Posts tonen met het label ouder worden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ouder worden. Alle posts tonen

dinsdag 29 januari 2013

Boek 8: Mijn zuster Antigone

Schrijver: Grete Weil
Jaar van publicatie: 1982
Uitg. Meulenhoff, Amsterdam
Oorspr. titel: Meine Schwester Antigone ((Benziger Verlag, Köln, 1980)
Vert. M. Klaarhamer

Alweer een oud, afgeschreven boek en alweer een, dat zeker de moeite van het lezen waard was.

Een oudere vrouw zit alleen in haar huis. Haar eerste man is vermoord in een concentratiekamp, de tweede is ook overleden. Ze probeert een boek te schrijven over Antigone, de dochter van Oedipus, die in opstand kwam tegen de koning. De schrijfster vraagt zich af, waarom zij nooit in opstand is gekomen tegen alle wreedheden en het onrecht dat ze als jodin heeft moeten doorstaan. Het kon niet. Ze durfde niet. Het was niet verstandig. Ze moest haar andere familieleden niet in gevaar brengen.

De herinneringen wisselen zich af in haar hoofd en mengen zich met het verhaal van Antigone. De schrijfster gaat haar eigen situatie steeds meer vergelijken met die van Antigone.

Het boek was moeilijk weg te leggen - ik moest het, ondanks alle beschreven wreedheden, in bijna een ruk uitlezen. Goed geschreven in een boeiende vorm.

donderdag 1 november 2012

Boek 68: Daughters-in-Law

Auteur: Joanna Trollope
Jaar van publicatie: 2011
Uitg. Black Swan, London

Rachel en haar man Anthony hebben drie zonen grootgebracht. Ze zijn nu allemaal het huis uit en hebben vrouwen en kinderen.
Rachel heeft het moeilijk met haar lege nest: ze ontleende te veel haar identiteit aan het moederschap. Ze hield van een huis vol mensen en verwachtte minstens, dat haar zoons en hun vrouwen vaak thuis zouden komen (en ze bedoelde dan bij haar thuis en niet bij de ouders van de schoondochters) en haar om raad en steun zouden vragen.

Dat gebeurt echter steeds minder. Rachel blijft haar adviezen geven. Ook ongevraagd en vaak ook ongewenst. Tact is niet haar grootste karaktereigenschap. Het is aanleiding tot wrijving bij de schoondochters en ook bij de zonen, die de kronkels weer glad mogen strijken.

Na diverse aanvaringen realiseert Rachel zich, dat ze haar zonen moet loslaten om ze te kunnen behouden.
Hoe moeilijk het haar ook valt, ze is in een nieuwe fase van haar leven terechtgekomen en zal er aan moeten wennen.