Boek 67: Daughter of the house

Schrijver: Rosie Thomas

Jaar van publicatie: 2015

Uitg. Harper Collins Publishers

De dochter uit de titel is Nancy, dochter van Devil Wix, eigenaar en manager van het noodlijdende Palmyra theater. Devil speelt toneel, voert acts op, ook als hij niet in het theater staat. De moeder van Nancy, Elvira, is na de moeilijke geboortes van haar kinderen zo goed als invalide. Ze was ooit mooi en werkte als model. Nu kan ze vrijwel niets meer. De zoons zijn belangrijk voor Elvira en Devil. Ze zien een toekomst als Wix & Zonen al voor zich. Hoewel dit snel veranderd wordt in Wix & Family is dit typerend: Nancy is slechts de dochter van het gezin. Zij moet haar moeder helpen bij het huishouden en braaf thuisblijven, terwijl de anderen, Cornelius en Arthur met hun vader spannende dingen zullen gaan doen In het eerste deel van het boek, waarin zoveel namen werden opgevoerd, dat het bijna onmogelijk was iedereen uit elkaar te houden en dat zich afspeelt in 1910, gaat het gezin op vakantie. Ze maken een boottochtje, dat slecht afloopt als het vaartuig in slecht weer terechtkomt, tegen een steiger aan slaat en zinkt. Nancy weet haar kleine broertje Arthur te redden, Devil heeft alleen oog voor Elvira en kan samen met haar het schip verlaten en ook Cornelius redt zichzelf. Niet iedereen is zo gelukkig: een aantal mensen komt om, waaronder het kindermeisje van de familie, Phyllis. 

Nancy krijgt een visioen. Al eerder heeft ze iets gemerkt van haar helderziendheid. Het maakt haar bang. Maar als een medereiziger haar aanspreekt en vraagt, wat er met zijn zuster is gebruikt, begrijpt ze, dat hij weet, dat ze helderziende gaven heeft. Ze probeert de man, Lawrence Feather te ontlopen, maar dat is nauwelijks mogelijk: hij wil haar inwijden in de mogelijkheden die ze heeft. Zelf is de man zich ook helderziende en medium. Spiritisme is in die dagen zeer populair

Het tweede hoofdstuk gaat verder na de eerste wereldoorlog. De neven van Nancy, zonen van haar oom en tante Matthew en Faith Shaw, zijn omgekomen, maar haar broers hebben de oorlog wel overleefd. Cornelius heeft een trauma opgelopen, en is nauwelijks aanspreekbaar, Arthur is officier geworden en blijft ook na de oorlog op het continent. Niemand weet precies wat hij doet.

Het theater krijgt steeds minder publiek. Nancy moet een baan zoeken om wat geld in te brengen. Ze gaat werken als manusje van alles in een drukkerij en sluit vriendschap met Jinny, die in de zetterij werkt. Samen met Jinny sluit ze zich aan bij de suffragettes, de vrouwen die opkomen voor vrouwenkiesrecht. Ook bezoekt ze bijeenkomsten van socialistische vrouwenorganisaties. Op de dag dat Nancy ontslagen wordt - veel mannen keren terug uit de oorlog en nemen hun banen terug. De vrouwen zijn niet meer nodig - gaat ze naar haar vader in het Palmyra. Dat blijkt al een tijdlang gesloten. De schuldeisers stonden voor de deur te dringen. Devil blijft zich gedragen, alsof het theater nog gewoon open is en hij er alle dagen optreedt.

Nancy zoekt Lawrence Feather op en vraagt hem haar te helpen om medium te worden. Ze wil haar gave nu gebruiken om aan de kost te komen. Als waarzegster treedt ze op in kleine zaaltjes, vertelt mensen, die iemand hebben verloren in de oorlog wat er met hen is gebeurd. Soms is wat ze doet theater, soms ook ziet ze werkelijk wat zich heeft afgespeeld.

Ze heeft succes, maakt zich los van Feather, die ze nog steeds vreselijk vindt, en die deze scheiding niet kan waarderen. Ze gaat het Palmyra in en houdt daar haar seances. 

Ze ontmoet opnieuw Gil Maitland, die ze jaren eerder op straat ontmoette, met wie ze toen iets gedronken heeft en een gesprek heeft gevoerd, dat haar altijd is bijgebleven. Hij is een rijke man, zijn vrouw is verslaafd aan verdovende middelen na het overlijden van haar broer. Nancy en Gil krijgen een verhouding.

Nancy sluit ook vriendschap met Jake Jones, acteur, die ooit begon in het Palmyra, maar nu beroemd is als filmacteur en in grote theaters speelt. 

Met het Palmyra gaat het steeds verder bergafwaarts. Devil, oud en versleten, wil niet horen van verkoop. Het wordt een schip van bijleg, wat de kinderen Wix ernstig zorgen baart. 

Nancy is dus niet alleen de dochter in het gezin, ze is ook heel erg de dochter van het huis Palmyra. Ze doet alles wat ze kan om het in stand te houden. Cornelius durft het huis niet uit en Arthur is niet meer in Engeland. Alles komt op haar schouders neer. Maar Nancy is een sterke vrouw.

Goed geschreven, mooi tijdsbeeld, duidelijke weergave van het standsverschil tussen rijk en arm, ook het verschil tussen mannen en vrouwen voor wat hun rechten betrof in het interbellum. 

