maandag 21 augustus 2017

Boek 72: Daar heb je vrienden voor

Schrijver: Astrid Harrewijn
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. De Boekerij

Heel geestig boek over Joost (met zijn Kees), een wat suffige wetenschapper, die zich stoerder voordoet dan hij is. Hij schrijft een boek over de Romeinse keizer Augustus en is een Rome om daar onderzoek naar te doen. Hij huurt kamers bij een moeder, die alleen zorgt voor haar kind. Joost helpt haar, door het meisje van school te halen, als ze zelf een keer geen tijd heeft. Het houdt meteen in, dat hij op moet passen tot later in de avond. Dat oppassen gebeurt in de speeltuin, waar Joost mee geniet van de avonturen van de moeders, die daar op hun eigen kroost passen. Hij blijkt die avonturen te kunnen gebruiken voor zijn boek. Hij is dol op het kind en besluit, dat hij zelf ook kinderen wil. Maar ja, hij is al veertig.
Als hij terug is in Amsterdam, waar hij werkt als adviseur in het Rijksmuseum en ook een baan heeft bij de UvA, gebeurt er ze het een en ander aan onverwachte dingen, Joost raakt beide banen kwijt. Wel komt hij op het spoor van een geheim genootschap. In de trant van Dan Brown speurt hij naar aanwijzingen, geholpen door zijn oude, maar doodzieke leraar Donato.
Intussen zoekt hij naar een moeder van zijn gewenste kind, begint een klusbedrijf, schrijft verder, waarbij zijn boek over Augustus onverwacht veel succes heeft. Mirjam, zijn uitgever, stuurt hem naar talkshows en dringt er op aan, dat hij verder schrijft over Romeinse keizers.
Het verhaal is minder belangrijk, dan de manier waarop het geschreven is: zoals gezegd: erg geestig. Met de nodige kritiek op de museum- en universiteitswereld, en op zijn omgeving in het algemeen. Een luisterboek om erg van te genieten.

Boek 71: R is for Ricochet

Schrijver: Sue Grafton
Jaar van publicatie: 2004
Uitg.  G.P. Putnam's Sons
 ABC serie #18

Eigenlijk dacht ik dat ik dit boek niet eerder had gelezen en dat dit volgende deel uit de serie nieuw voor me zou zijn. Het boek met de R in dit geval. Maar nee hoor, ook dit had ik al eerder gelezen. Ik kon me er niets van herinneren. Waarschijnlijk was dit het deel, waarbij het me stoorde, dat ik de boeken niet op volgorde las. De mensen en dingen om hoofdpersoon Kinsey worden steeds belangrijker. Vooral buurman annex huisbaas Henry en zijn broers en zusters, restaurant eigenaresse Rosie, de oude liefdes, het huis waar ze woont, haar oude Volkswagen met de eeuwige zwarte jurk.
Ik vond het nu een van de betere afleveringen. Kinsey moet een dame ophalen uit de gevangenis, waar ze twee jaar had gezeten. Ze komt voorwaardelijk vrij. Haar vader is ziek en kan haar niet zelf ophalen.
Hij is bang, dat zijn dochter onmiddellijk van alles zal doen, wat tegen de regels van haar voorwaardelijke in vrijheid stelling in gaat. Dat gebeurt natuurlijk ook: Reba, de dame in kwestie, voelt zich bedrogen door haar oude lief, een ze wil wraak. Al snel rookt, gokt en drinkt ze er op los. Kinsey heeft de handen er aan vol. Ze mag Reba wel, en probeert haar op het rechte pad te houden. Ze voelt zich niet gerust op de omgang met de flitsende, rijke man, die ooit Reba's minnaar en baas was. Hij blijkt een niet te vertrouwen persoon te zijn.
Kinsey begeeft zich ook weer eens op het liefdespad: een oude kennis, Cheney, werkzaam bij de politie, roept haar hulp in. Ook de FBI wil meer weten over de handel en wandel van Alan Beckwith en Kinsey moet Reba overtuigen om hun te vertellen wat ze over hem weet. Ze zijn bang, dat hij het land binnenkort zal verlaten.
Spannend, goed geschreven, zoals gewoonlijk.

dinsdag 15 augustus 2017

Boek 70: Vreemden in de nacht

Schrijver: Judith Visser
Jaar van publicatie: 2014
Uitg. Ambo/Anthos, Amsterdam

Al vaak had ik lovende kritieken gelezen over boeken van Judith Visser, dus ik werd nieuwsgierig en nam 'Vreemden in de nacht' mee uit de bibliotheek. Cassandra Wolf neemt haar intrek in een afgelegen huis in Rockanje. Ze heeft haar aan gokken verslaafde vriend Finn verlaten, hoewel ze nog van hem houdt en hij van haar. In het nieuwe huis is ruimte voor een praktijk als voedingsconsulente. Ook wil ze een boek over voeding schrijven. Midden in de nacht, steeds op dezelfde tijd, wordt ze wakker van geschreeuw. Als ze op onderzoek uit gaat is er niets te zien. Haar vriendin Franka komt ook kijken en luisteren. Ze ontdekken, dat in het huis veertig jaar eerder een dubbele moord is gepleegd. De praktijkruimte van Cassandra was toen, veertig jaar eerder, het atelier van een kunstenares.
De hoofdstukken hierover worden afgewisseld met hoofdstukken over Olga, die in die tijd het jonge kappershulpje was, dat graag een rijke man aan de haak wil slaan. Even denkt ze, dat dat haar gaat lukken, maar Rutger, de beoogde echtgenoot heeft wat wonderlijke trekjes. Hij is ook de echtgenoot van de kunstenares, zoals al snel duidelijk wordt.
Best wel spannend, goede, onverwachte plot. Maar ik had af en toe het gevoel, dat er een paar weetjes ontrukt waren aan Wikipedia en dat het verhaal daarom heen was gecomponeerd. Beetje gezocht, hier en daar. Toch een aardig zomers snellezertje.

Boek 69: Tegenwerking

Schrijver: Harlan Coben
Jaar van publicatie: 2011
Uitg. De Boekerij bv., Amsterdam
Vert. Martin Jansen in de Wal
Oorspr. titel: Drop Shot (Random House, 1996

Myron Bolitar is sportmakelaar en bevindt zich in dit boek op de US Open tenniskampioenschappen. Hij heeft een veelbelovende jonge tennisser onder contract, dus zijn oude tegenstanders, bekend uit het vorige boek in deze serie, komen weer in actie.
Een tennisspeelster wordt neergestoken op het tennispark. Myron gaat op zoek naar de dader, maar wordt aan alle kanten tegengewerkt. Het meisje was ooit verloofd met de zoon van een politicus. Ook die zoon is omgekomen na een messteek, maar zijn vader wil niet, dat die zaak weer wordt opgerakeld. Als daders zijn indertijd twee zwarte jongens aangewezen. Een ervan is neergeschoten, de ander is spoorloos verdwenen. Vermoed wordt, dat ook hij vermoord is.
Leuke puzzels, die Myron quasi eenvoudig oplost. De droge humor is deze serie kan ik zeer waarderen.

Boek 68: The Alice Network

Schrijver: Kate Quinn
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. William Mossis Paperbacks
Storytel luisterboek

Geweldig boek. Misschien maakte het verschil, dat ik het als audioboek beluisterde en de voorleesstem zo goed was, misschien omdat het boek in het Engels werd voorgelezen en daardoor geloofwaardiger klonk, vooral in de scenes waarin de Schot Finn voorkwam. Het Schotse accent was prachtig nagedaan. De sfeer werd door het voorlezen versterkt voelbaar.
Maar het verhaal zelf is ook de moeite waard. Een deel van het verhaal speelt zich af in de tijd van de eerste wereldoorlog. Eve is een jong meisje. Ze stottert en is bang, dat niemand haar daarom in dienst wil nemen. Dan wordt ze gerecruteerd als spionne. Ze kan haast niet wachten om naar Frankrijk te gaan en mee te vechten tegen de Duitsers, in het Alice network, een netwerk van spionnen. De leiding heeft Lily. Iedereen heeft een bloem als schuilnaam. Eve wordt Marguerite. Ze gaat in Lille in dienst in het restaurant van René, die heult met de Duitsers en veel Duitse officieren in zijn zaak krijgt. Eve luistert hun gesprekken af en geeft de gegevens die ze zo hoort door aan Lily.
Het netwerk wordt verraden en opgerold, Eve voelt zich daar schuldig over en zit depressief en bijna voortdurend dronken in Londen. Daar komt op een avond een jonge Amerikaanse vrouw aan de deur, die een naam noemt, die Eve nooit meer dacht te horen. René.
Charlie is Amerikaans, dochter van conservatieve ouders, zwanger. Na de dood van haar broer, die depressief uit de tweede wereldoorlog was teruggekomen, heeft ze een tijd lang een wat losgeslagen leven geleid, wat leidde tot de zwangerschap. Haar rijke ouders vinden dat een ongehuwde zwangere vrouw niet in hun familie mag voorkomen, besluiten Charlie mee te nemen naar Europa en haar daar te laten aborteren. Niemand van hun rijke kennissen hoeft zo de schande te kennen. In Londen ontsnapt Charlie aan het toezicht van haar moeder en zoekt Eve op. Charlie wil weten, wat er met haar nichtje Rose is gebeurd. Ze heeft gehoord, dat Eve haar kan helpen, want Rose werkte in Limoges in een restaurant, gedreven door ene René. Als Eve die naam hoort en de naam van het restaurant waar Rose werkte: gelijk aan de naam van het restaurant in Lille, dan komt ze in actie. In de auto van haar Schotse hulp Finn en met de man zelf als chauffeur, gaan Eve en Charlie op zoek in Frankrijk.
In hoofdstukken, die afwisselend Eve en Charlie als hoofdpersoon hebben, ontrafelt zich de geschiedenis van vooral Eve. Je voelt haar pijn en haar twijfels, krijgt steeds meer begrip voor haar en de toestand waarin ze nu verkeert.
Ook de zoektocht van Charlie naar Rose is boeiend. Aangrijpend is het bezoek dat ze brengen aan Ouradour, een plaatsje in Frankrijk, dat in de tweede oorlog volledig is uitgemoord en als herdenkingsoord in de staat is gebleven van 10 juni 1944. Ik was daar, een paar jaar geleden. Aangrijpend. Hoeveel meer zal dat net na de oorlog zijn geweest, waarbij je vermoedt dat een van je familieleden daar is omgekomen. Prachtig beschreven.
Een van de beste boeken, die ik de laatste tijd heb gelezen.

