Boek 79: De laatste roos van de zomer

Schrijver: Santa Montefiore
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Meulenhoff BV, Amsterdam
Vert. Erica Feberwee
Oorspr. titel: The Last Secret of the Deverills (2017, Santa Montefiore)
Deverill trilogie#3

De eerste verwarring bij het lezen van dit laatste deel van de serie over de vrouwen van Deverill kwam al bij de Nederlandse titel: waarom heeft de uitgeven gekozen voor De laatste roos van de zomer? Wie of wat is die laatste roos? Toen ik het boek uit was, kon ik daar nog geen antwoord op geven. Het was zoveel beter geweest om de Engelse titel gewoon te vertalen: The last Secret of the Deverills. Dan was ook meteen duidelijker geweest, dat dit het laatste deel van deze trilogie was.
Als je de eerste twee delen gelezen had, viel op, dat er hier veel herhaald werd. Prettig natuurlijk wanneer je dit boek als stand alone leest, maar nogal saai als je een serielezer bent.
Verder was het wel weer prettige lectuur, maar beslist minder dan de eerste twee delen. Hoofdpersonen zijn weer de drie dames: Kitty, Bridie en Celia, hun familie en andere inwoners van Ballinakelly, het Ierse dorp waaraan ze allemaal zo verknocht zijn.
Daarbij komen nu een paar teruggekeerde Amerikanen: Het meisje Martha, met haar nanny Mrs. Goodwin. Martha is op zoek naar haar natuurlijke moeder. Ze ontmoet JP, de halfbroer van Kitty, zoon van Bridie, en ze worden natuurlijk verliefd.
Jack en zijn gezin komen ook  terug uit de VS. Hij heeft zich daar met maffiapraktijken beziggehouden en vluchtte eerst naar Zuid-Amerika, maar is nu weer terug in Ierland. Ik had grote moeite de persoon van Jack te combineren met de maffia, en vond dat nogal ongeloofwaardig en onnodig voor het verhaal.
Zijn dochtertje Alana verdwaalt kort na haar aankomst in Ierland in het bos. JP brengt haar naar huis op zijn paard en zij, zo jong als ze is, voelt zich zeer tot hem aangetrokken. Als hij dienst neemt bij de luchtmacht schrijft ze hem en hij schrijft aan haar over zijn angsten, gevoelens, teleurstellingen. Dingen die hij aan niemand anders kan vertellen. Haar ouders mogen niets weten over deze briefwisseling. Kitty fungeert als tussenpersoon.
Bij al deze ontwikkelingen wil je eigenlijk vooral weten, of de breuk tussen Kitty en Bridie eindelijk eens wordt hersteld. Je mist Celia, die nauwelijks in het verhaal voorkomt. Het duurt en het duurt. Wat gaat Martha nu doen? Zou ze ontdekken, wie haar moeder is? Iedereen in het dorp merkt de gelijkenis op tussen Bridie en Martha, maar de betrokkenen hebben natuurlijk niets in de gaten, ondanks de grote aantrekkingskracht die ze voelen. Ach ja.

Het eind kon me niet helemaal bekoren. Na die hele lange aanloop kwam dit wel was gehaast over: er moest nu maar een eind aan het verhaal gereid worden.

Ondanks deze kritiek vond ik de serie de moeite waard. De hoofdpersonen waren boeiend genoeg om te willen weten hoe het ze verder zou vergaan. De geschiedenis van Ierland werd mooi opgenomen in het verhaal. De strijd tussen de Ieren en de Engelsen was af en toe hevig, maar toch ontstonden er vriendschappen tussen inwoners van beide gemeenschappen. De strijd tussen protestant en katholiek, nog altijd niet helemaal uitgewoed, was bijna nog moeilijker te beslechten. Het bijgeloof, hier opgenomen in de persoon van Maggie O'Leary en de geesten van overleden Deverills, gaf sfeer en achtergrondinformatie en voelde echt Iers aan.
Deze factoren maakte de boeken interessant genoeg om met plezier te lezen.

Boek 14: Enkeltje Ierland

Schrijver: Charlotte de Monchy
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Boekerij
Elly's Choice

Als je een heel aantal boeken uit de sector 'spannend' heb gelezen, met de nodige bloederigheid en criminaliteit, is het soms een verademing om een boek als dit te lezen voor de broodnodige variatie. Natuurlijk: het is wat zoetig, wat voorspelbaar, en nog meer van die zaken, die bij chicklit altijd weer genoemd worden. Maar het was vaak ook vol humor. Het kwam voor mij op het juiste moment en ik heb het met plezier gelezen.