Boek 54: Het dameskoor van Chilbury

Schrijver: Jenifer Ryan
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. The House of Books
Vert. Catherine Smit
Oorspr. titel: The Chilbury Ladies' Choir (Crown Publishing Group, New York, 2017)

Chilbury is een dorpje in Kent, dat me erg deed denken aan de tv-serie 'Verborgen dorpen' die onlangs werd uitgezonden en waarin actrice Penelope Keith schilderachtige, vriendelijke Britse dorpjes afreisde. De dorpjes zien en zagen er uit, of er nauwelijks ooit iets gebeurt.
Dit verhaal speelt zich af in zo'n dorpje, in augustus 1940. De slag om Engeland woedt. De meeste mannen zijn vertrokken naar het leger en de vrouwen moeten zien, het alleen op te lossen. Mannen en zonen worden gemist, de eerste slachtoffers zijn gemeld.
Toch wordt het voorstel om van het kerkkoor een dameskoor te maken, niet begroet met algemene instemming: dat kan toch niet, zonder mannen zingen.  Wat zouden anderen daar wel van denken? Het klonk toch niet, zonder mannenstemmen? Gelukkig werd doorgezet, en het zingen gaf een verbondenheid en later ook steun, die verbazingwekkend was. Het gaf de dames van het koor de moed om door te gaan, ook als de omstandigheden moeilijk waren.
Het koor heeft een enthousiaste dirigente, Prim, die algemeen geliefd wordt en het koor tot nog grotere hoogte leidt.
Het dorp is echter niet zo vriendelijk als het er op afstand uitziet: net als overal zijn er de botsende karakters, de tegenstellingen. De vrouwen zijn zo verschillend. Zo is er de zorgzame, de hebberige en onbetrouwbare, de heerszuchtige, de piepjonge en de iets oudere, wufte dochter van de lokale 'belangrijke familie'. De heer des huizes daarvan heeft een hoge militaire titel, maar doet niets. Behalve zijn vrouw en dochters terroriseren.
De karakters ontwikkelen zich tijdens het verhaal: de schuchtere Mrs. Tilling, die alleen woont nadat haar zoon het leger in ging, krijgt inkwartiering. Een vreemde man in de kamer van haar zoon. Ze heeft het er moeilijk mee. Langzamerhand krijgt ze meer moed. Ze observeert prima en onderneemt actie. Ze durft zelfs de leiding op zich te nemen van het koor, wanneer dat nodig is. En ook durft ze in opstand te komen tegen de vreselijk, tirannieke landheer.
De lezer krijgt al deze gebeurtenissen te lezen via brieven en dagboekfragmenten van de betreffende dames. Aan het begin van de oorlog was er in Engeland een organisatie voor Mass Observation, die burgers aanmoedigde dagboeken bij te houden en op te sturen naar het hoofdkwartier. De schrijfster heeft uit deze dagboeken geput. Dit geeft een zeer realistisch beeld van hoe het moet zijn geweest bij dit 'thuisfront'.

Boek 53: Alice in Brexitland

Schrijver: Leavis Carroll (=Lucien Young)
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Ebury Press (Penguin)

Alice leeft nog steeds: nu verdwaalt ze in Brexit land en ene meneer Leavis Carroll heeft haar avonturen daar beschreven in dit satirische werkje. Ze ontmoet daar, net als in haar vorige avonturen, een konijn, die ze volgt in zijn hol. Het is een wereld, waar onder is veranderd in boven, zwart in wit en waar experts dwazen zijn en dwazen experts. Er gaat een verkiezing gehouden, maar Alice begrijpt niets van alle drukte hierover. Brexit? Voor haar iets volkomen onbekends. Het konijn, David the Camerabbit, geeft haar geen informatie en verdwijnt achter een deur, waar nummer tien op staat.
Verschillende, bekend aandoende figuren komen langs. Een van de meest geslaagde was Trumpty Dumpty, die op een klein stukje gouden muur zit.
Erg grappig allemaal, vooral de gedichtjes kon ik zeer waarderen. Ollie Mann maakte prachtige cartoonachtige illustraties.

Boek 35: De dochters van Cavendon Hall

Schrijver: Barbara Taylor Bradford
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. Harper Collins, Amsterdam
Vert. Monique de Vré
Oorspr. titel: Cavendon Hall (Harper Collins Publishers, London, 2014)

Dit was inderdaad helemaal 'Downton Abbey revisited'. Een adellijke, rijke familie in een groot landgoed, personeel, dat zich zeer betrokken voelt bij 'de familie', een dochter, die ongewenst zwanger raakt. De dochters zijn allemaal oogverblindend mooi natuurlijk. Iedereen is gehuld in zijde en kant, ook de heren dragen kamerjassen van zijde.
Als WO I uitbreekt moeten een paar vleugels van het landgoed veranderen in ziekenzalen voor gewonde soldaten, de dames moeten die verzorgen en doen dat natuurlijk, net zo goed als de jongens, die natuurlijk dienst nemen om voor volk en vaderland te vechten.
Toch heb ik ook dit boek van Barbara Taylor Bradford weer met plezier gelezen, hoewel dan misschien toch met wat minder plezier dan vorige boeken die ik van haar las. Er werd veel herhaald, het verhaal kwam erg bekend voor en dan zijn 460 bladzijden wel erg veel.

