Boek 18: Roeien naar de Volewijck

Schrijver: Suzanne Wouda

Jaar van publicatie: 2016

Uitg. Ambo/Anthos, Amsterdam
304 blz.

Flora en Mare ontmoeten elkaar in het Burgerweeshuis in Amsterdam. Flora komt uit een welgestelde familie, maar na het overlijden van haar ouders dalen de hebberige familieleden neer op de bezittingen en Flora mag het weeshuis in. Mare komt uit een arm gezin. Ze heeft een paar broertjes en een zusje, haar vader werkt in een zeepziederij, waar hij, door ruimtegebrek thuis, de nacht doorbrengt, na de geboorte van een tweeling, waarvan een baby, een meisje, niet overleeft. Bij een brand in de zeepziederij komt hij om, ondanks het gebruik van een van de eerste brandblusapparaten. Moeder is niet in staat veel te doen na de moeizame geboorte. Het werk komt neer op de schouders van Mare. Na een traumatische gebeurtenis wordt moeder opgenomen in het dolhuis en Mare in het weeshuis.
De meisjes hebben het moeilijk in het weeshuis, maar samen slaan ze zich er door heen.
Totdat de tante van Flora haar komt ophalen. Ze moet mee naar diens woonplaats, Haarlem, waar een rijke man voor haar gezocht zal worden. Mogelijkheden om contact met elkaar te hebben is er niet. Slechts een briefje van Flora bereikt Mare, maar daar staat zo weinig in, dat ze geen moeite meer doet. Zelf is ze weggelopen uit het weeshuis.
Dan ontvangt ze een briefje van Flora waarin ze meldt, dat ze gestorven zal zijn als Mare deze brief krijgt. Ze roept haar hulp in.

Dit was een mooie, goedgeschreven historische roman, over Amsterdam in het eind van de 17e eeuw. De omgeving is bekend en je ziet die nu bevolkt worden door mensen uit die tijd. Boeiend beschreven en goed ingeleefd. Niet meteen om blij van te worden.
Volewijck was de plaats waar veronderstelde criminelen werden opgehangen, vaak nadat ze eerst in het centrum van de stad waren gewurgd. Ze bleven daar hangen, tot het touw waaraan ze hingen brak onder invloed van het weer. Hun lichaam viel in een put. Daarop groeide dan de kool waar de baby's uit kwamen. Zo bracht schuld onschuld voort. Naast vriendschap is ook dit een van de thema's van dit boek.

Boek 52: Hemelse juwelen

Schrijver: Donna Leon
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. Cargo, Amsterdam
Vertaling: Ton Heuvelmans
Oorspr. titel: The jewels of paradise (Heinemann, London, 2012)

Dit zal wel de laatste keer zijn, dat ik probeer een boek te lezen van Donna Leon: ze bevallen me eigenlijk nooit.
Ik had gehoopt, dat het deze keer zou meevallen, maar de saaiheid was erger dan ooit. De ergernis over niet uit het Italiaans vertaalde woorden was groot. Het begrip van het verhaal was, bij mij dan, klein.
De personages werden nooit interessant. De 'speurster' speurde nauwelijks, en als ze het deed. begreep ik niet, waar ze mee bezig was. Ze was als onderzoeker bezig brieven uit de nalatenschap van een componist uit de 17e eeuw uit te zoeken, om te zien, of er ook een testament tussen zat. Twee neven, die zich als erfgenamen beschouwden, hadden haar in dienst genomen.
Als ze inderdaad een testament en een 'schat' vindt, is bijna niemand daar echt blij mee.

Peony in love

Schrijver: Lisa See
Jaar van publicatie: 2007
Uitg. Bloomsbury, Londen

Het gebeurt niet vaak, dat ik een boek niet uitlees, maar na het 100 bladzijden lang geprobeerd te hebben, kwam het er nu toch van. Het was te lang, te veel, van hetzelfde. Kommer en kwel, achterstelling van vrouwen en meisjes, als een dochter was uitgehuwelijkt, moest ze zich aan regels houden, die onmenselijk lijken in onze ogen.
Natuurlijk: dat was de gewoonte in het China van jaren geleden. Maar toen in deel twee de geesten en spoken kwamen opdraven, vond ik het genoeg: ik kon me er niet meer in verplaatsen.