Boek 44: Die Seelen im Feuer

Schrijver: Sabine Weigand
Jaar van publicatie: 2010
Uitg. Fischer Taschenbuch Verlag

Er ligt een stapel boeken op mijn tafel, die ik klaargezocht had voor onze vakantie. Die ging niet door, omdat ik plotseling een andere bestemming had: het ziekenhuis. Nu lees ik ze thuis. Dit boek is geschreven daar Sabine Wiegand. Afgelopen voorjaar kocht ik het in Duitsland, omdat ik geen boeken van haar in de bibliotheek of de boekhandel kon vinden. Het eerste boek, dat ik van haar las, smaakte naar meer en ook nu werd ik niet teleurgesteld: deze mevrouw kan schrijven!

Het is geen vrolijk stemmend boek. Het gaat over de heksenvervolgingen in 16e eeuws Duitsland.
Wie werd er verdacht van hekserij? Hoe gingen de processen? Wie kwam er op de brandstapel?
Tijdens haar studie al raakte Sabine Weigand gefascineerd door deze vragen. Ze vertelt het verhaal aan de hand van het leven van de apothekersdochter Johanna, geen historische figuur. Andere personen in het boek zijn wel historisch.
Het boek is beangstigend. Iedereen kan verdacht worden. Na marteling kan iedereeen 'genoemd' worden door een 'heks' en dan ben je gelijk verdcht en wordt opgepakt. En gemarteld. En verbrand. Want vrijspraak bestond niet.
Het is de strijd om goed en kwaad, maar vooral ook een strijd om de macht en ook om geld. De vorstbisschop van Bamberg, Johann Georg Fuchs von Dornheim, wil de burgerij van de stad hun plaats wijzen: hij, en niemand anders, is de baas in Bamberg. Op de achtergrond werkt zijn hulpbisschop, Friedrich Förner, nog een aardig handje mee.
Als de heksenjacht te ernstige vormen aanneemt, wordt de keizer in Wenen om hulp gevraagt en de Jezuiet Petrus Kircher gaat zelfs naar de paus. Het mandaat dat hij van de paus krijgt, mag echter Bamberg niet bereiken: de winstgevende heksenverbrandingen (alle bezittingen van heksen vervielen aan het bisdom) zouden dan kunnen eindigen. Moord wordt niet geschuwd.
Toch bereikt het mandaat Bamberg en de bisschoppen vluchten. De Zweden, met wie Duitsland oorlog voert, bereiken de stad en andere zaken houden de mensen nu bezig.

Tussendoor staat heel veel in dit boek over de 16e eeuwse gezondheidszorg. De jonge arts van de stad, Cornelius Weinmann, is verliefd op Johanna. Zij weet heel veel over de werking van kruiden. Ook daarover staat veel beschreven. Interessant.

Boek 48: Die Markgräfin

Schrijver: Sabine Weigand
Jaar van publicatie: 2004
Uitg. Krüger, Frankfurt am Main

De schrijfster is historicus. Tijdens haar studie kwam ze de figuur Barbara von Brandenburg-Anspach tegen en het haar levensverhaal liet haar niet meer los. Uiteindelijk schreef ze dit, haar eerste, boek over Barbara.

Als 8-jarige werd Barbara uitgehuwelijkt aan een haar volkomen onbekende hertog. Op haar 10e ging ze ook werkelijk naar het hertogdom toe, trouwde en maakte kennis met de veel oudere hertog. Met veel begrip ging hij met haar om. Maar helaas: na twee jaar overleed hij en als 12-jarige weduwe keert ze terug naar haar ouders, broers en zusters. Echter wel als hertogin: een veel hogere status dan de rest van haar familie. Dit roept jaloezie op.
Maar dan komt de koning van Bohemen, en weer wordt Barbara uitgehuwelijkt, op 15-jarige leeftijd. Nu wordt ze dus koningin. Maar de koning heeft geen tijd voor zijn bruid, ze trouwen met de handschoen en Barbara blijft gewoon thuis wonen. Haar echtgenoot voert oorlog met de koning van Hongarije. Wanneer deze heren vrede sluiten, biedt de Boheemse koning Barbara's erfenis, het hertogdom, aan aan de Hongaarse koning. Wanneer Barbara daartegen protesteert krijgt ze een bedrag in geld, dat echter nooit aankomt. Haar broers krijgen later in plaats daarvan een grondgebied. Zo heeft Barbara niets meer, en haar echtgenoot, die ze na zo'n 15 huwelijksjaren nog steeds niet gezien heeft, heeft geen belangstelling meer in haar: er valt immers niets meer te halen! Wanneer Barbara echter wil scheiden en daarvoor een brief naar de paus schrijft, sluiten haar broers haar op in een onherbergzaam kasteel.

Dit is één deel van het boek. Het speelt zich af in het midden van de 16e eeuw. Het andere deel speelt zich in onze tijd af. In het kasteel waar Barbara ooit gevangen zat, wordt een kistje gevonden met daarin de resten van een baby. Het kistje is ingemetseld in een muur, die gerestaureerd moet worden. De zoektocht naar de herkomst van deze vondst is heel boeiend, met citaten uit archiefstukken.

Barbara heeft echt bestaan. De schrijfster heeft echter de onbekende stukken zelf ingevuld. het zou zo gegaan kunnen zijn - van haar leven na haar gevangenzetting is niet echt veel bekend.

Ik nam dit boek mee uit de bibliotheek, om weer eens een Duits boek te lezen en zo de taal wat bij te houden. Het boeide me meer dan ik verwacht had: het is geschreven in een taal, die goed te begrijpen is en die blijft boeien. Het is heel beeldend, met veel voorstellingsvermogen en oog voor detail, geschreven. Bovendien was ik natuurlijk zeer geïnteresseerd in deze gravin, die zichzelf tijdens haar gevangenschap geestelijk gezond hield door kant te klossen. Deze kanten zijn in onze tijd weer teruggevonden en spelen een belangrijke rol in de reconstructie van haar levensverhaal.
Ik heb van dit boek genoten en het was beslist weer eens wat anders dan alle thrillers van de laatste tijd.