Boek 1: De Canterbury-verhalen

Schrijver: Geoffrey Chaucer (1345-1400)
Jaar van publicatie: 1996
Vert. Ernst van Altena
Uitg. Ambo Klassiek

Heel lang geleden kocht ik The Canterbury Tales. In het Engels. Ik leende het uit, kreeg het niet terug en kocht de Penguin versie. IJverig begon ik te lezen, maar steeds weer bleef ik steken bij passages die me niet helemaal duidelijk waren of ik liet me intimideren door de dikte van het boek.
In de bibliotheek stond deze vertaling in het Nederlands, door Van Altena. Nu heb ik het achter elkaar en helemaal gelezen. Het was een kluif, maar vooral in deze vertaling was het smullen. Wat moet dat een enorme klus geweest zijn om deze tekst zo mooi te vertalen en te voorzien van allerlei uitleg. Het vergrootte voor mij zeker de waarde van het boek.
En wat een bewondering voelde ik voor Chaucer. Hij beschrijft de wereld waarin hij leefde zo goed, hij laat zien hoe mensen dachten over elkaar (en over zichzelf), wat voor gebruiken ze erop nahielden en hoe anderen moesten leven. Veel van de verhalen ontleende Chaucer aan oude teksten en overleveringen, maar zijn bewerking daarvan is af en toe subliem.
Een kluif dus, maar wel een lekkere om dit jaar mee te beginnen.

Boek 35: De weg naar Little Dribling

Schrijver: Bill Bryson
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Atlas Contact
Vert. Peter Diderich
Oorspr. titel: The road to Little Dribling (Doubleday, London, 2015)

Dit was het eerste boek van Bryson, dat ik in het Nederlands las. Tot nu toe had ik steeds de Engelstalige versies. Misschien lag het daaraan, dat ik dit werk niet zo kon waarderen. Niet dat de vertaling slecht was, maar het eeuwigdurende gemopper ging me in mijn eigen taal nog meer tegenstaan, dan in het Engels het geval is. Komt het door het ouder worden, dat de schrijver steeds knorriger lijkt te worden?
Hij gaat opnieuw een reis maken door Groot Brittannië. 22 jaar geleden deed hij dat ook en beschreef die reis in Een klein eiland. Dat heb ik niet gelezen.
Hij wil zien, of hij alles in zijn nieuwe vaderland nog steeds zo geweldig vindt, maar eigenlijk weet hij al van tevoren, dat alles achteruitgaat: er is meer rommel overal, zoals hij in ongeveer ieder hoofdstuk beschrijft, alles is duurder geworden - en Bryson krijgt steeds meer hekel aan het uitgeven van geld. Attracties die niets kosten hebben zijn voorkeur.
Hij wandelt veel.
De treinen zijn vol, slecht en duur. Ze rijden zelden op tijd.
Bussen zijn slechts sporadisch aanwezig, rammelen, zien er niet uit, zitten slecht.
Mensen heeft Bryson ook liever niet, enkele uitzonderingen daargelaten. Je ontkomt er niet aan af en toe in de lach te schieten bij zijn beschrijvingen van een en ander. Maar vaak volgt al snel enige irritatie, vooral wanneer je verder in het boek komt en er werkelijk niets of niemand deugt.
Hoewel: juist in het laatste deel, waarin hij het noorden van Engeland en Schotland bereist, weet hij nog wel iets te waarderen. Gelukkig maar. Hij is daar ook meestal alleen en er is niemand die hem kan storen.
Bryson doet altijd veel onderzoek voor zijn boeken. Hij verzamelt een enorme hoeveelheid feiten en schrijft die ook allemaal op. het resultaat is veel. Heel veel. Het duurt heel lang om dat alles op te nemen. Toch staan er altijd dingen in zijn boeken, waarvan je niet wist, dat je het graag wilde weten: O ja? Is Madagascar echt groter dan GB?
Ik was een groot Bryson fan, maar dit boek viel me tegen.

Boek 24: Middlemarch

Schrijver: George Eliot
Jaar van publicatie: 1872

Het is heel knap om een boek te schrijven van bijna duizend bladzijden en dan toch de aandacht te blijven vasthouden. Als dat boek dan ook nog geschreven is in het midden van de negentiende eeuw en bovendien door een vrouw, dan is dit wel bijna een meesterwerk.
George Eliot gebruikte een mannennaam als pseudoniem. De vrouw werd in haar tijd niet in staat geacht om iets anders te doen dan echtgenote en moeder te zijn en het huishouden een beetje draaiende te houden (vaak met de hulp van veel personeel) Een mening ergens over werd voor vrouwen niet gewaardeerd, ze moesten luisteren naar en doen wat de mannen zeiden.
Eliot steekt hiermee de draak in dit boek. Ze steekt de draak met de gevestigde orde, het geroddel, de niksnutterij, de vooroordelen. Ze wilde de cultuur in een kleine stad als Middlemarch beschrijven, liefst met alle beroepen, rangen en standen erin.
Hiermee ontstond een uitermate boeiend tijdsbeeld, waarin ook de denkwijze van vrouwen niet ontkwam aan de scherpe pen van de schrijfster.
Wat een opmerkingsgave, wat een handigheid met taal!

