Boek 71: De achtste zuster

Schrijver: Elle Eggels
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. The House of Books, Amsterdam

Ruim vijf jaar geleden las ik het eerste boek over de zeven zusters, die in het bakkershuis woonden. Ik vermoedde, dat ik het gelezen had, tenminste, want erg veel was me niet bijgebleven. Gelukkig schrijf ik op, wat ik van een boek vond en meestal ook waarom, en dat hielp mijn geheugen op te frissen.
Al snel was ik daarom ook volkomen in het verhaal. Ik werd weer betoverd door het poëtische woordgebruik van de schrijfster.
De achtste zuster is de dochter, Emma, van een van de zeven zusters, Martha. Hun relatie verloopt moeizaam. Een van de andere zusters, Christina, voedde haar op, zorgde voor haar en maakte uitstapjes met haar. De mannen in het leven van alle dames zijn vertrokken. De vader van de zeven zusters, de man van Martha en de vader van Emma (Sebastian) eveneens. De man van Emma is overleden, zij is aan hem gekoppeld door Martha, omdat hij een goede partij was, maar het was niet haar eigen keus. Haar zoon Christian is ook met de noorderzon verdwenen en wordt door de zusters doodgezwegen.
Op de begrafenis van Emma's man verschijnt Christian plotseling. Hij heeft de wereld over gezworven, enige tijd in Mexico doorgebracht en woont nu in Spanje. Emma wordt moedig en verlaat haar vertrouwde Limburg. Ze brengt een paar weken bij Christian door en later gaat ze ook naar Mexico.
Vol kleurrijke beelden beschrijft Eggels de wereld waarin ze komt en de mensen die die wereld bevolken. Prachtig gedaan. In een adem uitgelezen.
Dat schreef ik zoveel jaren geleden ook over het vorige boek.

Boek 9: Het huis van de zeven zusters

Schrijver: Elle Eggels
Jaar van publicatie: 1998
Uitg.: Vassallucci

Al heel lang was ik van plan dit boek te lezen, en nu ik eraan was begonnen, twijfelde ik, of ik dat al niet eerder ook gedaan had. Maar toch niet, denk ik. Ik had er wel over gelezen.

Emma vertelt haar verhaal. Ze is geboren als dochter van Martha, de oudste van zeven zusters. De ouders van deze zusters kwamen wonen in een klein dorp in Limburg. Niemand wist iets over ze: de ouders van beiden waren onbekend. In het gezin waren drie kinderen, allen dochters: Martha, Maria en Anne. Vader was bakkersknecht, maar toen de bakkerij in het dorp te koop kwam, kochten vader en moeder hem.
Drie kinderen vonden zij eigenlijk genoeg. De pastoor was het daar niet mee eens. Hij kwam dus eens 'praten'.
Er kwamen nog twee dochters, Christina en Vinzentia en tenslotte nog de tweeling Clara en Camilla. De geboorte van de tweeling werd de moeder fataal.
Martha, de oudste dochter nam de zorg voor het gezin op zich. Ook in de bakkerij verrichtte ze veel werk.
Niet genoeg om de vader zijn verdriet te laten vergeten. Vader vertrok met onbekende bestemming.

De zusters redden het met elkaar. De bakkerij wordt draaiende gehouden, de kleintjes groeien op.
Iedere zuster heeft haar eigen persoonlijkheid en haar eigen liefdes. Maar altijd weer keren ze terug naar de bakkerij. Veel geluk in de liefde hebben ze niet en buiten elkaar kunnen ze niet.

Omi maakt ook deel uit van de familie. Ze kwam ooit langs en zei dat ze de moeder van de vader van de zusters was. Ze sprak een zwaar dialect, werd eigenlijk niet goed verstaan en nauwelijks geloofd, maar toch werd ze in het gezin opgenomen. Toen Emma werd geboren, had ze veel aan omi, die haar verzorgde en op haar paste, tijdens het sokken breien.
Want omi breide sokken, 'altijd dezelfde en [ze] telde nooit in paren maar in stuks. Iedere sok die klaar was gooide ze in een mand. Pas als iemand nieuwe sokken nodig had werden er passende stellen gezocht - ondanks het gelijke aantal steken waren de sokken nooit hetzelfde.'

Omi wordt oud en dat wordt beschreven op een voor mij ontroerende manier, die ook met de sokken te maken heeft:
'...ze breide heftiger en keek nauwelijks op van haar werk. Ze fluisterde verhalen in het breigaren en liet steeds meer steken vallen. Haar breiwerk kreeg nooit meer de vorm van een sok.'

Het leven van de zusters en allen die met hen te maken hebben, wordt beschreven in mooi Nederlands en op een manier die mij erg boeide. Ik las het boek achter elkaar uit.