Boek 50: De vrouwen van kasteel Deverill

Schrijver: Santa Montefiore
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. Boekerij, Amsterdam
Vert. Erica Faberwee
Oorspr. titel: Into the flames (Simon and Schuster, London, 2015)

Lang geleden las ik een boek van Santa Montefiore en besloot toen, dat ik die ervaring niet wilde herhalen: ik kreeg het boek maar met moeite uit.
De vele lovende recensies die ik in de tijd daarna las, maakten me toch nieuwsgierig: zou ik me dan toch vergist hebben? In de bibliotheek kwam ik het nieuwste boek van de schrijfster tegen, en besloot het nog eens te proberen. En ik vond het mooi! Het verhaal over de vrouwen in het Ierse kasteel Deverill boeide me zodanig, dat ik bleef lezen, vaak langer dan gepland. De hoofdpersonen waren boeiend, de beschrijving van het Ierse landschap mooi, de roerige geschiedenis van Ierland en de Engelse bezetter, zoals ze dat zagen, boden inzicht in de moeilijke tijd van de eerste wereldoorlog en net daarna, toen de Ieren hun vrijheidsstrijd voerden. De verschillen tussen de arme Ierse bevolking en de rijke Engelse adel waren bijna tastbaar.
De vriendschap tussen de Engelse Kitty Deverill, uit de Engelse familie die het kasteel bezat en de Ierse Bridie, leek alles te kunnen overwinnen, net als de liefde die opbloeit tussen Kitty en de dorpsjongen Jack. De praktijken van leden van de katholieke kerk, die zich hevig met de opstand bemoeiden, maar die ook arme meisjes van hun ongewenste en ongeplande kinderen 'afhielp', al deze beelden waren schrijnend.
De beschrijving van de leeghoofdige, naar rijkdom en aanzien strevende Engelsen was op zijn minst niet lovend.
De schrijfster heeft plannen voor een of meer vervolgdelen over deze vrouwen. Ik ben benieuwd.

Boek 22: Hotel aan zee

Schrijver: Maeve Binchy
Jaar van publicatie: 2013
Uitg. Van Holkema & Warendorf
Vert. Annemie de Vries
Oorspr. titel: A week in winter (Orion Books, London, 2012)

Voor mij is het altijd een plezier om een nieuw boek van Maeve Binchy te lezen. Ook nu stelde ze me niet teleur. Chicky gaat met haar vriend naar Amerika, ondanks de protesten van haar familie. Als de vriend haar in de steek laat, vertelt ze de familie, dat hij is omgekomen bij een ongeluk. Ze werkt hard en spaart haar geld op. Als ze terugkeert naar Ierland koopt ze het Grote Huis in haar oude dorp en maakt er een hotel van.
De mensen die er komen werken en de gasten hebben allemaal hun eigen verhaal. Binchy vertelt die verhalen met de nodige humor. Het levert een afwisselend boek op, dat uit is, voor je er erg in hebt.

Boek 24: The lacemakers of Glenmara

Schrijver: Heather Barbieri
Jaar van publicatie: 2009
Uitg. HarperCollins
Gelezen als Kindle e-book

Boeken die over handwerksters gaan, kan ik altijd slecht laten liggen en dat was dan ook de reden, dat ik dit op mijn Kindle zette.
Kate Robinson, een jonge Amerikaanse, is op reis gegaan naar Ierland, nadat haar van oorsprong Ierse moeder was overleden en haar relatie op de klippen was gelopen.
Ze trekt te voet door Ierland en tijdens een hevige regenbui mag ze meerijden met William, die met paard en wagen rondreist. Hij zet haar af in Glenmara. Ze krijgt onderdak bij Bernie, die aangeeft, dat ze eigenlijk toch een Bed en Breakfast wilde beginnen. Haar man is kort geleden overleden en ze voelt zich eenzaam. De kantkring komt samen bij Bernie en Kate, die modeontwerpster was in Amerika, voelt zich tot de oude technieken aangetrokken. Ze sluit zich min of meer aan bij de groep, leert hun vaardigheden en sluit vriendschap met de meesten van hen. Ze helpt ze, modernere ontwerpen met hun kant te maken en het bijvoorbeeld te gebruiken voor lingerie. De pastoor is het daar niet mee eens. Hij regeert zijn parochie met harde, conservatief katholieke hand.