Boek 6: Terug naar Wharton Park

Schrijver: Lucinda Riley
Jaar van publicatie: 2011
Uitg. De kern, Utrecht
Vert. Ans van der Graaff
Oorspr. titel: Hothouse Flower (Penguin Books, London, 2011)

Het boek was te dik om het in een adem uit te lezen, maar ik bleef wel de bladzijden omslaan, in een steeds hoger tempo. Het verhaal boeide me vanaf het begin. De wisselingen in omgeving, van het Engelse platteland naar de Franse zuidkust en naar Bangkok en Thailand, maakten, dat het bleef boeien, de wisselingen in tijd, van de tegenwoordige tijd naar het verleden, met name de tweede wereldoorlog, zowel in Engeland als in Azië, en de manier waarop de verschillende verhalen werden verteld eveneens.
De hoofdpersonen werden zo goed beschreven, dat ze gingen leven.

Ik heb het boek met veel plezier gelezen. Kritiekpunt is misschien het begin, waarin nogal geheimzinnig wordt gedaan over wat er nu precies met Julia en haar gezin is gebeurd. Het zal bedoeld zijn om de spanning op te voeren, maar dat was een onderdeel, dat ik minder geslaagd vond.

Boek 32: Het feestmaal van John Saturnall

Schrijver: Lawrence Norfolk
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. De Bezige Bij, Amsterdam
Vert. Johannes Jonkers
Oorspr. titel: John Saturnall's Feast (Bloomsbury, London, 2012)

Lawrence Norfolk weet hoe hij een verhaal moet vertellen! De geschiedenis van John Saturnall leest als een sprookje. De taal is zo beeldend, dat je de gebeurtenissen in de keukens waar hij werkt, voor je ziet. Je ruikt de geuren en hoort de geluiden. Je voelt de drukte en de spanning. Geweldig.

John woont met zijn moeder in een dorp in Engeland. Als zijn moeder ervan wordt verdacht een heks te zijn, moeten ze het bos in vluchten. De dorpelingen staken de achtervolging, maar het huis van John en zijn moeder wordt in brand gestoken. Ze moeten in het bos zien te overleven. John leert van zijn moeder hoe een feestmaal klaargemaakt kan worden. Hij kan beter geuren en smaken herkennen dan enig ander mens. Het boek van zijn moeder, waarin oude recepten staan, gebruiken ze, om steeds meer te leren van de planten en dieren om hen heen en hoe te toe te passen in gerechten. Platen uit het oude boek zijn ook in dit boek opgenomen.
Dan valt de winter in. John's moeder sterft, John wordt naar het landgoed Buckland Manor gebracht, zoals zijn moeder heeft gevraagd aan de plaatselijke priester. Hij wordt te werk gesteld in de keukens van het landgoed. Eerst als afwashulp, maar al snel als koksjongen en dan als kok. Als hij een gerecht voor de koning mag maken valt dat zo in de smaak, dat hij aan de 'hoge tafel' mag zitten. Hij komt zo in contact met de dochter des huizes, Lucretia, een arrogant verwend schepsel, die van iedereen verwacht, dat ze de ogen neerslaan als ze langskomt, en liefst ziet ze iedereen knielen in haar aanwezigheid.
John houdt zich daar niet aan. Hij stort zich in een gepassioneerde en gevaarlijke relatie met Lucretia.
De Engels Burgeroorlog, waarin alles wat katholiek is wordt achtervolgd en bedreigd, waarin de eigendommen van katholieken grondig vernield worden, breekt intussen uit.

Boek 14: De juffrouw uit Devonshire

Schrijver: Julie Klassen
Jaar van publicatie: 2013
Uitg. Voorhoeve, Urecht
Vertaling: Susanne Castermans-Nelleke
Oorspr. titel: The tutor's daughter (Bethany House Publishers, 2012, onderdeel van de Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan)

Beetje melodrama met een historisch tintje. Het was een prettig leesbaar boek, waar je snel doorheen las. Maar al vanaf het begin wist je, waar het heen zou gaan. Dat vind ik altijd een beetje jammer.

Een leraar, die jaren een privéschool voor jongens leidde, samen met zijn dochter, is depressief. Zijn vrouw is overleden en de school loopt niet meer zo goed als vroeger. Dan krijgt hij de kans huisleraar te worden op een 'groot huis' in Cornwall. Zijn leerlingen, een tweeling, zijn broers van twee oud-leerlingen van hem. Ook zijn dochter gaat mee naar Cornwall.

Als ze aankomen, blijken ze niet echt welkom. Ze voelen zich omringd door geheimen en Emma, de dochter, voelt zich zelfs bedreigd. Natuurlijk wordt alles later duidelijk, na veel spannende, erg lang uitgesponnen, avonturen.

Boek 42: Amor en de erfgenaam

Schrijver: Georgette Heyer
Jaar van publicatie: 1994
Uitg. De Kern, Baarn
Oorspr. uitg. Heinemann, London, 1962
Oorspr. titel: The Nonesuch
Vertaling: A. F. Maitland-van Bemmelen

Ook dit boek viel nog erger tegen dan ik verwacht had. Georgette Heyer heeft de naam, meer historische achtergronden te verwerken in haar boeken dan Barbara Cartland, met wie ze vaak vergeleken wordt.
Het zal zeker zo zijn, dat ze veel onderzoek heeft gedaan naar de gebruiken in de tijd, waarin dit boek zich afspeelt en vooral naar de etiquette in de kringen waarin de hoofdpersonen zich bewegen.