donderdag 10 augustus 2017

Boek 67: Daughter of the house

Schrijver: Rosie Thomas
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. Harper Collins Publishers

De dochter uit de titel is Nancy, dochter van Devil Wix, eigenaar en manager van het noodlijdende Palmyra theater. Devil speelt toneel, voert acts op, ook als hij niet in het theater staat. De moeder van Nancy, Elvira, is na de moeilijke geboortes van haar kinderen zo goed als invalide. Ze was ooit mooi en werkte als model. Nu kan ze vrijwel niets meer. De zoons zijn belangrijk voor Elvira en Devil. Ze zien een toekomst als Wix & Zonen al voor zich. Hoewel dit snel veranderd wordt in Wix & Family is dit typerend: Nancy is slechts de dochter van het gezin. Zij moet haar moeder helpen bij het huishouden en braaf thuisblijven, terwijl de anderen, Cornelius en Arthur met hun vader spannende dingen zullen gaan doen In het eerste deel van het boek, waarin zoveel namen werden opgevoerd, dat het bijna onmogelijk was iedereen uit elkaar te houden en dat zich afspeelt in 1910, gaat het gezin op vakantie. Ze maken een boottochtje, dat slecht afloopt als het vaartuig in slecht weer terechtkomt, tegen een steiger aan slaat en zinkt. Nancy weet haar kleine broertje Arthur te redden, Devil heeft alleen oog voor Elvira en kan samen met haar het schip verlaten en ook Cornelius redt zichzelf. Niet iedereen is zo gelukkig: een aantal mensen komt om, waaronder het kindermeisje van de familie, Phyllis. 
Nancy krijgt een visioen. Al eerder heeft ze iets gemerkt van haar helderziendheid. Het maakt haar bang. Maar als een medereiziger haar aanspreekt en vraagt, wat er met zijn zuster is gebruikt, begrijpt ze, dat hij weet, dat ze helderziende gaven heeft. Ze probeert de man, Lawrence Feather te ontlopen, maar dat is nauwelijks mogelijk: hij wil haar inwijden in de mogelijkheden die ze heeft. Zelf is de man zich ook helderziende en medium. Spiritisme is in die dagen zeer populair
Het tweede hoofdstuk gaat verder na de eerste wereldoorlog. De neven van Nancy, zonen van haar oom en tante Matthew en Faith Shaw, zijn omgekomen, maar haar broers hebben de oorlog wel overleefd. Cornelius heeft een trauma opgelopen, en is nauwelijks aanspreekbaar, Arthur is officier geworden en blijft ook na de oorlog op het continent. Niemand weet precies wat hij doet.
Het theater krijgt steeds minder publiek. Nancy moet een baan zoeken om wat geld in te brengen. Ze gaat werken als manusje van alles in een drukkerij en sluit vriendschap met Jinny, die in de zetterij werkt. Samen met Jinny sluit ze zich aan bij de suffragettes, de vrouwen die opkomen voor vrouwenkiesrecht. Ook bezoekt ze bijeenkomsten van socialistische vrouwenorganisaties. Op de dag dat Nancy ontslagen wordt - veel mannen keren terug uit de oorlog en nemen hun banen terug. De vrouwen zijn niet meer nodig - gaat ze naar haar vader in het Palmyra. Dat blijkt al een tijdlang gesloten. De schuldeisers stonden voor de deur te dringen. Devil blijft zich gedragen, alsof het theater nog gewoon open is en hij er alle dagen optreedt.
Nancy zoekt Lawrence Feather op en vraagt hem haar te helpen om medium te worden. Ze wil haar gave nu gebruiken om aan de kost te komen. Als waarzegster treedt ze op in kleine zaaltjes, vertelt mensen, die iemand hebben verloren in de oorlog wat er met hen is gebeurd. Soms is wat ze doet theater, soms ook ziet ze werkelijk wat zich heeft afgespeeld.
Ze heeft succes, maakt zich los van Feather, die ze nog steeds vreselijk vindt, en die deze scheiding niet kan waarderen. Ze gaat het Palmyra in en houdt daar haar seances. 
Ze ontmoet opnieuw Gil Maitland, die ze jaren eerder op straat ontmoette, met wie ze toen iets gedronken heeft en een gesprek heeft gevoerd, dat haar altijd is bijgebleven. Hij is een rijke man, zijn vrouw is verslaafd aan verdovende middelen na het overlijden van haar broer. Nancy en Gil krijgen een verhouding.
Nancy sluit ook vriendschap met Jake Jones, acteur, die ooit begon in het Palmyra, maar nu beroemd is als filmacteur en in grote theaters speelt. 
Met het Palmyra gaat het steeds verder bergafwaarts. Devil, oud en versleten, wil niet horen van verkoop. Het wordt een schip van bijleg, wat de kinderen Wix ernstig zorgen baart. 
Nancy is dus niet alleen de dochter in het gezin, ze is ook heel erg de dochter van het huis Palmyra. Ze doet alles wat ze kan om het in stand te houden. Cornelius durft het huis niet uit en Arthur is niet meer in Engeland. Alles komt op haar schouders neer. Maar Nancy is een sterke vrouw.

Goed geschreven, mooi tijdsbeeld, duidelijke weergave van het standsverschil tussen rijk en arm, ook het verschil tussen mannen en vrouwen voor wat hun rechten betrof in het interbellum. 

woensdag 2 augustus 2017

Boek 66: Vals spel

Schrijver: Harlan Coben
Jaar van publicatie: 1995
Uitg. De Boekerij bv. Amsterdam
Vert. Martin Jansen in de Wal
Oorspr. titel: Deal Breaker (Random House, 1995)
Serie Myron Bolivar #1

Heel lang twijfelde ik, of dit boek meer waard was dan drie sterren. Of, tijdelijk, zelfs twee sterretjes. Zo Amerikaans. Zoveel honkbal. Nu kon je dat verwachten, met een hoofdpersoon, Myron Bolitar, die sportmakelaar is en 'handelt' in honkbalspelers. Ik houd niet zo van boeken, waarin sport een hoofdrol speelt. Meestal gaat het dan niet over sport, maar over geld. Ook hier is dat het geval.
De humor en de spanning maken echter veel goed. Myron en zijn rijke en wat vreemde vriend Win, die er onbeduidend uitziet, maar iedereen schijnbaar moeiteloos uitschakelt, onderzoeken de verdwijning van het zusje van Jessica, ooit vriendin van Myron. Zij verdween op een avond spoorloos en nu is ook haar vader omgekomen bij een overval. Myron verwacht, dat ook daar een moord is gepleegd.
Kathy was de vriendin van een honkbalspeler, Christian, veelbelovend en voor wie Myron een goed contract heeft afgesloten. Hoewel de politie hem verdenkt van moord lijken de bewijzen hem vrij te pleiten. Was het iemand uit zijn team? Maar waarom werd dan ook haar vader vermoord? En later ook haar kamergenote.
Coben weet er een ingewikkelde, maar boeiende puzzel van te maken, die ik met plezier (toch, uiteindelijk) heb gelezen.

zondag 30 juli 2017

Boek 65: Poubelle

Schrijver: Pieter Waterdrinker
Jaarvan publicatie: 2016
Uitg. Nijgh en Van Ditmar, Amsterdam

Als Pieter Waterdrinker tot doel had een heel onplezierige, onsympathieke hoofdpersoon te scheppen voor zijn boek Poubelle, dan is hij daar volledig in geslaagd. Wat een vervelend, egoïstisch, lui, arrogant, hebzuchtig mannetje is me dat. Meevoelen met het verdriet van anderen is niet iets wat bij hem hoort, maar o wee, als hij tegenslag heeft, moet iedereen tranen plengen.
Hij heeft zijn deel in het reclamebureau verkocht aan zijn partner en hoopt nooit meer te hoeven werken. Hij wordt full time schrijver. In Amsterdam lukt dat niet, dus hij reist af naar Parijs. Zijn vrouw, of ze wil of niet, zegt haar baan op en gaat mee. Parijs is toch ook niet zo'n fijne stad om boeken te schrijven. In Biarritz lukt het ook al niet en als verder oostwaarts een goede plek gezocht wordt, gaat het al evenmin. Zijn vrouw vertrekt. Terug naar Nederland.
Wessel, de hoofdpersoon, reist verder. Naar Rusland deze keer, waar hij hoopt geïnspireerd te worden door de grote Russische schrijvers. Maar - juist. Inderdaad. Het lukt niet.
Wessel geeft zich over aan drank en vrouwen. Geld speelt geen rol immers.
Totdat hij investeringen doet, die niet zo goed uitpakken. Hij raakt wat geld kwijt en vreest, dat hij iets moet doen om dat geld terug te krijgen. Hij stort zich in een louche handel van Sovjetkunst.
Twaalf jaar later is Wessel terug in Nederland. Hij heeft zich om laten praten door een vriend en is de politiek in gegaan. Hij zit in het Europese Parlement en reist de hele Unie af. Als hij in Oekraïne is, bereiken de demonstraties en de gevechten net een hoogtepunt. Hij raakt er middenin verzeild.
Ontmoedigd keert hij na zijn bevrijding terug naar Nederland, niet langer wetend, waarvoor hij zelf staat en wat hij moet geloven. Hij probeert steun te zoeken bij zijn vrouw, maar die heeft inmiddels andere plannen met haar leven.
Alles aan dit boek is veel. Heel veel. Teveel bladzijden, teveel gebeurtenissen uit de geschiedenis, teveel narigheid (te weinig prettige dingen - alles is zwart en somber). Bij het lezen zou je er somber van worden. Het is zeker knap geschreven, maar het voelt een beetje als een overdosis.