Het is allemaal tamelijk voorspelbaar. Ook vrij onwaarschijnlijk: ik heb er heel wat jaren over gedaan om een beetje kennis te krijgen over het maken van kant. Kate doet het er even bij.
Veel zaken worden terloops opgemerkt, andere, vooral het Ierse landschap en de relatie van de inwoners van Glenmara tot de kerk en zijn pastoor, worden wel heel erg uitgebreid beschreven. het haalt de vaart uit het verhaal en maakt het wat saai, ondanks de soms heftige reacties, die de kantwerksters en hun familieleden vertonen, na het dragen van de met kant gepimpte lingerie.

Boek 15: Paddy Clarke Ha Ha Ha

Schrijver: Roddy Doyle
Jaar van publicatie: 1993
Uitg. Nijgh & Van Ditmar
Oorspr. titel: Paddy Clarke Ha Ha Ha (Uitg. Secker & Warburg, London, 1993)
Vert. Rob van Moppes

Paddy Clarke is 10 jaar. Hij woont met zijn ouders, zijn jongere broertje en twee jongere zusjes in Dublin. Daar haalt hij kattenkwaad uit met zijn vriendjes, hoewel: kattenkwaad is soms meer een schoolvoorbeeld van hoe jongetjes in pesters veranderen en er totaal geen kwaad in zien. Ergens beweert Paddy ook, dat je wel mee moet doen, want dan vinden de anderen je leuker, en dan is de door jou bewonderde jongen meer jouw vriend.
Hij pest vooral zijn broertje Francis, die Paddy altijd Sinbad noemt, vanwege de bolle wangen die hij had als (nog) kleiner jongetje.

Paddy is dol op zijn ouders, vooral op zijn moeder. Wanneer hij door begint te krijgen, dat de ruzies tussen zijn ouders steeds erger worden, probeert hij daar wat aan te doen. Om de familie in stand te houden moet het ophouden, vindt hij en hij probeert de hele nacht wakker te blijven, zodat hij tussenbeide kan komen als er weer eens ruzie ontstaat. Als hij dan naar beneden gaat en om een glaasje water vraagt, houdt de ruzie vaak op.
In families van zijn vrienden heeft hij gezien, hoe het gaat wanneer een van beide ouders weg is. Overleden of weggelopen. Dat wil hij voorkomen.
Het lukt hem niet.
Paddy is een jongetje met een klein hart, ondanks de streken die hij uithaalt.

De school en de kerk spelen een grote rol in het boek en bij de kinderen. De dingen, die ze leren over het geloof, roepen meer vragen op dan antwoorden. De leerkrachten op school zijn er, om voor de gek te houden en achter de rug van de meester gekke dingen te roepen of dingen te doen, die niet mogen. Maar als Paddy op school in slaap valt boven zijn atlas, is het de meester, die hem voorzichtig de klas uitdraagt en op twee stoelen laat slapen in de lerarenkamer.

Het boek was in mijn ogen al snel een beetje saai, maar het gaf wel een aardig beeld van het leven van een 10-jarige jongetje in Dublin.

Boek 64: Behind the scenes

Schrijver: Anita Notaro
Jaar van publicatie: 2004
Uitg. Bantam Books

Dit is een 'feel-good boek': het leest lekker snel, goedheid wordt beloond, misdaad, in de vorm van vervelend verwend gedrag, gestraft. Alles loopt natuurlijk helemaal goed af.

Libby Marlowe is de verwende hoofdpersoon. Zij heeft haar hele leven de wind in de zeilen: welvarende ouders, mooi huis, daarna een man, waar ze dol op is en die veel verdient, zelf een goede baan als tv-chef (kok), die haar beroemd maakt in het hele land (Ierland). Vooral die beroemdheid is haar naar het hoofd gestegen en ze terroriseert graag haar hele omgeving.

Annie Weller heeft minder geluk in het leven gehad. Haar moeder stierf toen ze elf was en ze moest de zorg voor haar vader en haar drie broers op zich nemen. Toen de broers het huis uit waren, mocht ze van haar vader aan zichzelf gaan denken. Ze volgde een opleiding tot actrice, maar toen ze net wat succes begon te krijgen liet haar gezondheid het afweten. Ze vocht zich terug, maar de ziekte had haar onzeker gemaakt. In elk geval hield ze haar goede humeur en positieve instelling.

Dan keert alles zich. Bij Libby begint alles mis te gaan, bij Annie gaat opeens alles zoals ze graag wilde.
Een ontmoeting tussen beide vrouwen leek eerst ondenkbaar, maar toch komt het, halverwege het boek, dus pas na 250 bladzijden, tot een ontmoeting. In een paar bladzijden worden het zelfs hartsvriendinnen. Wanneer Libby's wereld instort is daar Annie als steun en toeverlaat.
Ach ja. Zoals gezegd: het leest lekker.