De dames zijn er alleen om mooi en onnozel te zijn. De heren om paard te rijden en ijdeltuiterig gedrag te vertonen. Alles draait om uiterlijk vertoon en gewerkt wordt er bijna nooit. Daar heeft men zijn mensen voor, die geen rol spelen in het verhaal.

Alleen de, zichzelf als 'oude vrijster' betitelde gouvernante van de (natuurlijk) beeldschone, maar onhandelbare tiener Tiffany, werkt en probeert zich op de achtergrond te houden. Als ze echter op een bal tweemaal met de begeerde erfgenaam Waldo danst, slaan de tongen van alle roddelende moeders van huwbare dochters op hol: dat geeft toch geen pas! Ze vergeet haar plaats!
Al even natuurlijk voelt Waldo zich tot Ancilla, de gouvernante, aangetrokken.

Op de achterkant van het boek staat, dat dit een 'lichtvoetige, boeiend geschreven roman' is, 'die de lezer kostelijk zal amuseren.
Helaas, dat was niet het geval. Oorzaak daarvoor was ook de abominabele vertaling, die zeer storend werkte.

Boek 32: Wolf Hall

Schrijver: Hilary Mantel
Jaar van publicatie: 2010
Uitg. Signatuur, Utrecht
Vertaling: Ine Williams
Oorspr. titel: Wolf Hall (uitg. Fourth Estate, London, 2009)

De hele geschiedenis van Engeland ten tijde van Hendrik VIII komt voorbij, vooral zijn strijd om te mogen scheiden van de weduwe van zijn broer, en zijn eerste vrouw, Katherine. Hij wil nu trouwen met Anna Boleyn, maar de kerk verzet zich ertegen.
Het verzet tegen de kerk is tegelijkertijd groot, niet alleen bij de koning, maar ook bij de bevolking. Wanneer Hendrik besluit, zich niet meer te houden aan de regels van de kerk en de paus, verzet de bevolking zich niet echt.
Toestemming om de bijbel in de landstaal te lezen zou maken, dat je geen ketter bent, wanneer je een Engelstalige bijbel in je bezit had. Ook in het boek worden talloze ketters veroordeeld en ter dood gebracht. Ook andere misstanden in de kerk worden  uitgebreid beschreven.
Hoofdpersoon in dit alles is niet de koning, maar Cromwell, eerst rechterhand van kardinaal Wolsey, maar wanneer die in ongenade valt, van de koning en ook van de Boleyns.

Wanneer je niet precies alle ins en outs van de Engelse geschiedenis paraat hebt, is dit boek moeilijk te lezen: er wordt veel bekend verondersteld. Vooral ook plaatsen waar een en ander zich afspeelt. Namen vliegen je om de oren, iemand, die het ene moment bij de voornaam wordt genoemd, krijgt even later zijn achternaam alleen, en nog weer een paar bladzijden verder de adellijke titel die inmiddels verworven is. Niet bij te houden.
Het meest storende vond ik, dat Cromwell steeds alleen als 'hij' wordt aangeduid. Verwarrend, vooral als er nog andere mannen aan het woord of in de scene aanwezig zijn.

Wolf Hall kreeeg de Booker prijs in 2009. Ik zag ook echt de kwaliteit ervan wel in, maar het was toch duidelijk niet mijn boek. Blij dat ik me door de 672 bladzijden heb heengeworsteld.

Boek 14: The wicked wager

Schrijver: Anya Wylde
Jaar van publicatie: 2012
Kindle boek

Amazon heeft de plezierige gewoonte dagelijks boeken goedkoop aan te bieden (The Daily Deal), dus dit kocht ik 'even' met de beroemde of beruchte 'one-click-order'.
Groter verschillen tussen twee boeken dan tussen dit en het Duitse boek dat ik net heb gelezen, is nauwelijks voor te stellen. Dat was aan de moeilijke kan en makkelijker dan dit wordt het waarschijnlijk niet.
Toch las ik het wel met plezier. Misschien wel dankzij het verschil.

In de verslagen op Goodreads en Shelfari over dit boek las ik  onder andere, dat dit boeken deed denken aan Woodhouse: het speelt zich af in adellijke Engelse kringen, er komen allerlei verwikkelingen, vaak komisch, in voor. Klopt allemaal.
Hetzelfde zou je kunnen zeggen over Agatha Christie: ook hier adellijke Engelse kringen, een groot huis, met veel mensen erin, gesloten deuren en een moord. Wie heeft het gedaan?

Verliefde stellen, die (nog) niet kunnen trouwen, omdat er veel tijd nodig is om toestemming van alle familieleden die daarover gaan, te krijgen, dan snel moeten trouwen, vanwege compromitterende toestanden.  Het loopt natuurlijk ook goed af, anders zou het niet in deze sector 'mysteries & romances' thuishoren.

