Boek 58: Witte dood

Schrijver: Robert Galbraith
Jaar van publicatie: 2019
Uitg. De boekerij
Vert. Sabine Mulders
Oorspr. titel: Lethal White
736 blz.

Vol verlangen keek ik uit naar dit vierde deel over detective Cormoran Strike en zijn assistente Robin Ellacott. Het moest haast wel tegenvallen en dat deed het ook. Het was te dik, te langdradig en alle Engelse toestanden konden me niet zo boeien. De standsverschillen, de verschillen tussen parlementariërs en hun ondergeschikten, het zal allemaal wel.
Een hele stoet mensen trekken voorbij. Intussen trouwt Robin met haar vreselijke vriend, accountant Matthew, een verbintenis, waarvan je met je klompen aanvoelt, dat dat niets kan worden. Strike prutst ook nog wat aan zijn liefdesleven, zonder veel overtuigen, maar het vult een heel aantal bladzijden.
Robin gaat undercover, ze vermomt zich, en niemand die daar erg in heeft. Knap hoor.

Daar komt dan nog bij, dat het boek erg slordig was uitgevoerd en vol fouten (grammaticaal zowel als in de spelling) stond, zozeer, dat de betekenis hier en daar zelfs veranderde van wat bedoeld (en waarschijnlijk ooit geschreven) was.
Zoals gezegd: een beetje jammer allemaal.

Boek 69: Het slechte pad

Schrijver: Robert Galbraith (= J.K. Rowling)
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. Meulenhoff Boekerij bv., Amsterdam (2016)
Vert. Sabine Mutsaers
Oorspr. titel: Career of Evil (Sphere, Great Britain)

Dit jaar lees ik extra veel boeken en om de een of andere reden worden mijn armspieren daar behoorlijk door belast: de boeken, voor zover ik ze niet als e-boek lees, zijn allemaal nogal gewichtig. Het Slechte Pad, deel drie van de serie over Cormoran Strike en zijn assistente (partner?) Robin Ellacott, telde 575 bladzijden en woog als lood. Reden om het boek zo snel mogelijk uit te willen hebben. Maar dat was niet de enige reden: ook dit deel was weer enorm spannend.
Robin ontvangt op kantoor een pakket, aan haar gericht. Inhoud: een vrouwenbeen. De zoektocht naar de afzender en dus ook naar de moordenaar van de vrouw, van wie dit been was, levert gevaarlijke situaties op en veel media aandacht. De politie is niet blij: ze voelen zich, alsof ze met Cormoran moeten wedijveren. Hij heeft ze al een paar keer te kijk gezet, omdat zij op een verkeerd spoor zaten. Op één politieman na, Wardle, wil de politie niet met hem samenwerken, integendeel: hij krijgt de verordening om uit de buurt van hun onderzoek te blijven.
Robin bereidt intussen haar huwelijk met Matthew voor. Veel zin lijkt ze er niet in te hebben en je blijft je steeds afvragen of ze niet toch voor Cormoran gaat kiezen. Maar Hij heeft een relatie met de knappe Elin. Hoewel: of daar de vonken nu helemaal van af spatten?
De seriemoordenaar slaat nog een paar keer toe en het wordt heel griezelig. Hij nadert Robin steeds meer. Cormoran probeert haar uit de buurt te houden, maar dat ervaart Robin als beledigend. Ze gaat haar eigen gang.
Er zijn een aantal verdachten, uit het verleden van Cormoran afkomstige heren, die allemaal de dader kunnen zijn. Spannend tot het eind.

Boek 57: Zijderups

Schrijver: Robert Galbraith (pseudoniem van J.K. Rowling)
Jaar van publicatie: 2014
Uitg. Boekerij, Amsterdam
Vertaling: Sabine Mutsaers
Oorspr. titel: The silkworm (Sphere, London, 2014)

Misschien verwachtte ik teveel van dit boek: het vorige vond ik heel goed en verwachtte nu minstens hetzelfde of meer.
Misschien kwam het ook, omdat het boek zo dik was. Er waren stukken, die van mij best wat korter gekund hadden. Er waren toch wat gedeelten, waarin wat herhalingen voorkwamen. Bovendien was het ook een letterlijk zwaar boek: het begon op gewichtheffen te lijken. Voortaan toch maar als e-boek lezen?
Toch heb ik er wel weer van genoten. Het was prettig om Strike weer tegen te komen, met zijn assistente Robin. Ze geloven niet, dat de schrijver van wat obscure boeken door zijn vrouw is vermoord. Ze gaan op onderzoek, ondanks, opnieuw, de tegenwerking van de politie. Zoals dat hoort is iedereen verdacht en stapelen de vragen zich op. Wie heeft wat wanneer gedaan? Het is niet eenvoudig, vooral in het begin, om alle namen van personages uit elkaar te houden.
Ook zoals het hoort: het einde is verrassend.