zondag 23 juli 2017

Boek 64: Helden van de grens

Schrijver: Dave Eggers
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Lebowski Publishers, Amsterdam
Vert. Monique ter Berg, Brenda Mudde, Elles Tukker en Maarten van der Werf
Oorspr. titel: Heroes of the frontier (Alfred A. Knopf, New York, 2016)

Dave Eggers levert maatschappijkritiek. Die kritiek is niet mals en omvat vele facetten van het dagelijks leven. Er is veel om je over op te winden, dus moeilijk lijkt het niet. Hij schrijft in een stijl, die ik graag lees, vaak ben ik het met hem eens, maar af en toe begint al die kritiek, zonder iets positiefs te melden, te irriteren.
Rosie ontsnapt aan de dagelijkse sleur, aan haar man en haar werk door met haar kinderen naar Alaska te reizen. Ze heeft geen adres achtergelaten. Haar tandartsenpraktijk heeft ze noodgedwongen verkocht en met de opbrengst daarvan reist ze af naar onbekende oorden. Ze huurt een gammele camper, een Chateau, waarvan het merk wel erg vaak genoemd wordt. Zou het boek gesponsord zijn? Reclame voor het merk was het trouwens niet.
Rosie laat haar twee kinderen voor elkaar zorgen. De ernstige, plichtsgetrouwe zoon Paul en het ongeleide projectiel, dochter Ana, laten haar zoveel mogelijk met rust. Paul leest voor, verzorgt de blessures van zijn zusje, terwijl Rosie medelijden met zichzelf zit te hebben en het allemaal niet zo goed meer weet. Aan eten klaarmaken denkt ze meestal niet, aan iets schoonmaken evenmin.
Haar ex-vriend Carl verdenkt ze ervan achter haar aan te zitten. Hij wil met iemand anders trouwen en de kinderen showen aan zijn nieuwe liefde. Rosie probeert dat te voorkomen.
Zo raakt ze verzeild in allerlei avonturen, waarbij je de vraag hoe dom iemand kan zijn, niet kunt onderdrukken.
Rosie is op de vlucht, maar komt er achter, dat ze zichzelf altijd meeneemt, met haar gedachten, haar angsten en haar zorgen.

donderdag 20 juli 2017

Boek 63: Het hoofd

Schrijver: Jacob Vis
Jaar van publicatie: 1994
Uitg. Ooievaar (Ellessy)
Serie: Ben van Arkel #1

Misschien krijgt de hoofdpersoon Ben van Arkel, naar wie deze serie is genoemd, meer kleur in de volgende delen. Hier blijft hij een wat schimmige figuur, die veel op zijn stoel, of geleund tegen het een of ander, nadenkt over de zaak, die intussen door zijn collega's wordt opgelost. Vooral door brigadier Mirjam, die niet alleen nadenkt, maar ook invoelt en handelt. Ze is verliefd op Ben, maar die is getrouwd met een al ven schimmige figuur, een kunstenares, van wie de functie in het verhaal me volstrekt onduidelijk is. Het echtpaar lijkt elkaar nauwelijks te kennen en zelden met elkaar te bemoeien. In elkaars aanwezigheid voelen ze zich ongemakkelijk.
Ieder hoofdstuk eindigt met een fragment uit het verhaal van Andrea, die door haar zeer gelovige oom wordt misbruikt. Niemand gelooft haar verhaal, hoewel: zelf houdt ze ook haar mond stevig dicht.
Deze vorm van vertellen moest het verhaal spannender maken, maar al snel is duidelijk welke kant het op zal gaan, en ik vond het rommelig aandoen. Het grote aantal namen kon ik, waarschijnlijk daardoor, moeilijk uit elkaar houden.  Toch: ondanks dat je wel aanvoelt waarheen het zal gaan, komt het eind onverwacht. Of het nu zo geloofwaardig is?
Het verhaal: een paard, dat gezaagde stammen uit het bos trekt, trapt in een kuil. Daarin blijkt een hoofd zonder lichaam te liggen. Het lichaam is zoek. Van wie is dit hoof, waar is de rest en wat is er gebeurd en waarom. De gebruikelijke vragen dus, met nog minder aanknopingspunten dan in andere gevallen.
Aardig begin, kan alleen beter worden.

maandag 17 juli 2017

Boek 62: Een tweede kans

Schrijver: Amanda Prowse
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Aerial Media Company, Tiel
Vert. Karien Gommers en Marlies van der Wal
Oorspr. titel: Second Chance Cafe (Head of Zeus, Londom, 2015)

Amanda Prowse beschrijft in haar boeken meestal een vrouwenleven en dan van iemand met de nodige problemen. Ditmaal is het de 55-jarige Bea (dat is al bijna hoogbejaard, als je dit boek leest), die weduwe wordt. Ze hield van haar man Peter, maar haar grote liefde was de man, van wie ze op jonge leeftijd zwanger raakte. Ze heeft hem dat nooit verteld, want hij bleek getrouwd te zijn en al twee kinderen te hebben.
Ze is hem nooit vergeten.
Ze voedt haar zoon Wyatt alleen op. Haar ouders hebben haar de deur uitgezet en ze kan maar met moeite aan de kost komen. Peter redde haar van dit armoedige leven.
Nu runt ze een restaurantje, geholpen door Kim en Tait. Haar zoon en zijn vrouw Sarah ziet ze weinig. Het wringt een beetje in die relatie. Dan brengt Wyatt zijn tienerdochter Flora bij Bea. Ze is niet meer te hanteren en gaat met verkeerde vrienden om. Bea probeert de gemoederen wat te bedaren en Flora blijft even bij haar. Dan besluiten ze samen vlak voor kerst naar Schotland te gaan, waar de eerste liefde van Bea woont of woonde. Ze heeft een brief gekregen van een restauranthouder in Edinburgh, die een forum op internet onderhoudt van restauranteigenaars en Bea uitnodigt daaraan deel te nemen. De brief komt van ene Alex en Bea denkt, dat dat een vrouw is. Dat blijkt niet helemaal zo te zijn.
Snel lezend zomerboek.

zaterdag 15 juli 2017

Boek 61: Ik zie je op het strand

Schrijver: Jill Mansell
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Luitingh-Sijthoff bv., Amsterdam
Vert. Marja Borg
Oorspr. titel: Meet Me at Beachcomber Bay (Headline, 2017)

De volgorde waarin je boeken leest is van belang voor de beoordeling. Na wat zware kost was het nu tijd voor wat lichte zomerlectuur. 'Ik zie je op het strand' voldeed prima aan dit criterium.
Meisje ontmoet leuke man in het vliegtuig, waar ze naast elkaar zitten. Man blijkt getrouwd. Ze verliezen elkaar uit het oog. Dan duikt hij een paar jaar later op als vriend van haar niet zo geliefde stiefzusje.
Ach ja, dan is het het bekende recept: veel losse eindjes, die eerst veranderen in een warrige kluwen, maar uiteindelijk keurig aan elkaar geknoopt worden tot een stevige, veelkleurige draad.
Prettige zomerlectuur dus.

Boek 60: De Ambachtsman

Ondertitel: De mens als Maker
Schrijver: Richard Sennett
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Meulenhoff, Amsterdam
Vert. Willem van Paassen
Oorspr. titel: The Craftsman (Yale University Press, New Haven, CT, 2008)

Na het lezen van een artikel in de Volkskrant over de socioloog Richard Sennett, vroeg ik dit boek aan bij de bibliotheek. Ik werd op mijn wenken bediend, want binnen de kortste keren had ik het in huis. Ik werd niet teleurgesteld - het was zeer de moeite waard.

