Boek 6: The Illusionists

Schrijver: Rosie Thomas
Jaar van publicatie: 2014
Uitg. HarperCollinsPublishers
472 blz.

Om te beginnen: het boek zag er in werkelijkheid een stuk minder fris uit. De afbeelding op de kaft was veel grijziger. Het aantal bladzijden in mijn editie was 472, dus ook dat klopt niet met mijn gekozen editie hier. Die kon ik, ondanks de vele verschillende edities niet vinden. Dit kwam er het dichtste bij.
Die kaft maakt wel, dat ik met enige schroom begon te lezen: zou het echt wel de moeite waard zijn. Gelukkig bleek dat het geval.
Londen, eind negentiende eeuw. Devil Wix - niet zijn eigen, maar een aangenomen naam, is een showman in hart en nieren. Hij wil graag zijn eigen theatergezelschap vinden en liefst ook een eigen theater bezitten. Hij betrapt de dwerg Carlo Bolzoni als die zakken rolt in een volle pub. Het blijkt een vaardige en vingervlugge illusionist te zijn. Samen bedenken Devil en Carlo trucs, waarbij ze de hulp inroepen van de oude vriend van Devil, Jasper, die wassen beelden maakt en van de merkwaardige Zwitserse ingenieur, nazaat van een klokkenmakers familie, Heinrich.
Eliza ontmoet Devil bij het vervallen Palmyra theater. Ze sluit zich als enige vrouw aan bij het gezelschap. De vier mannen zijn allemaal verliefd op haar, maar onderling voeren ze een jaloerse strijd. Om de aandacht van Eliza, maar ook om de meeste aandacht van het publiek, het meeste succes.
Hierdoor ontstaat een spanning, waardoor je de bladzijden blijft omslaan, hoeveel het er ook mogen zijn.
Intussen worden ook allerlei toestanden in de Engelse hoofdstad beschreven. De armelijke omstandigheden, de opleiding tot kunstenaar/schilder = voor de rijken tot kunstschilder, voor de minder bedeelden tot ontwerper van reclamemateriaal - , de manieren om van reclame gebruik te maken voor het theater - gratis optreden, dat deed je toch niet? - het jubileum van Victoria, waar wel degelijk reclame werd gemaakt, werkende vrouwen konden eigenlijk ook al niet.
Een boeiende periode, tot een prima leesbaar geheel gesmeed door Rosie Thomas.

Boek 58: De Prendergast Road kronieken

Schrijver: Sarah May
Jaar van publicatie: 2010
Uitg. Signatuur Utrecht
Vertaling: Mary Bresser
Oorspr.titel: The Rise and Fall of a Domestic Diva (Harper Collins 2009)

Het eerste deel van het boek las ik wel met enig plezier, maar gaandeweg werd dat minder. Het was wel heel veel kommer en kwel en het bedrog nam ongeloofwaardige vormen aan. Iedereen loog iedereen voor, racisme tierde welig,  vooral veroorzaakt door onwetendheid, moeder Margery is wel heel erg bevooroordeeld ten opzichte van haar zoon Robert en nog wel meer misschien t.o.v. schoondochter Kate.
Kate wordt ook wat karikaturaal: ze vergeet haar baby diverse keren, stelt foute prioriteiten en blijft dat doen, is erg bezig met 'keeping up appearances' en maakt zich vooral zorgen over wat haar vriendinnen van haar denken.
Er is maar één behoorlijke school in de omgeving. Helaas neemt die geen leerlingen aan uit de straat, waar de vriendinnen wonen. Bijna niet, tenminste. Maar je kan het altijd proberen, dus allemaal hebben ze hun spruit bij die school aangemeld. Allemaal vertellen ze, dat hun zoon of dochter is aangenomen. Maar dan proberen ze te verhuizen. Naar een wijk, waar kinderen wel tot de school worden toegelaten.
De schrijfster heeft goed geobserveerd. Ze schrijft met de nodige humor en vaart. Het boek was gewoon wat te lang.

