Boek 76: Proeven van Liefde

Schrijver: Alain de Botton
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. Pandora
Vert. Harry Pallemans
Oorspr. titel: Essays in Love (Macmillan, Londen, 1993)

De Volkskrant deed me deze zomer plezier door iedere zaterdag een column van Alain de Botton te publiceren. Al eerder las ik een paar van zijn boeken en kon die zeer waarderen om de toegankelijke stijl waarin hij schrijft en de manier, waarop hij nergens zweverig wordt, maar met beide voeten stevig op de grond blijft. Toch zet hij jou als lezer telkens wel op een verkeerd been: hij zet je aan het denken over je beweegredenen, over je ideeën, over je houding ten opzichte van mensen en dingen. Boeiend, maar geen snelle lectuur. Voortdurend denk je na over het gelezene.
Hier begint het al met de titel: Is proeven hier een werkwoord of een zelfstandig naamwoord? Of allebei? De hoofdpersoon, een architect, wordt tijdens een vliegreis verliefd op de vrouw die naast hem zit. Het hele proces wordt nu beschreven als een wetenschappelijke verhandeling, in hoofdstukken met wetenschappelijk aandoende titels en ieder weer onderverdeeld in genummerde alinea's. Hij beschrijft de opkomst van de liefde, het hoogtepunt ervan en de onvermijdelijke neergang, met tenslotte het verdriet dat volgt op het verdwijnen ervan.
Zijn conclusie is, dat 'hoezeer hij ook zijn best heeft gedaan om tot onwankelbare zekerheden te komen (met genummerde en in keurige rijtjes vastgelegde conclusies), analyse (van de liefde) nooit anders dan gebrekkig kon zijn - en zodoende altijd in de buurt van ironie zou blijven'
En die ironie vond ik nou juist zo prettig om te lezen.

Boek 61: The Architecture of happiness

Schrijver: Alain de Botton
Penguin Books Ltd, Londen
Jaar van publicatie: 2006

Eerder dit jaar las ik van De Botton het boek 'Ode aan de arbeid'. Daarom begon ik hier enthousiast aan.
Het boeide me ook wel, maar toch had ik er af en toe moeite mee, het betoog te volgen.
De Botton is filosoof. Hij vraagt zich af, waarom we een huis mooi of lelijk vinden. Kunnen we gelukkig worden omdat we in een bepaald huis wonen? Of juist ongelukkig? Is dit volkomen subjectief, of kunnen er regels voor worden gegeven?
Blijven die regels dan altijd hetzelfde?

Veel stof tot nadenken dus. Beschreven in een duidelijke, goed leesbare stijl en net als het vorige boek dat ik las, voorzien van heel veel mooie, duidelijke foto's. Ondanks de moeite die het me kostte, ben ik blij het gelezen te hebben.

Boek 34: Ode aan de arbeid

Schrijver: Alain de Botton
Jaar van publicatie: 2009 (Uitg. Atlas)
Vertaling Jelle Noorman
Oorspronkelijke titel: The Pleasures and Sorrows of Work

In de Irish Times schreef John Banville: Geen twijfel mogelijk, filosofie is de nieuwe rock-'n-roll en Alain de Botton is zijn Tom Parker. [...] Een genot om te lezen.

Juist.
Alain de Botton is filosoof en dit boek gaat over de mate, waarin de mens vervreemd raakt van de producten, waaraan men (mee)werkt. In verhalen voor kinderen hebben mensen beroepen als brandweerman, politieagent, timmerman enz., zodat kinderen duidelijk zien, waartoe al het werken leidt. In het dagelijks leven weten de werkenden dat vaak zelf niet. Van de vele arbeiders van een koekjesfabriek komt de meerderheid nooit met iets eetbaars in aanraking. Weten we wel, hoe de producten uit de supermarkt ons bord bereiken kunnen? Wat daarvoor komt kijken? Wat drijft ons, om ons werk vaak met het nodige enthousiasme te (blijven) doen, terwijl het nauwelijks interessant te noemen is?
Al dit soort dingen bespreekt De Botton. Hij doet dat boeiend en humoristisch en ik las het boek werkelijk achter elkaar uit. De foto's die zijn verhaal begeleiden stellen gewone dingen voor en passen heel goed bij het geheel. Ze zijn gemaakt door Richard Baker.

Ook van deze auteur ga ik meer lezen, als het 'werk' het toelaat.