Bij het lezen van veel boeken heb je het gevoel, dat je bepaalde zinnen moet opschrijven in een citatenboekje. Je bent het hartgrondig eens of oneens met het geschrevene, maar in elk geval wil je het onthouden.
Bij dit boek kan je aan de gang blijven. En in de meeste gevallen was ik het eens met de schrijver.
Hij breekt een lans voor de vakman, die in de moderne tijd steeds minder gewaardeerd wordt. Vaak kijken mensen zelfs neer op handwerk. Sennett geeft aan, wat nodig is voor goed vakmanschap. Daarvoor gaat hij terug in de geschiedenis, te beginnen met de oude Grieken en Romeinen, tot aan de huidige tijd. Het aantal namen en voorbeelden duizelen de lezer soms, maar toch gaf het geheel een goed inzicht in deze geschiedenis.
Wat me aansprak was de genoemde noodzaak iets goed te leren. Handwerk doe je niet zo maar 'even'. Vaardigheden moeten geleerd en langzaam ingeslepen worden. Hoe groter die vaardigheden worden, hoe beter het afgeleverde werk wordt. Tegenwoordig denkt men, dat alles snel moet gaan en kennis kan ook tot ons komen via de computer. Een misvatting.
Het voert te ver om alles uit dit boek te vermelden, maar ik vond het lezen ervan heel inspirerend.

dinsdag 11 juli 2017

Boek 59: Een andere liefde

Schrijver: Amanda Prowse
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Aerial Media Company bv, Tiel
Vert. Hanneke van Soest
Oorspr. titel: Another love (Head of Zeus Ltd, London, 2016)

Amanda Prowse schrijft verhalen over vrouwenlevens. Ze doet dat op een manier, die nogal aangrijpend is. Voor mij tenminste. De onontkoombaarheid van hun problemen, het gebrek aan een oplossing ervan maken dit geen opwekkende lectuur.
En die problemen zijn niet gering. In dit boek  heeft hoofdpersoon Romilly eigenlijk alles: een leuke baan, een man waar ze veel van houdt en die van haar houdt, een baby waar ze dol op is en een prachtig huis.
Haar onzekerheid maakt, dat ze er niet van kan genieten. Ze twijfelt teveel aan zichzelf, gelooft niet, dat dit alles zo kan blijven en dat mensen haar aardig vinden zoals ze is. Om vrolijk en spontaan te lijken grijpt ze naar de drank en doet dat in steeds heviger mate.
Ze raakt als alcoholiste alles kwijt.
Het verhaal van Romilly wordt ieder hoofdstuk afgesloten met een deel, waarin haar dochter Celeste vertelt hoe zij de toestand van en rond haar moeder in deze fase van de ondergang heeft ervaren.
Zoals gezegd: aangrijpend.

Boek 58: Zolang er leven is

Schrijver: Hendrik Groen
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Meulenhoff Boekerij bv., Amsterdam

Hendrik Groen heeft opnieuw een jaar lang een dagboek bijgehouden en hoewel zijn humor is gebleven, is de inhoud toch schrijnender. Ouderdom komt ook voor hem met gebreken. Gelukkig heeft hij zijn vrienden van de Omanido club. De ziekte van zijn grote vriend grijpt hem aan. De vrienden proberen de moed er in te houden, maar het kost steeds meer moeite. Hun gezondheid gaat verder achteruit. Oud worden is hard werken.
Met een scherpe pen en veel opmerkingsgave beschrijft Hendrik de gebeurtenissen in 'Het Huis'. De zorg gaat steeds verder achteruit. De directie doet nauwelijks mededelingen over de toekomst. Dat vormt voor de bewoners een bron van een soort zorg, die ze liever niet zouden hebben
De toestand van de wereld komt ook voorbij. De actualiteiten van 2015 (waarbij je blijft denken: is dat echt al twee jaar geleden?) worden voorzien van commentaar van Hendrik.
Dit alles plaatst het verhaal van Hendrik in een wat breder verband en houdt het lezen interessant. Toch, ondanks de humor, een deprimerend boek

dinsdag 4 juli 2017

Boek 57: De Leerling

Schrijver: Tess Gerritsen
Jaar van publicatie: 2005
Uitg. The House of Books
Vert. Els Franci-Ekeler
Oorspr. titel: The Apprentice (Ballantine Books, 2002)
Serie: Rizzoli & Isles #2

Het tweede deel van de serie Rizzoli & Isles kon me aanzienlijk meer bekoren dan het eerste. Nog steeds was Rizzoli wat irritant, maar het viel nu niet zo op, omdat er zoveel andere dingen gebeuren.
Isles komt in dit deel wel voor, maar het rechtvaardigt haar naam in de titel niet. Ze is 'gewoon' een van de personages die in het verhaal voorkomen.
Verder komen veel bekenden uit deel 1 terug, tot en met de hoofdpersoon uit dat deel, De Chirurg, oftewel Warren Hoyt. Hij zit dan wel gevangen in een zwaar beveiligde gevangenis, maar ziet kans ook in dit boek de haren van de lezer overeind te laten staan van de spanning. Je voelt de angst van Rizzoli en haar bang maken is het levensdoel van deze crimineel. Hij lijkt nu een navolger te hebben: vrouwen zijn vermoord en verdwenen. Hun nachtkleding, royaal bebloed, want Gerritsen houdt nog altijd veel van bloederige scenes, ligt keurig opgevouwen naast de bedden van de verdwenen vrouwen. De jacht wordt ingezet.
Opnieuw was het me wat te bloederig en een gebruiksaanwijzing voor allerlei medische apparaten of handelingen heb ik ook niet echt nodig. Vandaag las ik in de krant een stuk, waarin gesteld wordt, dat ook kinderen van spannende boeken houden en dat het niet snel te erg is. Roodkapje wordt door de wolf opgegeten. Maar dat betekent niet, dat precies beschreven hoeft te worden, hoe die wolf de ogen uit het hoofd zuigt. Dat omschreef wel zo ongeveer mijn kritiek op de stijl van deze schrijfster.
Spannend is het beslist en het boek leest als een trein. Waarschijnlijk lees ik deel drie van deze serie ook ooit, maar nog even niet.

donderdag 29 juni 2017

Boek 56: Q is for Quarry

Schrijver: Sue Grafton
Jaar van publicatie: 2002
Uitg. G.P. Putnam's Sons
Kinsey Millhone #17

Vijf jaar geleden las ik dit boek ook al, toen in het Nederlands en als papieren boek Ik had het idee, dat ik er dan meer van zou kunnen genieten en begrijpen als ik de delen op volgorde zou lezen, vanaf het begin. Ditzelfde geldt overigens voor veel series van spannende boeken, dus ik probeer nu zo veel mogelijk series op volgorde te lezen.
De vorige keer schreef ik ook een recensie, maar nu maakte ik een nieuwe. Van mijn vorige lezing had ik letterlijk niets onthouden, het kwam me zelfs niet bekend voor. Dit is mijn nieuwe verslag. Ik las nu op mijn e-reader en in het Engels.

Wakker blijven was niet eenvoudig bij het lezen van dit boek: het kabbelde maar voort en er gebeurde weinig. Kinsey helpt twee bijna gepensioneerde politiemensen bij het oplossen van een oude zaak. Beiden zijn ziek en verwachten niet lang meer te leven, maar dit willen ze nog even oplossen. Het gepuzzel zou hun helpen bij het verwerken van hun lichamelijke problemen.
Als lezer breng je dus heel wat tijd door met het bezoeken van ziekenhuiskamers en lezen over het verdelen van het werk tussen degenen die net wel goed ter been zijn. Veel werk moet dubbel gedaan worden, omdat degene, die op de hoogte is van bepaalde feiten net weer even is uitgeschakeld.Kon allemaal wel wat korter.
Het lichaam van een onbekende vrouw is in een kloof aangetroffen. Ze is gedood door een groot aantal messteken.
Kinsey en haar makkers moeten eerst zien te ontdekken wie het meisje was, wat een eventueel motief kon zijn en daaruit volgend wie de dader was.
Helemaal aan het eind, als beide heren weer terug zijn naar hun huis, en Kinsey er alleen voor staat, komt er een ontknoping, die je als lezer al zag aankomen, maar waar Kinsey het nog even moeilijk mee krijgt. Ze moet nog negen letters mee, dus natuurlijk overleeft ze alles en lost ook deze zaak op.
Sue Grafton krijgt veel tips voor deze serie, zoals tips voor volgende delen van de serie. Meestal gebruikt ze die niet, maar dit boek is gebaseerd op een waar gebeurde zaak, waarbij een 'Jane Doe' werd aangetroffen in een kloof. Jane Doe is de naam die de politie geeft aan een ongeïdentificeerd vrouwelijk slachtoffer. Ze kreeg inzicht in de stukken over deze zaak, gebruikte daar delen van en vulde die aan met haar eigen fantasie.
Achter in het boek staan tekeningen, die gemaakt zijn door een politie tekenaar, die het  gezicht van de echte Jan Doe heeft geprobeerd te schetsen. Als iemand haar herkent kan hij of zij reageren.