Boek 48: London Fields

Schrijver: Martin Amis
Jaar van publicatie: 1989
Uitg. Penguin Books Ltd.

De recensies waren zo lovend, dat ik dit boek kocht, kort nadat het op de markt was gekomen. Ik begon er enthousiast in te lezen, maar al gauw besloot ik het 'even' terug op de boekenplank te zetten: ik kon er niet in komen.

Nu, zo'n twintig jaar later, verscheen er een nieuw boek van Martin Amis, met opnieuw lovende kritieken. Zou ik toch niet nog eens...??

En ik zou. Ik pakte het boek van de plank, begon enthousiast te lezen. Met hetzelfde resultaat als twintig jaar geleden: ik vond er echt helemaal niets aan! Ik begreep niet wat ik las, wat ik wel begreep, vond ik vervelend. Toch maar doorlezen: misschien kwam het nog goed tussen mij en dit boek.

Nee dus. Nu, 470 (470!) bladzijden verder (zeg niet dat ik geen doorzettingsvermogen heb getoond), ben ik blij dat het uit is. Het was (in mijn ogen dan) niets en het werd ook niets. Wat een vervelend verhaal over vier mensen in Londen, die niet alleen mij, maar ook zichzelf verveelden. Iedereen bedriegt iedereen. Vooral het enige meisje, Nichola, is erg goed in toneelspelen en speelt voor ieder van de drie heren een andere rol.

Alle drie zijn ze min of meer verliefd op haar. Voor de nietsnuttige 'oplichter' en superdarter (nou ja) Keith is dat gewoon, die is altijd op jacht naar alles wat er als vrouw uitziet.
Guy heeft het moeilijk met zijn onhandelbare zoontje Marmaduke en krijgt daarom problemen met zijn vrouw, de rijke Amerikaanse Hope. Hij heeft het gevoel, dat zijn leven hem door de vingers glijdt en vlucht naar Nichola.
Tenslotte is er de schrijver Sam, die ongeneeslijk ziek is, nog een boek wil schrijven voor hij sterft, maar helaas zelf geen fantasie heeft. Hij schrijft dus de belevenissen van de andere drie op. Ze vertellen hem alles, denkt hij, maar ongemerkt speelt hij zijn eigen rol is dit drakenverhaal.

Ik koop de nieuwe Amis maar niet.

Boek 36: The sealed letter

Schrijver: Emma Donaghue
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. Picador, Londen
Oorspr. uitg. Harper/Collins, Toronto, 2008

Alweer een boek dat zich afspeelt in het verleden van de stad Londen. Deze keer is het de Victoriaanse tijd.
Emily 'Fido' Faithfull is een van de eerste strijdsters voor vrouwenrechten. Ze werkt samen met anderen voor de 'Cause'. Ze heeft haar eigen drukpers en is lid van een groep, die een tijdschrift uitgeeft. Haar onvrouwelijke werkzaamheden worden niet door iedereen gewaardeerd.

Na jaren gescheiden te zijn ontmoet ze haar oude vriendin Helen Codrington op straat. Helen is in gezelschap van een voor Fido onbekende officier. De vriendschap met Helen wordt vernieuwd. De man van Helen heeft het vaak druk met zijn paperassen en dus bezoekt Helen Fido steeds samen met haar goede vriend Anderson, die toevallig met verlof is in Londen.

Dan blijkt, dat Anderson niet zomaar een goede vriend is en ook niet toevallig met verlof. Helen en hij hebben een verhouding. De man van Helen, Harry, ontdekt dit en vraagt echtscheiding aan. In die tijd was dat ongehoord. Vrouwen die overspel pleegden, begingen een misdaad. Ook zij die erbij betrokken waren, waren schuldig aan een misdrijf. In dit geval valt er ook verdenking op Fido, die het paar gelegenheid had geboden elkaar in haar huis te ontmoeten. Iedereen is hevig geschokt door alle details in de kranten, maar iedereen leest het toch met groot enthousiasme.
Hoewel de naam van Fido aan het eind wat gezuiverd lijkt te worden, is ze naderhand toch een paria in Londen. Haar vooruitstrevende vriendinnen laten haar vallen, Helen blijkt niet te vertrouwen.