Boek 3: A Spanish lover

Schrijver: Joanna Trollope
Jaar van publicatie: 1994
Uitg. Black Swan, London

Deze cover is niet gelijk aan die van het boek, dat ik heb gelezen. Misschien komt het, omdat ik een al wat oudere versie heb, een afgeschreven boek van de bibliotheek, dat ik lang geleden eens meenam, omdat ik de boeken van Joanna Trollope wel met plezier lees.De cover van mijn versie was niet te vinden op het net (of ik heb niet lang genoeg gezocht)

Lizzie en Frances zijn tweelingzussen. Het lijkt, of Lizzie alles heeft: een man, vier kinderen, een galery, waarin zij en Robert, haar man, kunstvoorwerpen verkopen. Ze wonen in een mooi oud huis.
Frances is de 'zielige helft' van de tweeling. Ze is ongetrouwd, woont eenzaam en alleen in Londen, waar ze een wat obscuur (in de ogen van de familie) reisbureau runt.

Dan verandert plotseling alles: Frances besluit om dit jaar Kerstmis niet bij Lizzie en met de rest van de familie te vieren, maar op onderzoek te gaan in Sevilla, naar bestemmingen in Spanje voor haar klanten, die de reizen, die ze voorheen vooral naar Italië organiseerde, allemaal al gemaakt hadden.De familie is in rep en roer, ze maken ruzie en voelen niets van de gebruikelijke kerstsfeer.
Gelukkig komt Frances onverwacht toch nog even langs, omdat de reis naar Spanje op een desillusie uitdraaide.
Toch blijft er iets van interesse knagen. Frances besluit weer een afspraak te maken en terug te gaan naar Spanje. Ze wordt verliefd op Luis, een Spanjaard, die onder andere verschillende hotels bezit, op mooie, onbekende plaatsen en met veel luxe. Perfect voor de klanten van  Frances.

De familie is niet enthousiast, niet aan Engelse en ook niet aan Spaanse zijde, maar Luis en Frances trekken zich er niets van aan.
Aan de Engelse kant gaat intussen alles mis. Door de economische crisis in Engeland loopt de galery steeds minder goed. Lizzie en Robert hebben teveel geld geleend en de bank wil geld zien. Hun huis moet verkocht worden. De spanning tussen Lizzie en Robert loopt op. Lizzie moet een baan nemen. Ze bemoeit zich nog maar zelden met de galery, eens haar grote liefde. Ze mist haar zus en is jaloers op haar. Hoezeer kunnen dingen omgekeerd worden?

De moeder van de tweeling begrijpt Frances heel goed. Ook zij kiest op 68-jarige leeftijd ervoor om alleen te gaan wonen en haar hart te volgen.

Een heel prettig leesbaar boek, waarin soms wel eens wat teveel gezeurd wordt.

Boek 62: The diary of an American au-pair

Schrijver: Marjorie Leet Ford
Jaar van publicatie: 2001
Uig. Chatto & Windus, London

De bedoeling was een simpel boekje te vinden, na de wat dikere en zwaardere voorgangers. Het leek in eerste instantie ook wel gevonden te zijn met dit verhaal van de Amerikaanse Melissa, die als au-pair komt werken in een lichtelijk aristocratisch gezin in Londen. De heer des huizes zit in het parlement, mevrouw is 'van stand' en voert dus weinig uit, want dat is ze niet gewend na een jeugd vol nannies en huispersoneel,  en drie kinderen, waarvan de jongste, Claire, doof is en nooit heeft leren praten.

Melissa mag voor de kinderen zorgen en mevrouw commandeert haar. Ze kan weinig goed doen, maar moet voor een hongerloontje bijna alleen het hele huishouden doen en maakt een groot aantal uren. Vaak overweegt ze te vluchten, terug naar de VS.

Maar ze raakt gehecht aan de kinderen, aan het Engelse leven. De familie brengt veel tijd door bij de wederzijdse ouders, in Schotland. Hoewel de lucht en het leven daar eerst alleen maar grijs lijkt te zijn, gaat het toch steeds beter bevallen. Melissa houdt vol en blijft.

Intussen probeert ze haar eigen leven uit te stippelen. Wat wil ze eigenlijk echt. Wil ze wel trouwen met haar Amerikaanse vriendje Tedward, waarmee ze verloofd is en was, maar met wie ze op het laatste moment toch nog even niet ging trouwen, zoals de plannen wel waren?
Of geeft ze de voorkeur aan haar Engelse vriend Simon?
Gaat ze weer werken in de reclame, zoals voorheen of zoekt ze iets anders? Gaat ze schrijven - een van haar grote liefdes. Ook in Engeland houdt ze een dagboek van haar belevenissen bij en stuurt verslagen van haar kooklessen naar een bekende in Amerika, die ze publiceert.

Het is dus niet een oppervlakkig verhaal geworden over een jong meisje, die een zomer in Engeland doorbrengt. Met veel oog voor detail geeft de schrijfster de gebeurtenissen weer. De vele verhalen van en over de andere personages maken het boek interessant.