Wat mij betreft: nu op naar de delen, die ik nog niet gelezen heb.

vrijdag 23 juni 2017

Boek 55: Lyssa

Schrijver: Tom Hofland
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Em. Querido's Uitgeverij, Amsterdam

Mooie prestatie van een debuterende schrijver. Het boek ademt de sfeer van de boeken van grote Russische schrijvers. De ik-figuur is een jonge man, die in dienst moet, maar liever journalist zou zijn. Hij heeft zomerverlof en gaat daarom terug naar de plaats waar hij een opleiding tot journalist volgde en hoopte bij de plaatselijke krant werk te vinden. Hij mag in zijn vakantie artikelen schrijven en het werk van andere beginnende schrijvers redigeren.
Bij het verlaten van de trein ontmoet hij een mooie vrouw. Hij raakt met haar in gesprek en wordt verliefd op haar, zonder dat eerst zelf te merken. Zij blijkt de vrouw te zijn van de directeur van de krant, waar hij wil werken. De man is onbekend, maar heeft een slechte naam. Hij zou een bruut en een mensenhater zijn, die bij duels al velen heeft gedood.
Gaspar, de hoofdpersoon,  en zijn vriend ontmoeten hem bij toeval en na allerlei ongelukkige toevalligheden raken ze bevriend. Gaspar wordt zelfs uitgenodigd op het landgoed van Victor en zijn vrouw, de mooie Lyssa. Ook Aleksei woont daar, de man, die het renpaard van Victor berijdt op de race, die jaarlijks in hun woonplaats Mestopes wordt gehouden.
Door de gevoelens die Gaspar koestert voor Lyssa is de spanning om te snijden. Maar naast zijn liefde koestert hij ook zijn vriendschap met Victor en Aleksei.
Heen en weer getrokken door tegenstrijdige emoties verloopt de tijd. De emoties doen Russisch aan: groot en meeslepend. Het beschreven landschap en landgoed lijken bekend uit vorige Russische boeken. De tegenstelling tussen de boeren en de rijke bevolking is groot. De keizer heeft nog altijd veel macht, maar er begint wat verzet te ontstaan.
Het eind van het boek vond ik wat minder. Het kwam een beetje te afgeraffeld over en de oplossingen bevielen me ook niet zo.
Toch benieuwd naar een volgend werk van Tom Hofland.

woensdag 21 juni 2017

Boek 54: Het dameskoor van Chilbury

Schrijver: Jenifer Ryan
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. The House of Books
Vert. Catherine Smit
Oorspr. titel: The Chilbury Ladies' Choir (Crown Publishing Group, New York, 2017)

Chilbury is een dorpje in Kent, dat me erg deed denken aan de tv-serie 'Verborgen dorpen' die onlangs werd uitgezonden en waarin actrice Penelope Keith schilderachtige, vriendelijke Britse dorpjes afreisde. De dorpjes zien en zagen er uit, of er nauwelijks ooit iets gebeurt.
Dit verhaal speelt zich af in zo'n dorpje, in augustus 1940. De slag om Engeland woedt. De meeste mannen zijn vertrokken naar het leger en de vrouwen moeten zien, het alleen op te lossen. Mannen en zonen worden gemist, de eerste slachtoffers zijn gemeld.
Toch wordt het voorstel om van het kerkkoor een dameskoor te maken, niet begroet met algemene instemming: dat kan toch niet, zonder mannen zingen.  Wat zouden anderen daar wel van denken? Het klonk toch niet, zonder mannenstemmen? Gelukkig werd doorgezet, en het zingen gaf een verbondenheid en later ook steun, die verbazingwekkend was. Het gaf de dames van het koor de moed om door te gaan, ook als de omstandigheden moeilijk waren.
Het koor heeft een enthousiaste dirigente, Prim, die algemeen geliefd wordt en het koor tot nog grotere hoogte leidt.
Het dorp is echter niet zo vriendelijk als het er op afstand uitziet: net als overal zijn er de botsende karakters, de tegenstellingen. De vrouwen zijn zo verschillend. Zo is er de zorgzame, de hebberige en onbetrouwbare, de heerszuchtige, de piepjonge en de iets oudere, wufte dochter van de lokale 'belangrijke familie'. De heer des huizes daarvan heeft een hoge militaire titel, maar doet niets. Behalve zijn vrouw en dochters terroriseren.
De karakters ontwikkelen zich tijdens het verhaal: de schuchtere Mrs. Tilling, die alleen woont nadat haar zoon het leger in ging, krijgt inkwartiering. Een vreemde man in de kamer van haar zoon. Ze heeft het er moeilijk mee. Langzamerhand krijgt ze meer moed. Ze observeert prima en onderneemt actie. Ze durft zelfs de leiding op zich te nemen van het koor, wanneer dat nodig is. En ook durft ze in opstand te komen tegen de vreselijk, tirannieke landheer.
De lezer krijgt al deze gebeurtenissen te lezen via brieven en dagboekfragmenten van de betreffende dames. Aan het begin van de oorlog was er in Engeland een organisatie voor Mass Observation, die burgers aanmoedigde dagboeken bij te houden en op te sturen naar het hoofdkwartier. De schrijfster heeft uit deze dagboeken geput. Dit geeft een zeer realistisch beeld van hoe het moet zijn geweest bij dit 'thuisfront'.

Boek 53: Alice in Brexitland

Schrijver: Leavis Carroll (=Lucien Young)
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Ebury Press (Penguin)

Alice leeft nog steeds: nu verdwaalt ze in Brexit land en ene meneer Leavis Carroll heeft haar avonturen daar beschreven in dit satirische werkje. Ze ontmoet daar, net als in haar vorige avonturen, een konijn, die ze volgt in zijn hol. Het is een wereld, waar onder is veranderd in boven, zwart in wit en waar experts dwazen zijn en dwazen experts. Er gaat een verkiezing gehouden, maar Alice begrijpt niets van alle drukte hierover. Brexit? Voor haar iets volkomen onbekends. Het konijn, David the Camerabbit, geeft haar geen informatie en verdwijnt achter een deur, waar nummer tien op staat.
Verschillende, bekend aandoende figuren komen langs. Een van de meest geslaagde was Trumpty Dumpty, die op een klein stukje gouden muur zit.
Erg grappig allemaal, vooral de gedichtjes kon ik zeer waarderen. Ollie Mann maakte prachtige cartoonachtige illustraties.

zaterdag 17 juni 2017

Boek 52: De Chirurg

Schrijver: Tess Gerritsen
Jaar van publicatie: 2009
Uitg. The House of Books
Vert. Els Braspenning
Oorspr. titel: The Surgeon (Ballantine Books, 2001)
Serie: Rizzoli & Isles 1

Het duurde even voor ik besloot toch maar door te lezen in De Chirurg. Het kostte me wel moeite - te veel bloed, te veel beschrijvingen van medische handelingen of apparatuur. Als ik daar meer van zou willen weten, had ik wel geneeskunde gestudeerd.
Tess Gerritsen kan wel schrijven. Het boek is spannend en ze laat die spanning geleidelijk nog meer stijgen. Dat maakt, dat het boek ondanks de groeiende tegenzin toch moeilijk weg te leggen is.
De voornaamste  personages, gedeeltelijk werkzaam in het ziekenhuis, anderen bij de politie, zijn geloofwaardig en als lezer roepen ze begrip en sympathie op.
Of dat laatste ook geldt voor de dame bij de politie waar deze serie om draait, vraag ik me af. Jane Rizzoli is opgegroeid in een gezin met broers. Als meisje werd ze genegeerd en de gevolgen daarvan heeft ze nog steeds niet verwerkt. Ze probeert zich staande te houden in de mannenwereld van een politiekorps. Zij moet het altijd het allerbeste doen. Ze wil geen hulp of medeleven. Ze heeft moeite mannen te vertrouwen. Ze kleedt zich onaantrekkelijk, want ze is bang al te vrouwelijk over te komen. Maar ze is wel jaloers op Catherine, de arts, die hier ook een hoofdrol vervult. Beide vrouwen vallen voor de rustige en sympathieke, maar misschien toch wat te brave inspecteur Moore.
De Chirurg is een wazige figuur, die in cursief gedrukte stukken aan het woord komt. Hier Lezen we zijn fantasieën en iets over zijn plannen. Hij is de man achter een aantal moorden in Boston. Het lijkt of hij door muren kan lopen: zelfs vrouwen, die zich terugtrokken achter goed beveiligde deuren wist hij te benaderen. Het lijkt, of hij de moorden nadoet, die jaren geleden ergens anders gepleegd zijn. Maar die moordenaar is dood en de politie heeft bepaalde informatie nooit vrijgegeven. Hoe kan hij die dingen dan weten?
Catherine was bijna slachtoffer van de eerste moordenaar, nu lijkt het of De Chirurg het werk nu wil afmaken. Zij is echt chirurg, dus de titel heeft in dit opzicht een dubbele betekenis. De moordenaar heeft duidelijk chirurgische kennis en gebruikt ook chirurgische gereedschappen.
Rizolli maakt een fout en wordt door haar meerdere veroordeelt tot administratief  werk. Natuurlijk legt ze zich dar niet bij neer en zet op eigen houtje het onderzoek voort. Dat doet ze zo onbeholpen, dat ze zich behoorlijk in de problemen werkt. Gelukkig zijn er dan toch nog weer mannen, die haar komen redden.

maandag 12 juni 2017

Boek 51: Als de rododendron bloeit

Schrijver: Santa Montefiore
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Meulenhoff Boekerij bv., Amsterdam
Vert. Erica Feberwee
Oorspr. titel: The daughters of Deverill (Simon & Schuster, 2016)
Serie: Deverill Chronicles

