Boek 97: Winterbloei

Schrijver: Jan Wolkers
Jaar van publicatie: 2019
Uitg. Stichting Collectieve Prop. van het Ned. Boek
144 blz.
Actie Nederland leest 2019
****

In de tijd, dat ik moest lezen voor een lijst, kwam ook Jan Wolkers voorbij. Ik neem aan, dat ik Turks Fruit gelezen heb. En ook hiertegen, net als tegen alle ‘ literaire’ boeken, die ons door de keel werden gedrukt, verzette ik me hevig. Na het behalen van het diploma zwoer ik nooit meer literatuur te lezen (en zeker geen Wolkers) In de loop van de jaren veranderde dat, maar de actie’Nederland leest’ van de bibliotheken was nodig om me weer iets van Wolkers te laten lezen. Wat een verrassing: ik heb ervan genoten en het boekje achter elkaar uitgelezen. Wat schrijft hij vaak prachtige zinnen! Wat spat zijn liefde voor de natuur van de bladzijden! Zijn zorg voor die natuur, waarover hij in een van de laatste stukken schrijft, is nu wel heel actueel. Ik ben blij met dit cadeau van de bieb en zal het blijven koesteren.

Boek 50: Ik, Robot

Het is vandaag de laatste dag van juni en ik bedacht, dat ik geen enkele van de boeken die ik in juni heb gelezen hier besproken heb. Ik las er zes en zal snel nog even schrijven wat ik ervan vond.

Schrijver: Isaac Asimov
Jaar van publicatie: 2017 (deze editie)
Uitg. Het Spectrum
Vert. Leo H. Zelders
Oorspr. titel: I, Robot
271 blz.
**

In 2017 was Ik, Robot het cadeau van de Bibliotheek, tgv de actie Nederland Leest. Bijna twee jaar lag het op mijn stapeltje te lezen boeken en steeds belandde het weer onderaan de stapel: ik kon er geen zin in krijgen en voelde zelfs een soort tegenzin in het onderwerp.
Nu moest het er toch van komen en ik las, met enige tegenzin, het boek uit.
Het kostte me nog meer moeite dan verwacht. Het is misschien goed geschreven, maar het onderwerp kon me niet voldoende boeien, de opbouw in verschillende verhalen leidde me af, technische toekomstfantasieën wisten me niet bij het verhaal te houden.
Daarbij was het boek uitgevoerd in superkleine lettertjes en op zulk dun papier, dat ik steeds meer dan één bladzijde omsloeg en me afvroeg, waarom ik het verhaal nu al helemaal niet meer begreep.
Het is wel knap om zo’n toekomstbeeld te schetsen (ik bleef aan Jules Verne denken), maar ik lees liever iets anders.

1

Boek 99: Morten

Schrijver: Anna Levander
Jaar van publicatie: 2011
2016: Stichting CPNB en Uitg. Q
Uitgave in het kader van Nederland Leest

De bibliotheek gaf in november weer een boek cadeau in het kader van Nederland leest. Deze keer kon uit drie boeken gekozen worden en wij kozen Morten, van Anna Levander, pseudoniem van parlementair journaliste Dominique van der Heyde en haar partner Annet de Jong. Ik geloof vast, dat de dames veel plezier hebben beleefd aan het schrijven van dit boek. Het lezen daarvan was voor mij echter geen genoegen.
Ik zap al weg, als ik op tv een item zie 0ver de politieke machtsspelletjes, die mode lijken te zijn. Weg ook van 'discussieprogramma's', waar politici met elkaar 'in debat gaan', wat inhoud dat men elkaar voor rotte vis uitmaakt, met wantrouwen bejegent, aanvalt op alle mogelijke en onmogelijke fronten en zodra de camera stilstaat weer gezellig een borrel gaan drinken en samen afspraken maken voor toekomstige samenwerking.
Tja, die borrels: daarvan worden er in Morten ook de nodige genuttigd. Je zou al bijna dronken worden van het lezen van het boek. Vervelende lectuur. Weer een gezelschap van lavelozen.
Morten is de voornaam van een man, die premier wil worden. De leider van zijn partij werkt hij er deskundig uit. Zij moet maar ergens burgemeester worden. Op heel jonge leeftijd was hij zelf ook al actief in de gemeentepolitiek. Zijn verkiezing werd op een met veel alcohol besproeid feest. Daar verdronk een van de aanwezigen in het zwembad.
Nu, als hij kandidaat-premier wil zijn, chanteert een onbekende hem. Hij zou de man in het zwembad ondergeduwd hebben.
Over dit feest is een manuscript gevonden door de ik-figuur in het boek: Marijn. Zij heeft politicologie gestudeerd, maar werkt nu bij een uitgeverij. Zij ruimt voornamelijk op. Daarbij vindt ze dit manuscript en gaat op onderzoek uit. Is dit alles echt zo gebeurd? Ze zoekt de toen aanwezigen op. Ze heeft plannen er zelf een boek over te schrijven, maar beweert er een proefschrift over te schrijven. Ze infiltreert zonder moeite in de partij van Morten.
Het zou spannend moeten zijn. Het zou moeten aantonen hoe een democratie werkt. De lezer misschien enthousiast moeten maken voor de parlementaire democratie. Helaas. Niet gelukt.
De introductie van Gerdi Verbeet was voor mij het beste deel van het boek.