Boek 59: De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry

Schrijver: Rachel Joyce
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. Cargo, Amsterdam
Vertaling: Janneke Zwart
Oorspr. titel: The unlikely pilgimage of Harold Fry (Doubleday, London, 2012)

Ik las over dit boek in de krant, geloof ik, maar zeker weet ik het niet meer. In elk geval zag ik ergens een enthousiast verhaal over een boek, dat eerst als middaghoorspel op de BBC was uitgezonden. Het sprak me aan en omdat ik toch in de bibliotheek was, keek ik, of het aanwezig was. Nee dus.
Ik zocht een handvol andere boeken uit, en ging naar de uitcheckbalie. Toevallig keek ik naar de tafel met zojuist ingeleverde boeken, en wat lag daar? Juist, het gezochte boek. Met gezwinde spoed werd een van de andere boeken weer ingeleverd en omgeruild voor Harold Fry. Wie zegt, dat toeval niet bestaat?
Spijt heb ik niet gekregen van mijn ruil: hoewel ik de laatste tijd een goede hand van boeken uitzoeken heb, was dit een van de beste van de laatste tijd.

Het lijkt zo op het eerste oog een 'gewoon' verhaal, over een gepensioneerde man, die het thuis maar moeilijk kan vinden. Zijn vrouw en hij praten niet echt meer met elkaar, de muren vliegen op hem af.
Dan ontvangt hij een brief van een oud-collega: zij hebben elkaar uit het oog verloren, want ze was plotseling vertrokken uit de brouwerij, waar beiden werkten. Nu schrijft ze, dat ze is geopereerd en kanker heeft in een terminaal stadium.
Hij besluit haar een briefje te sturen en gaat op weg om dat te posten.
De brievenbus lijkt te dichtbij en hij loopt verder, naar de volgende, denkt hij. Dat wordt nog een verdere en uiteindelijk besluit hij, het hele stuk van meer dan 1000 km naar Queenie toe te lopen. Hij schrijft haar, dat hij haar komt opzoeken en dat ze niet mag sterven, voor hij is aangekomen.

Steeds meer wordt duidelijk over Harold Fry en zijn verleden, zijn vriendschap met Queenie, zijn relatie met zijn vrouw en zoon David.

Tijdens zijn wandeling ziet Harold veel zeer verschillende mensen. Hij leert van alles over de natuur. Voor het eerst in zijn leven wordt hij zich bewust van de wereld om hem heen. Van wat hij wel wil, en wat hij niet kan waarderen. Wie zijn vrienden zijn, en wie hij zou moeten wantrouwen.

Het was moeilijk om het boek weg te leggen.

Boek 19: Remarkable creatures

Schrijver: Tracy Chevalier
Jaar van publicatie: 2009
Uitg. HarperCollins, London

Het is altijd plezierig om te lezen over mensen, die een passie hebben voor wat ze doen. Die passie is volop aanwezig bij de hoofdpersonen in dit boek: Mary Anning en Elizabeth Philpot. Beide dames hebben echt bestaan en hebben veel tegenwerking ondervonden bij het uitoefenen van hun passie, het zoeken naar fossielen in Lyme, aan de zuidkust van Engeland, hun woonplaats.

Mary was nog heel jong toen ze van haar vader alles leerde wat hij wist over fossielen. Ze had er oog voor en vond veel meer dan anderen.
Elizabeth was met haar twee zusters in Lyme komen wonen, toen haar broer het familiehuis in Londen opeiste, waar de Philpots, een familie van enige standing, woonde. Veel geld was er niet, dus de zussen werden min of meer verbannen uit de stad.
Elizabeth en Mary sluiten vriendschap. Beiden zijn gefascineerd door fossielen. Maar daarmee betreden ze een wereld, waar alleen mannen welkom zijn.
Bovendien vindt Mary haar eerste 'monsters', fossielen van tot dan toe onbekende dieren. Later zouden die bekend worden als dinosaurussen. Nu riepen de vondsten alleen discussie op: hoe zou een dier uitgestorven kunnen zijn? God zou dat toch niet laten gebeuren met een van zijn schepsels? En hoe kon het, dat niemand deze wezens ooit gezien had? Konden vrouwen wel verstand hebben van zulke zaken? Wanneer Elizabeth probeert een bijeenkomst van de vereniging van geologen bij te wonen, wordt de toegang haar geweigerd. Ze mag op de gang zitten luisteren naar de toespraak over het wezen dat Mary heeft gevonden. De fossielen worden tentoongesteld, met als naam van de vinder altijd een man, meestal van degene die (te weinig) betaald had voor het werk van Mary. Zij en haar familie leden intussen bittere armoede.

Het boek maakte, dat ik meer ging lezen over fossielen en de eerste vondsten van dino's. Eigenlijk wist ik er niets van. Vanmorgen stond in de krant, dat Winterswijk in Nederland een belangrijke vindplaats is van fossielen. Een zeebeest is net gereconstrueerd en zal binnenkort tentoongesteld worden in een museum in Enschede. Ik zou eigenlijk wel even willen kijken! Boeken die zoiets bewerkstelligen verdienen vijf sterren!

Boek 18: ... and for starters

Schrijver: Victoria Routledge
Jaar van publicatie: 2001
Uitg. Pocket Books, London

Een groep vrienden, twintigers, lijden aan het kwart-leven-syndroom (in tegenstelling tot het midlife-syndroom). Ze vrezen door te moeten gaan met hun huidige, saaie bestaan, zonder ooit nog te kunnen veranderen.
Ze besluiten samen een verlopen pub over te nemen. Ieder heeft zo zijn specialiteiten: Ned is kok, Angus advocaat, Jim vastgoed ontwikkelaar, Marie is onderwijzeres en goed in organiseren, Tamara ziet er goed uit en zou een goede barjuffrouw zijn, Iona lost ieders problemen op, zonder dat er veel aandacht is voor haar problemen. Ze is part time serveerster en in de rest van haar tijd schildert ze in opdracht.