Na het lezen van deel I uit deze serie was ik van plan, het tweede te lezen, zodra het uitkwam. Het heeft echter even langer geduurd. Maar nu heb ik me weer verdiept in de verdere levensloop van Kitty, Celia en Bridget (Bridie) Bijna in een adem las ik het uit. Het verhaal over de drie dames, maar vooral ook de geschiedenis van Ierland, die altijd op de achtergrond meespeelt, boeide me zeer.
Kitty woont met haar man Robert op het landgoed. Het kasteel is na de brand, waar het vorige deel mee eindigde, nog steeds een ruïne. Ze zorgt voor haar halfbroertje Jack, die zij en Robert als hun eigen kind opvoeden. Haar vader Bertie woont naast hen. Bertie geeft zich volledig over aan de drank en wordt een wat zielige figuur. Zijn vrouw verblijft in Londen en wil eigenlijk niet meer terugkomen naar Ierland.
Kitty houdt nog steeds van jack, haar jeugdliefde, die nu als dierenarts werkzaam is.
Bridie is naar Amerika vertrokken en is nu een rijke vrouw, na een erfenis van haar vroegere werkgeefster en een huwelijk met een rijke, nu overleden, man.
Celia is getrouwd met Archie, ook rijk, vooral na financiële hulp van de vader van Celia, Digby. De laatste heeft zijn fortuin verworven in de goud- en diamantmijnen van Afrika.
Dan komt de beurskrach, die al die rijke mensen in een keer van hun geld afhelpt. Gelukkig heeft de zaakwaarnemer van Bridie haar geld goed belegd, maar Celia, die het kasteel heeft gekocht en opgeknapt, moet het weer verkopen, wanneer haar vader en haar man hun fortuin zijn kwijtgeraakt.
Jack is vertrokken naar Amerika. Hij had graag gewild, dat Kitty mee was gegaan, maar zij kiest toch voor Deverill en Ierland.
De personen worden altijd zo beschreven, dat je sympathie voor ze kunt hebben, ook al doen ze het een en ander verkeerd. Overal worden redenen voor aangevoerd.
De wrijving, die de standsverschillen veroorzaken tussen de katholieke Ierse bewoners en de protestante Engelse herenboeren/kasteeleigenaren, is ook in deze periode nog duidelijk voelbaar.
De Ieren komen er wat sympathieker af, dan de Engelsen. Maar de praktijken in het klooster, waar Bridie haar kinderen kreeg, doen daar weer heel wat aan af. Ook in de tijd waarin dit deel speelt: de nonnen weigeren informatie te geven. 'Het is verdwenen. Er is niets meer van en over de kinderen van Bridie te vinden'.
In het derde deel zal alles wel weer bij elkaar komen. Ik kan nauwelijks wachten om dat te lezen.

Boek 50: Het geheim van de krokodil

Schrijver: Alexander McCall Smith
Jaar van publicatie: 1998
Uitg. Poema
Vert. Ineke van Bronswijk
Oorspr. titel: The No. 1 Ladies' Detective Agency
Oorspr. uitg. New Africa Books
In het Nederlands oorsponkelijk getiteld: De erfenis van vader Ramotswe
Deel I in de Het beste Dames Detectivebureau serie

Jaren geleden, nog voor ik bijhield wat ik wanneer had gelezen en waarom ik vond, wat ik ervan vond, las ik Het geheim van de krokodil. Ik wist nog, dat ik het erg kon waarderen en dat ik nog wel meer van deze schrijver zou willen lezen, maar het is er nooit van gekomen.
Nu ik het voor de tweede keer lees, is mijn oordeel nog hetzelfde: met plezier gelezen. Mma Ramotswe, de hoofdpersoon, begint na het overlijden van haar vader een detectivebureau. In Botswana, het land waar het boek zich afspeelt, is het niet gewoon, dat vrouwen zelf iets zakelijks doen, ze worden nauwelijks tot denken in staat geacht, maar Mma Ramotswe koopt van het geld, dat de verkoop van de koeien van haar vader heeft opgebracht een huis, een kantoor, drie koffiebekers (een voor haarzelf, een voor haar secretaresse en een voor de klant. Meer is niet nodig) Ze drinkt er haar rooibosthee uit.
Ze neemt een secretaresse in dienst, want als ze op onderzoek uit moet, is er iemand nodig, die de zaken in het kantoor waarneemt. Samen gaan ze zitten wachten op klanten. En zowaar: die komen. Op haar geheel eigen manier lost de damesdetective de problemen op. Prachtig om te lezen.
Ze heeft overal vrienden, die haar vaak nog diensten verschuldigd zijn (andersom overigens ook) en daar maakt ze gretig gebruik van. Ze aarzelt niet hun hulp in te roepen, wanneer haar dat uitkomt.
Vooral de hulp van de garage eigenaar Mr. J.L.B. Matekoni, heeft ze vaak nodig. En niet alleen voor de reparaties aan haar oude witte bus.
Het is duidelijk, dat de schrijver Botswana goed kent. Hij heeft daar gewoond en gewerkt. Dat maakt het verhaal extra interessant.
Nu op zoek naar de volgende delen.

zaterdag 3 juni 2017

Boek 49: Sluipend gif

Schrijver: Corine Hartman
Jaar van publicatie: 2017
Uitg, Cargo, Amsterdam

Dit was het nieuwste boek van deze schrijfster, maar voor mij was het ook het eerste dat ik las.
Het zal niet het laatste zijn.
Het is een spannend verhaal over een echtpaar met problemen. De man, Gijs, komt heel onsympathiek over, met zijn regeltjes en zijn dwingelandij. Alles moet gebeuren zoals hij het in gedachten heeft. Het eten dient op tijd klaar te staan, er mag nergens rommel zijn, de boeken moeten keurig in het gelid op de planken staan.
Zijn vrouw Jaqueline doet haar best hem in alles ter wille te zijn, maar krijgt het steeds moeilijker.
Zij mist haar dochter, die op negentien-jarige leeftijd het huis uit is gegaan en ze hebben haar niet meer teruggezien. Ze is een restaurantje in Frankrijk begonnen is getrouwd, weer gescheiden en heeft een zoontje.
De moeder van de vrouw is manisch depressief en doet een zelfmoordpoging. Jacqueline weet haar op het nippertje te redden, tot ongenoegen van haar man.
Steun hoeft ze van zijn kant niet te verwachten.
Hij ziet haar als labiel, als een kind van haar moeder.
Hij kleineert haar voortdurend en ze houdt het niet meer uit.
In aparte, schuingedrukte hoofdstukken is Jaqueline onderweg naar haar dochter in Frankrijk. Ze verheugt zich op het weerzien.
De spanning stijgt: Hoe is het afgelopen met de echtgenoot? Waar is hij gebleven? Hoe zal de dochter reageren na al die jaren?
De ontknoping bezorgde me kippenvel.

Boek 48: Wil

Schrijver: Jeroen Olyslaeger
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. De Bezige Bij
Storytel audioboek

Soms leidt de tongval van iemand je af van de boodschap die gebracht wordt. Dat probleem had ik even met de voorlezende Jeroen Olyslaegers. Hij las zelf zijn boek voor en deed dat van begin tot einde met verve. Hij was een boze man en dat bleef hij. Net als hoofdpersoon Wil schopte hij hier en daar om zich heen, slaakte een paar echt Vlaamse vloeken en vertelde verder. Over de oorlog in Antwerpen. De vervolging van de Joden. Over zijn onmacht daartegen in opstand te komen. Over zijn verschillende loyaliteiten: tegenover zijn collega's bij de politie, die voor het grootste deel anti-Duits waren. Tegenover Nijdig Baardje (volgens goed Belgisch gebruik had de man geen naam, maar alleen een bijnaam), eerst zijn leraar Frans, met wie hij over de gedichten van Rimbaud sprak, maar die later een groot aanhanger van de Duisters werd.
De angst regeerde hem ook. Wat moest hij doen, als zijn tante op bezoek kwam, met haar Duitse vriend, een hoge SS-er?
Het liefst ging hij op een rustige plek zitten om gedichten te schrijven. Hij laat alles maar zo'n beetje gebeuren.
Nu schrijft hij een lange brief aan zijn achterkleinzoon. Bestaat die echt? Het wordt niet duidelijk in het verhaal. Hij vertelt hem, hoe hij alles heeft ervaren. Maar vooral probeert hij de zelfmoord van zijn kleindochter te verwerken. Het lukt hem niet echt.
Evenmin als het accepteren van de hulp die hij nodig heeft bij het vorderen van zijn leeftijd.
Evenmin als het denken aan de verwijten van dubbele moraal, die hij van alle kanten kreeg, na de oorlog.
Hij schopt.
Hij is boos.
De wat rauwe stem van de schrijver paste hier prima bij en voegde iets toe aan het verhaal. Prima audioboek.

woensdag 31 mei 2017

Boek 47: Een Portugese droom

Schrijver: Marieke Woudstra
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Boekerij, Amsterdam

Er zijn veel televisieprogramma's over mensen, die hun leven in Nederland opgeven en in een ver, vreemd land opnieuw beginnen. Vaak niet gehinderd door enige kennis van de taal in het gekozen land of van het bedrijf, dat ze daar met veel enthousiasme denken op te zetten. Ook de regelgeving in het nieuwe land stelt ze vaak voor verrassingen.
Marieke Woudstra schrijft over de olijvenboerderij in Portugal, die hoofdpersoon Marjolein, hier Maria genoemd, samen met Bart, haar partner, runt. In tegenstelling tot de tv-personages heeft ze zich grondig geïnformeerd, heeft gezorgd voor afzetmogelijkheden in Nederland, waar haar dochters hulp bieden, en ze spreekt de taal goed.
Ze is zeer geïnteresseerd in de geschiedenis en de gebruiken van het Portugese platteland en daarover schrijft Marieke met verve. Het is boeiend om te lezen over alle eet- en kookgewoontes, over de olijventeelt en de manieren waarop alles dient te gebeuren. Ze raakt bevriend met een groot aantal van de dorpsbewoners.
Schrijnend is het tekort aan jonge mensen: alle jongeren hebben bij gebrek aan werk het platteland verlaten en oude mensen houden de boel zoveel mogelijk gaande.
Het is boeiend om te lezen, geschreven in goed lopend Nederlands. Soms is het wat veel: je kunt ook teveel willen beschrijven en uitleggen. Maar over het algemeen was het een informatief en prettig leesbaar boek.
Het eerste deel 'Thuis in Portugal' heb ik niet gelezen, maar misschien komt dat er ooit nog eens van.

zaterdag 27 mei 2017

Boek 46: Jachtveld

Schrijver: Lee Child
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Luitingh
Vert. Bob Snojink
Oorspr. titel: Killing Floor (Bantam Press, 1997)

Tot nu toe liet ik de boeken van Lee Child links liggen. Ik vreesde, dat ze te veel 'mannenboeken' zouden zijn, met veel geweld, agressie, machogedrag, snelle auto's en seksistische grappen.
Jachtveld voldeed wel een beetje aan die verwachting, maar het viel me mee. Jack Reacher wist me in zijn ban te krijgen, hoezeer hij het ook met zichzelf getroffen heeft. Natuurlijk wint hij ieder gevecht: hij heeft immers een opleiding in vechten gehad? (Alsof zijn tegenstanders niet geoefend zouden hebben)
Natuurlijk hoeft hij maar een paar tellen na te denken voor hij precies weet wat hij moet doen of hoe een raadsel moet worden opgelost.
Natuurlijk vallen de vrouwen voor hem als rijpe appelen.
Natuurlijk is hij lelieblank en zijn zijn tegenstanders pikzwart.
Maar het verhaal is goed geschreven en het verhaal blijft boeien tot het einde. Er zijn wat wendingen in het verhaal, die je toch even versteld laten staan. Andere zie je daarentegen op afstand aankomen, maar ach.
Misschien lees ik het tweede deel toch ook nog.