Achterin staan aanwijzingen voor het debatteren, met vragen, waarover gesproken kan worden. Het gaat erom, met elkaar van mening te verschillen, maar door middel van goede argumenten begrip te krijgen voor jouw standpunten, zonder in ruzie te vervallen. Er zijn wel wat politici, die deze aanwijzingen kunnen volgen. Zelf heb ik niet zoveel zin in. Er zijn betere manieren om de tijd door te brengen.
Blij dat het uit was.

Boek 20: Een vlucht regenwulpen

Schrijver: Maarten 't Hart
Jaar van publicatie: 1978, deze versie  november 2014
Uitg. De Arbeiderspers, deze versie: Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse boek

Eigenlijk was ik in de veronderstelling dat ik Een vlucht regenwulpen had gelezen, kort nadat het was uitgekomen. Toen het als cadeau in de bibliotheekactie Nederland Leest werd uitgedeeld, besloot ik het toch nog maar eens te lezen. Volgens mij had ik me vergist: er kwam me niets bekend voor in het boek.
Het is niet echt een opwekkend boek. De sombere, eenzame Maarten, die erg lijkt op de schrijver, is niet bepaald het zonnetje in huis. Alleen bij het zien van vogels leeft hij duidelijk op. Alleen in de natuur voelt hij zich prettig.
Als jongen was hij al eenzaam, op school werd hij gepest. Op de hbs werd hij verliefd op Martha, het onbereikbare meisje, dat later ging trouwen met iemand anders. Tijdens een reünie komt hij haar weer tegen en wisselt een handdruk en een paar zinnen met haar.
Succes heeft Maarten in zijn werk als celbioloog. Hij bezoekt congressen, zoals dat in Bern, wat beschreven wordt. Adrienne, een andere biologe op het congres, kan hem bekoren, maar helaas: ook zij blijkt onbereikbaar voor hem.
Hij heeft er vrede mee.

Ook hier blinkt 't Hart weer uit met prachtige zinnen en scherpe waarnemingen. Het eind had voor mij wel iets korter gemogen.

Boek 56: Het leven is vurrukkuluk

Schrijver: Remco Campert
Jaar van publicatie: 1961 (oorspr. versie),
Uitg. De Bezige Bij, Amsterdam
Deze uitgave: cadeautje van de openbare biliotheken in het kader van de actie 'Nederland Leest', 2011.

De columns van Remco Campert sla ik vrijwel nooit over. Ik ben erg gesteld op zijn manier van schrijven. Zijn opmerkingsgave, zijn taalgebruik, zijn quasi achteloze manier om mensen of gebeurtenissen te relativeren: geweldig.

Ik dacht, dat ik dit boek al eens geprobeerd had te lezen, jaren geleden. Toen sprak het me totaal niet aan. Daarom was ik benieuwd, wat ik er nu van zou vinden. Ik vond het geweldig. Niet verbazingwekkend: alles wat ik hierboven schreef over de columns geldt ook voor dit boek. Al in 1961 had hij al deze heerlijke manier van schrijven.
In dit boek is het taalgebruik vooral virtuoos. Vaak worden woorden fonetisch opgeschreven (zie de titel), andere keren krijgen mensen of dingen namen, die door een soort verhaspeling van het Nederlands plotseling een wat andere lading krijgen. Erg grappig en stof biedend tot nadenken ook.

De jongeren, waarover dit boek gaat, Mees en Boelie, het meisje Panda, de bejaarde man en de waterjuffer Rosa, met haar breiwerk en samowar, Etta en Ernst-Jan Zoon, Tjeerd Overbeek: hun levens kruisen elkaar even in dit boek, soms bijna onopgemerkt, soms heel belangrijk. De jongeren zijn onzeker en bang om zich te binden, de ouderen hebben spijt, dat ze zich indertijd niet gebonden hebben. Of toch niet? Maakt hun ontmoeting nu de cirkel van hun leven werkelijk rond?
Maar gefeest moet er worden, al spring je aan het eind van het feest ook uit het zolderraam, hangend aan een paraplu.

Boek 51: De Grote Zaal

Schrijver: Jacoba van Velde
Jaar van publicatie: Deze versie 2010, oorspronkelijk1953
Uitgave in het kader van de actie 'Nederland Leest', geschenk van de Openbare Bibliotheken.

Van de geschenken in deze serie vond ik dit tot nu toe de mooiste.
Het is geen vrolijk boek en voor oudere mensen, war ik zo langzamerhand ook bij hoor, komt het af en toe akelig dichtbij. Het is ook heel herkenbaar.

De hoofdpersoon, Geertruida van der Veen wordt wakker in een voor haar onbekende omgeving. Ze heeft een beroerte gehad en is naar een 'rusthuis' gebracht. Of het voor haar ook zo'n rustgevend oord is, is maar de vraag. Naar haar eigen huis teruggaan zal niet meer mogelijk zijn. Haar dochter, die in Frankrijk woont, is even terug in Nederland en regelt het een en ander. Het contact, of misschien ook het gebrek hieraan, tussen moeder en dochter, tussen de vrouwen die het rusthuis bevolken, de emoties, die bij dit alles ontstaan - daarover gaat dit boek.

De grote zaal is de ruimte, waar de vrouwen terechtkomen wanneer er geen uitzicht meer is op herstel. Het staat hier voor de dood, die onherroepelijk dichterbij komt voor deze dames. Maar eigenlijk toch ook voor iedereen.

Het begeleidend boekje met info over schrijver en haar werk is ook erg informatief en de moeite waard.
Een fijn cadeautje dus!