Het boek gaat over vriendschap en hoe moeilijk het is om als vrienden zo'n project uit te voeren. Hoe goed kan je op elkaar aan? Wanneer geef je je veilige werk op en stort je je in het onbekende? Is trouwen wel een goed idee en met wie dan?
Het gebrek aan zelfvertrouwen, dat ze allemaal hebben, geeft problemen.

Het moet een licht, grappig boek zijn. Nu houd ik (nog steeds) niet zo van grappige boeken. In het begin dacht ik, dat de super Engels getinte humor in dit boek nog wel te verteren was. Het viel me mee. Maar naarmate de 566 bladzijden verder gingen met en over hetzelfde, begon het me toch erg te vervelen en met moeite las ik het uit.

Boek 32: Het gezelschap van leugenaars

Schrijver: Karen Maitland
Jaar van publicatie:2009
Uitg. De Vliegende Hollander
Vert. Renée Vink
Oorspronkelijke titel: Company of Liars
Oorspr. uitg. Penguin Books, 2008

Engeland is in de ban van de pest. Die naam wordt trouwens door niemand uitgesproken, men noemt het hooguit de pestilentie.
Een groep mensen trekt langs de wegen, op de vlucht voor de ziekte. Ze sluiten zich bij elkaar aan, om veiliger te kunnen reizen.
Hoofdpersoon en ik-figuur is Camelot, een marskramer, verkoper van niet al te betrouwbare reliquiën.
Verder zijn er Zophiël, goochelaar en een knorrig persoon, die anderen graag in het harnas jaagt. Eigenaar van Xanthus, het paard en een wagen, waarop hij kisten met allerlei geheimzinnige zaken vervoert.
Pleasance, genezeres.
Narigorm, lezer van de runen, waarzegster, kind.
Adela en Osmond, een echtpaar, dat een kind verwacht.
Rodrigo en Jofre, muzikanten, Italianen, meester en leerjongen.
Cygnus, verhalenverteller, zwanenjongen: in de plaats van een van zijn armen heeft hij een zwanenvleugel.

Ieder heeft zijn geheimen, en pas als een paar leden van het gezelschap omkomen (zelfmoord? moord?) komen de ware verhalen boven.

Dit was het eerste echt dikke boek dat ik op de e-reader las. Het las snel, maar het boek was dan ook boeiend. Het was niet echt een thriller, maar meer een historische roman. Heel goed gedocumenteerd, maar vooral ook met veel inlevingsvermogen en fantasie verteld. Mooi boek.

Boek 45: De Franse tuinman

Schrijfster: Santa Montefiore
Uitg. De Boekerij, Amsterdam, 2008
Oorspronkleijke titel: The French gardener
Uitg. Hodder & Stoughton, Londen, 2008
Vertaling: Erica van Rijsewijk

Na alle Scandinavische boeken wilde ik nu wel weer eens wat anders. Omdat dit boek goede recensies kreeg, heb ik het meegenomen uit de bibliotheek.

Het is het verhaal van een Londense dame, die met haar man en kinderen verhuist naar het platteland in Dorset, Engeland. Zij betrekt daar een landhuis met een reusachtige tuin. Dat was ooit een van de mooiste tuinen van Engeland, volgens mensen uit de buurt, die daar verstand van dachten te hebben. Nadat het huis leeg had gestaan, was de tuin echter danig verwaarloosd. Miranda, de hoofdpersoon, is journaliste en brengt haar dagen door achter de computer, haar man is op werkdagen in de City van Londen en komt alleen thuis in de weekeinden. Zoontje Gus is bezig een probleemkind te worden: hij loopt weg van school, bijt andere kinderen, pest dieren, enz.

Dan komt de Fransman Jean-Paul de tuin helpen opknappen. Hij mag wonen in het huisje op het landgoed. Daarvoor moet het eerst opgeknapt worden. Miranda vindt er een aantekeningenboekje van de vorige bewoonster. Zij had de tuin ooit aangelegd.
De parallellen tussen oorspronkelijke familie en huidige bewoners worden steeds groter: Ook Ava was veel alleen, ook zij kreeg hulp van een Fransman.
Miranda wordt steeds meer aangetrokken door de Fransman en de tuin.

Tot zover de korte inhoud.
Het boek was niet onaardig, maar kon me toch niet boeien. Het hing van stereotypen aan elkaar: In Londen leven de mensen een leeg bestaan, kinderen groeien er op tot hooligans en onhandelbare jeugd, echtparen kunnen elkaar niet vertrouwen, evenmin als vriend(inn)en. Op het platteland is dat allemaal veel beter: de kinderen kunnen opeens spelen, iedereen gaat leuk met elkaar om en alle problemen raken de wereld uit. Eind goed, al goed. Nou ja.

Daar komt dan de vertaling nog bij (maar misschien was de oorspronkelijke versie wel even erg), waarbij ik me vooral stoorde aan het feit, dat iedereen 'beende' in plaats van liep.

Een boek in de categorie 'gaat wel'.