Boek 45: Mr. Poppins

Schrijver: Alejandro Palomas
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Van Halewijck, Kalmthout
Vert. Lies Lavrijsen en Tine Poesen
Oorspr. titel: Mr. Poppins (Alejandro Palomas Pubill, 2015)

Soms word je geraakt door een boek. Dat was het geval bij 'Mr. Poppins', het verhaal over de dappere, arme, moedige, negenjarige jongen Guille. Zelfs op zijn jonge leeftijd probeert hij iedereen te beschermen, vooral zijn vader Manúel en zijn buurmeisje Nazia.
Zijn onderwijzeres Sonia merkt, dat hij erg opgewekt doet in de klas, maar dat hij nauwelijks vrienden heeft, behalve Nadia, en dat hij nooit over zijn moeder praat. Zij vraagt toestemming aan Manúel om Guile naar schoolpsychologe Maria te sturen, zodat die wat gesprekken met hem kan voeren en kan proberen uit te vinden wat er loos is. Manúel reageert bozig en agressief, maar geeft toch toe.
Langzaam maar zeker komen Maria en Sonia achter het verhaal van het jongetje, dat niet alleen op Maria Poppins wil lijken, maar haar wil zijn. Zo hoopt hij door toverkracht alles weer terug te brengen in de staat, waarin alles nog 'gewoon' was.
Het jongetje werd prachtig neergezet door de schrijver, maar ik wens alle door het leven gekwetste kinderen leerkrachten en psychologen als Sonia en Maria toe.

Boek 44: Stuk van jou

Schrijver: Sophie Jackson
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. Zomer & Keuning, Utrecht
Vert. Marcel Hagedoorn
Oorspr. titel: A pound of flesh (Gallery Books 2015)

Boeken over mensen, die uit een soort idealisme anderen iets willen leren/onderwijzen, trekken me altijd wel. Hoewel ik niet dol ben op boeken met de aanprijzing 'erotisch', besloot ik toch in 'Stuk van jou' te beginnen.
Het is het verhaal van lerares Kat Lane. Ze geeft les in een gevangenis. Haar leerlingen zijn niet de gemakkelijkste, maar zij heeft of toont geen vooroordelen en weet ze daarmee voor zich te winnen. Dat ze er ook goed uitziet is meegenomen.
Jaren geleden, toen Kat negen was, is haar vader aangevallen op straat en vermoord. Zelf is ze ternauwernood ontsnapt aan hetzelfde lot, vooral omdat een onbekende jongen in een hoodie haar op tijd wegsleurde uit het geweld. Ze heeft nog naar haar redder gezocht, maar de zoektocht leverde niets op. In de nachtmerries die Kat regelmatig heeft, komt hij nog steeds voor. Haar moeder en anderen in haar omgeving geloven niet in zijn bestaan.
Vooral haar moeder stelt zich overmatig bezorgd op. Als Kat besluit in een gevangenis les te gaan geven, probeert haar moeder haar tegen te houden. Tot haar verbazing doen ook haar vriendin Beth en haar vriend Adam dat, vooral nadat ze privéles is gaan geven aan Wes Carter, een heel lastige gedetineerde. Ze zijn bang dat hij haar wat zal aandoen, maar Kat voelt, dat ze geen gevaar loopt.
Het is allemaal nogal voorspelbaar en cliché. Maar het is goed geschreven, met veel psychologisch inzicht. De personages zijn wel erg zwart-wit, maar toch zit er hier en daar nog wel enige ontwikkeling in. Het leest daarom prettig en snel.
De erotische scenes nam ik daarbij voor lief en probeerde ze niet al te slaapverwekkend te vinden.

woensdag 17 mei 2017

Boek 43: The ship of brides


Schrijver: Jojo Moyes
Jaar van publicatie: 2005
Uitg. Hodder & Stoughton, London

Er zijn gebeurtenissen in de geschiedenis, die vrij onbekend zijn. Het onderwerp van dit ontroerende verhaal is de tocht, die 650 jonge Australische vrouwen maakten op het vliegdekschip Victoria. Ze werden naar Engeland vervoerd, om zich daar te voegen bij hun echtgenoten. Dat waren allemaal militairen, die in Australië gelegerd waren geweest, of er in elk geval genoeg tijd hadden doorgebracht om te trouwen met soms heel jonge meisjes. De tijd die de echtparen samen hadden doorgebracht was kort geweest. Ze kenden elkaar niet altijd even goed en tijdens de reis sloegen de twijfels toe. Ook het achterlaten van al hun familie en vrienden maakte het leven vaak moeilijk.
Ook de mannen bedachten zich soms. Ze stuurden dan een telegram naar de Victoria, waarin kort werd vermeld, dat de vrouw in kwestie niet gewenst was en niet moest komen. Ze werd dan in de eerstvolgende haven van boord gezet en terug vervoerd naar Australië.
Voor de bemanning van de Victoria was het leven totaal veranderd met al die vrouwen aan boord.
Iedere opvarende had zijn of haar eigen verhaal.
In het boek leren we vier van de vrouwen beter kennen. De zwangere Margaret, de ijdele en rijke Avice, de jonge en losbandige Jean en de verpleegster Frances MacKenzie.
Het verhaal van de kapitein en van een paar bemanningsleden wordt verteld. Wat hebben ze meegemaakt? Wat zijn hun verwachtingen na deze reis? Zelfs vraag je je af, of het oude schip Plymouth wel zou gaan halen.
Met veel gevoel voor psychologie en zonder enig oordeel te vellen schrijft Jojo Moyes. De hoofdstukken worden steeds voorafgegaan door een bericht uit 1946, uit een krant, waarin geschreven werd over deze waargebeurde, maar verder geromantiseerde reis.
Ik vond het een geweldig boek.

vrijdag 12 mei 2017

Boek 42: Water en vuur

Schrijver: Françoise Bourdin
Jaar van publicatie: 2014
Uitg. Van Holkema & Warendorff, Amsterdam
Vert. Jaap Sietze Zuiderveld
Oorspr. titel: D;eau et de feu (Belfond, Paris, 2013)

Niet eerder las ik een boek van deze Franse schrijfster. Ze schijnt populair te zijn en vele boeken op haar naam te hebben.
Dit verhaal over een Française, Amélie, die door haar Engelse man wordt verlaten, loopt over van egoïstische en op geld beluste, luie individuen, waarvan Amélie met afstand de ergste is. Door list en bedrog weet ze te trouwen met een oudere Schot, eigenaar van een landgoed in Schotland, twee distilleerderijen en een spinnerij. Met haar vier kinderen reist ze met hem mee naar Schotland.
In de zoon van Angus, haar man, ziet ze een rivaal: als hij er niet meer zou zijn, zouden zij en haar kinderen alles erven. Ze heeft op slag een hekel aan Scott, haar stiefzoon.
Haar drie zoons stammen duidelijk van moeder af: ze zijn lui, zoeken ruzie en proberen met niets doen veel te verdienen. Gelukkig is daar het jongste kind van Amélie, dochter Kate. Heel voorspelbaar: Kate en Scott vallen voor elkaar. Natuurlijk hebben ze zelf niets in de gaten, tenminste niet, dat de liefde wederzijds is.
Vader Angus kan Amélie niets weigeren. Hij is te bang voor een verder leven zonder vrouw. Maar hij laat Amélie zijn zus, die de huishouding al jaren voor hem doet en zijn neef, die het landgoed beheert,  als vuil behandelen. Het zal best een goede man zijn, maar wat een slappeling.

maandag 8 mei 2017

Boek 41: De trein naar Pavlovsk en Oostvoorne

Schrijver: Toon Tellegen
Jaar van publicatie: 2000
Uitg. Querido's Uitgeverij BV

De bedoeling was, dat ik af een toe een paar verhalen uit dit boek zou lezen, maar dat lukte niet: ik las ze allemaal achter elkaar uit.
Je ziet het voor je: de kleine jongen, die aan de lippen van zijn grootvader hangt, wanneer hij prachtige verhalen vertelt. Hij heeft goed geluisterd, want hij was nog klein toen hij de verhalen hoorde van de oude man, die in Rusland opgroeide en met vrouw en kinderen na de Russische revolutie naar Nederland ging. Nu vertelt hij ze na, als een eerbetoon aan zijn grootvader, die hem niet alleen liet vliegen met zijn verhalen, maar die hem tot voorbeeld was als verhalenverteller. Ik hield altijd al van de verhalen van Toon Tellegen, maar deze verzameling vond ik ontroerend, fantasierijk en prachtig.

