Boek 53: Alice in Brexitland

Schrijver: Leavis Carroll (=Lucien Young)
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Ebury Press (Penguin)

Alice leeft nog steeds: nu verdwaalt ze in Brexit land en ene meneer Leavis Carroll heeft haar avonturen daar beschreven in dit satirische werkje. Ze ontmoet daar, net als in haar vorige avonturen, een konijn, die ze volgt in zijn hol. Het is een wereld, waar onder is veranderd in boven, zwart in wit en waar experts dwazen zijn en dwazen experts. Er gaat een verkiezing gehouden, maar Alice begrijpt niets van alle drukte hierover. Brexit? Voor haar iets volkomen onbekends. Het konijn, David the Camerabbit, geeft haar geen informatie en verdwijnt achter een deur, waar nummer tien op staat.
Verschillende, bekend aandoende figuren komen langs. Een van de meest geslaagde was Trumpty Dumpty, die op een klein stukje gouden muur zit.
Erg grappig allemaal, vooral de gedichtjes kon ik zeer waarderen. Ollie Mann maakte prachtige cartoonachtige illustraties.

Boek 70: Sacre Bleu

Schrijver: Christopher Moore
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. Harper Collins

Het duurde tot over de helft van het boek, voor ik een beetje begreep waar het allemaal over ging: de wisselingen van plaats, tijd en personages waren een beetje veel en ingewikkeld.
Het ging over schrijvers, vooral Franse, vooral impressionisten.
Het ging over een onduidelijk kromgebogen, bijna mismaakt mannetje, de Colorman, dat die schrijvers verf aansmeerde (bijna letterlijk), het ging over de vrouwen, veelal roodharig, waar de schilders helemaal bezeten van leken te zijn.
Wat was het verband? Wat moest ik er mee?

Toen ik het eindelijk een beetje doorkreeg, ging de schrijver het ook nog eens omstandig uitleggen. Dat was toen ook niet meer zo nodig.

Er is veel research gepleegd voor het boek, dat ook vol staat met afbeeldingen van genoemde schilderijen. Op de Kindle, want ik las dit als e-book, waren de kleuren niet te zien, gelukkig wel op de Kindle-app op de iPad. Volgens mensen die er verstand van hebben is Moore satiricus en erg grappig.
Inderdaad: af en toe moest ik even lachen om zijn beschrijvingen. Maar helaas niet vaak genoeg.

Boek 16: Elementair, mijn beste Sarah

Schrijver: Jô Soares
Jaar van publicatie: 1998
Uitg. Bert Bakker, Amsterdam
Vertaling uit het Porstugees:Elly Sovée
Oorspr. titel: O Xangô de Baker Street (1995)

Voorin het boek staat, dat dit een roman is. Alle personages, ook de historische figuren, worden gepresenteerd als waren zij verzonnen.

Deze opmerking is geen overbodige. Het wemelt van de historische figuren.
Het is 1886 in Rio de Janeiro. De beroemde Franse actrice Sarah Bernhardt is op tournee door Brazilië. Als ze hoort, dat de stradivarius van de geheime vriendin van keizer Pedro II is gestolen, raadt ze de keizer aan om de befaamde detective Sherlock Holmes uit te nodigen, om de zaak op te lossen.
Niets blijft geheim in Rio: de volgende dag al staat dit nieuws uitgebreid in de krant. De geheime liefde van de keizer wordt zo ook bekend en de keizerin is niet blij.
Een aantal mooie meisjes wordt op straat vermoord en verschrikkelijk verminkt door messteken. Sherlock Holmes bedenkt, dat hier een 'serial killer' aan het werk moet zijn, een term, die tot dan toe onbekend was. De moordenaar verbergt iedere keer een vioolsnaar in het schaamhaar van zijn slachtoffer. Ook snijdt hij steeds beide oren af.
Sherlock Holmes doorziet alles, heeft overal verstand van en deduceert er op los. Helaas: de moorden kan hij niet oplossen en met zijn voorgewende kennis valt het ook al niet altijd mee.

De dialogen zijn erg grappig. Op satirische wijze wordt de maatschappij in Rio van die tijd beschreven. Ook Holmes verandert in een karikatuur.
Het eind valt een beetje tegen

Dit was een bestseller in Brazilië: meer dan 57 weken stond het op de bestsellerslijsten, evenals in Italië, Frankrijk, Japan, Duitsland en Argentinië. Het boek is ook verfilmd.