De schrijfster heeft zich laten inspireren door de stukken over een echte echtscheiding die in deze tijd plaatshad. Ze heeft hier en daar wel haar fantasie moeten gebruiken om hiaten in en aan te vullen, maar het zou zo gebeurd kunnen zijn.
Het is goed geschreven, de figuren komen echt tot leven. Het boek geeft een goed beeld van de strijd, die vrouwen moesten leveren voor hun eigen leven. Het onbegrip, ook bij andere vrouwen, was vaak heel groot. Veel zaken konden niet besproken worden en moesten in bedekte termen genoemd worden, om andermans tere zieltje niet te kwetsen. Ondenkbaar in deze tijd.

Boek 34: Nacht over Clerkenwell

Schrijver: Peter Ackroyd
Jaar van publicatie: 2003
Uitg. Meulenhoff, Amsterdam
Oorspr. titel: The Clerkenwell Tales
Uitg.Chatto & Windus, Londen 2003
Vertaling: Hi-en Montijn

Ik had al zoveel lovende verslagen gelezen over boeken van Peter Ackroyd, dat ik er ook wel eens een wilde lezen. Dat viel dus tegen.
De schrijver heeft enorm veel research gedaan voor dit boek. Daarbij heeft hij ontelbare feiten en feitjes, verhaaltjes, anecdotes, en meer, gevonden en wij, zijn lezers, moeten dat ook allemaal weten en lezen.

De vorm die gebruikt wordt is een soort imitatie van de Canterbury tales, waarbij het verhaal verteld wordt vanuit een van de hoofdpersonen. Die komen echter door de veelheid van gegevens niet echt goed uit de verf.

De geschiedenis speelt een hoofdrol. De strijd tussen twee troonpretendenten, Hendrik en Richard, hoort bij het Engelse nationale erfgoed en zal daar ook bekender zijn dan bij mij. Er werd veel als bekend aangenomen en waar over de kleinste kleinigheid uitgebreid verteld werd, moest dit er even bij gedaan worden.

De lezer heeft het gevoel, dat hij de weg zou kennen in het middeleeuwse Londen, zo uitgebreid wordt iedere bocht in de weg en iedere boom die erbij staat beschreven.

Niet erg geslaagd in mijn ogen.

Boek 62: Toerisme

Schrijver: Nirpal Singh Dhaliwal
Uitg. Mouria
Jaar van publicatie: 2006
Verttaling: Adriaan Krabbendam
Oorspronkelijke titel: Tourism

Dit is de debuutroman van de schrijver, een freelance journalist van Indische afkomst.
Ook de hoofdpersoon is Indiër en journalist. Hij is ook de toerist uit de titel: hij beschrijft de omgeving waarin hij leeft op journalistieke wijze. Hij beschrijft alles, maar neemt er niet aan deel, probeert niet in te grijpen of dingen te veranderen. De Londense wijk waarin hij woont wordt bevolkt door niet-Engelsen. Vrouwen zijn er voor kortstondige relaties. Maar dan is er Sarupa, de vrouw van zijn dromen, maar helaas onbereikbaar.
Sophie, de nicht van Sarupa's verloofde, valt voor 'Puppy', zoals de hoofdpersoon wordt genoemd, omdat zijn echte naam te moeilijk is. Zo komt hij meer in contact met Sarupa.
Hij blijft toerist. Ook in relatie met zijn vrienden en drinkmakkers. Uiteindelijk heeft niemand echt wat aan hem. Zijn houding komt hemzelf echter ook duur te staan.

Aanvankelijk dacht ik, dat dit weer zo'n boek was, geschreven juit mannenoogpunt, vol drank, drugs en sex. Dan verdiept het verhaal zich. De achtergrond van de Indische Puppy maakt duidelijk, hoe het zover heeft kunnen komen.
Een boeiend boek.