarvan ik al een tijd graag een boek wilde lezen. Nu lag 'Dit Verhaal' in de bibliotheek, en hoewel ik nog een heel aantal boeken op mijn stapeltje thuis had liggen, ging dit even voor.

Het is een heel bijzonder boek, waarin in een heel dichterlijke taal de meest verschrikkelijke dingen worden beschreven. De hoofdpersoon heet Ultimo. In Italië krijgen kinderen vaak een naam, die hun rangorde in het gezin aangeeft. Primo is dan de eerste en Ultimo is de laatste. In dit geval is Ultimo zowel de eerste als de laatste: zijn vader vond één kind wel mooi genoeg.

Vader heeft een boerderij met koeien. Hij droomt van auto's in een tijd, waarin auto's nog weinig voorkomende verschijnselen waren. Hij verkoopt de boerderij en begint een garage. Helaas: zonder auto's om die te repareren of klanten om die te kopen is dat een tot mislukken gedoemde actie. Dan komt de van autoraces houdende en er ook aan deelnemende graaf in beeld, die vader aanneemt als mecaniciën. Ultimo reist mee de circuits af. Bij een ongeluk komt de graaf om en vader is zwaar gewond.

Ultimo gaat in dienst en vecht in de Eerste Wereldoorlog. De verschrikkingen die hij daar meemaakt worden uitvoerig beschreven. Intussen droomt Ultimo over het scheppen van orde in de chaos van zijn bestaan, door het bouwen van een circuit, zoals dat nog nergens gebouwd is.

Hij wordt verliefd op de Russische Elizaveta en pas daarna kan hij zijn droom waarmaken.

Dit was een geweldig boek. Ik heb niets met auto's of autoraces en houd niet zo van oorlogsboeken, maar dit bleef boeien van begin tot einde, vooral door de prachtige taal en door de manier, waarop de personages gestalte kregen. Ook de verschillende gezichtspunten - het verhaal wordt verteld vanuit verschillende invalshoeken - maakten het boeiend. Zo is daar het gedeelte, waarin het broertje van Ultimo zijn muntje kwijt is. Broertje is het kind van de graaf, verwekt vlak voor het fatale ongeluk en is geestelijk niet in orde. Een prachtig stukje. En zo zijn er veel meer.

Toch ook 'Zijde' maar eens lezen, een van de andere boeken van Baricco.