zondag 7 mei 2017

Boek 40: P is for Peril

Schrijver: Sue Grafton
Jaar van publicatie: 2000
Uitg. Ballantine Books

Al twee keer eerder las ik dit boek. De vorige keer (vijf jaar geleden), schreef ik, dat ik het boek wel met plezier had gelezen, maar me niets herinnerde van de eerste keer. Ik zou dit nu kunnen herhalen.
Dat is ook niet zo vreemd, want het verhaal gaat over zorgkosten fraude, en van de regels in Amerika weet of begrijp ik weinig. Ze worden uitgebreid beschreven en zijn redelijk slaapverwekkend.
Een verpleeghuisarts is verdwenen. Zijn ex-vrouw, Fiona, roept de hulp van Kinsey in, nadat onderzoek door de politie niet veel heeft opgeleverd. Zijn huidige vrouw, Crystal, is een wat vaag type, die niet echt bij de dokter lijkt te horen. Haar dochter geeft de nodige problemen. Ze loopt voortdurend weg van de kostschool, waar ze manieren moet leren, maar trekt liever op met een vriendin, die ze in de gevangenis heeft ontmoet, toen ze daar na een overtreding heen was gestuurd.
Het leven van Kinsey is nooit saai: niet alleen zijn alle figuren uit het dokter Purcell-raadsel verdacht, maar wanneer ze probeert een nieuwe kantoorruimte (met de voor Kinsey zo belangrijke parkeerruimte) te huren, blijken de verhuurders, twee broers, ook een onbetrouwbaar stel te zijn.
Het plezier dat ik de vorige keer had in het lezen van dit deel van de serie, was deze maal niet zo groot. Te veel saaie stukken, te veel straatnamen, te veel personages, die allemaal op elkaar begonnen te lijken en slecht uit elkaar te houden waren.

dinsdag 2 mei 2017

Boek 39"Vrije wil


Ondertitel: discussies over verantwoordelijkheid, zelfverwerkelijking en bewustzijn
Schrijvers Tjeerd van de Laar en Sander Voerman
Jaar van publicatie: 2011
Uitg. Lemniscaat, Rotterdam

Toen ik studeerde had ik een hekel aan het vak filosofie. De stof vond ik vervelend en de leraar weinig interessant. Of andersom. Later las ik veel filosofische teksten, kreeg nog wat lessen, die wel interessant waren en ik begon van het vak te houden.
Met het lezen van dit boek was ik echter weer terug bij af, bij mijn schooltijd met de saaie lessen. Wat een vervelend boek. Het grootste deel ervan is gebruikt om te beschrijven, wat er behandeld gaat worden, een ander groot deel gaat over wat er behandeld is en zo heel af en toe staat er ook nog iets nieuws tussen, maar dan moet je wel goed opletten. Tegen die tijd ben je al in slaap gesukkeld.
Ik had heel wat vrije wil nodig, om het uit te lezen, en moet toegeven, dat ik hier en daar wel een stuk heb overgeslagen.
Er is ook nog een tweede deel. Ik ga dat maar niet lezen.

maandag 1 mei 2017

Boek 38: Een tijd om te oogsten

Schrijver: Hilary Jordan
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Mozaiek
Vert. Connie van de Velde
Oorspr. titel: Mudbound (Alonquin Books of Chapel Hill, 2008)

Bijna in één adem uitgelezen.
Laura moet met haar man mee, wanneer hij een katoenboerderij koopt op het platteland van Mississippi. Het leven is er zwaar en Laura vindt het moeilijk om aan een bestaan te wennen zonder stromend water, elektriciteit en meer van die 'luxe' zaken. Ook het gedrag van de blanken tegenover de zwarte bevolking kan ze maar moeilijk verteren. Haar schoonvader, door de hele familie Pappy genoemd, is een luie, nukkige man, die alleen orders uitdeelt en verder weinig uitvoert. Als er gediscrimineerd wordt staat Pappy vooraan.
De zwager van Laura komt terug uit WO II. Hij was piloot van een bommenwerper en kan zich ook maar moeilijk voegen naar het leven op de katoenplantage. Ook de zoon van zwarte pachters op de plantage keert terug. Hij maakte deel uit van de zwarte brigade, die onder generaal Patton aan het front vocht. In Europa werd hij en zin maten als helden geëerd, maar nu is hij  opnieuw 'alleen maar' een neger. Beide mannen lijden aan alle verschijnselen van een oorlogstrauma. Op enig begrip hoeven ze echter niet te rekenen.
Schrijnend om te lezen.

zondag 30 april 2017

Boek 37: Het kippencollectief

Schrijver: Susan Joby
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Pepper Books, Alkmaar
Vert. Tracey Drost-Plegt
Oorspr. titel: Home to Woefield (Harper Collins Publishers Ltd, 2011)

Prudence is een idealistische jonge vrouw, die New York verlaat, wanneer ze de vervallen boerderij erft van een haar vrijwel onbekende oom. Ze reist af naar de vervallen boerderij op het Canadese platteland, zonder al te veel kennis van zaken, maar vol goede bedoelingen: ze wil een ecologische boerderij opzetten. Maar alles wat ze aantreft is een stuk grond, dat vooral uit gesteente bestaat, waar niets op wil groeien, een oud schaap en een knecht, de oude, norse Earl.
Ze schakelt haar buurjongen in, Seth, die al lang zijn huis niet heeft verlaten, straatvrees heeft en teveel drinkt en drugs gebruikt. Hij schrijft blogs over beroemdheden, die niemand leest, maar die hij zelf verschrikkelijk belangrijk vindt. Verder doet hij voornamelijk niets.
Ook Sara, een elfjarig meisje, lid van de vereniging van jonge kippenfokkers, komt helpen. Ze zoekt onderdak voor haar showkippen en ook een beetje voor haarzelf: ze krijgt buikpijn van haar altijd ruziënde ouders. Ze is zeer georganiseerd en doortastend.
Geldgebrek maakt, dat Prudence een lening aanvraagt bij de lokale bank, het schaap heeft een dierenarts nodig, Earl blijkt een beroemde broer te hebben. Kortom, het hele dorp wordt op zijn kop gezet, en ondanks alle tegenslagen maakt het grote doorzettingsvermogen, geholpen door een dosis geluk en creatief denken, dat al hun werk uiteindelijk succes heeft.
Ieder hoofdstuk wordt geschreven vanuit het perspectief van een van de vier hoofdpersonen: Prudence, Earl, Seth en Sara. Heel goed gedaan. En ook heel geestig. Ik heb het boek met veel plezier gelezen.

dinsdag 25 april 2017

Boek 36: De vrouw van de theeplanter

Schrijver: Dinah Jefferies
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Promeheus, Amsterdam
Vert. Erica van Rijsewijk en Bonella van Beusekom
Oorspr. titel: The tea planter's wife (Penguin Books, London, 2015)

De negentienjarige Gwendolyn Hooper reist naar Ceylon, om zich daar te voegen bij haar man Laurence, die theeplanter is. Ze vindt haar man echter afstandelijker dan in de tijd, die ze samen in Londen doorbrachten. Ze vraagt zich af, of dat komt door de aanwezigheid van de aantrekkelijke Christina, een Amerikaanse, die duidelijk meer voor Laurence is dan zomaar een vriendin. Of misschien ook door de aanwezigheid van zus Verity, die niet weg te krijgen is van de plantage en duidelijk jaloers is op Gwen.
De sfeer is vol geheimzinnigheid. Hoe is de eerste vrouw van Laurence, Caroline, aan haar eind gekomen? Wie is er begraven in het bos, op een verlaten, overwoekerde plek? Het is een kindergrafje, met de naam Thomas op de steen. Gwen komt er niet achter wat dit te beteken heeft.
Een Singalese man, Savi Ravasinghe, is vriendelijk voor haar en helpt haar bij haar aankomst in Ceylon. Laurence lijkt een hekel aan hem te hebben.
De afstand tussen de Engelsen en de inheemse bevolking is groot. Die bevolking is goed als huisbediende, of om thee te plukken, maar als Engels persoon ging je daar niet mee om.
Gwen kan het allemaal niet aanzien: ze probeert te helpen, wanneer ze iemand ziet, die ziek is, of hulp nodig heeft. Van diverse kanten wordt dat niet gewaardeerd. Ze wordt steeds ongelukkiger, hoe mooi ze het land, waarin ze leeft, ook vindt.
Dan wordt ze zwanger en de problemen stapelen zich nog meer op.
De dilemma's waarvoor ze komt te staan zijn bijna onmenselijk.
Prachtig boek, goed geschreven. Jammer, dat ook nu weer de autocorrectie bij de uitgave niet alle teveel gebruikte of weggelaten woorden heeft gevonden. Dat maakte het lezen weer net wat onplezieriger.

vrijdag 21 april 2017

Boek 35: De dochters van Cavendon Hall

Schrijver: Barbara Taylor Bradford
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. Harper Collins, Amsterdam
Vert. Monique de Vré
Oorspr. titel: Cavendon Hall (Harper Collins Publishers, London, 2014)

Dit was inderdaad helemaal 'Downton Abbey revisited'. Een adellijke, rijke familie in een groot landgoed, personeel, dat zich zeer betrokken voelt bij 'de familie', een dochter, die ongewenst zwanger raakt. De dochters zijn allemaal oogverblindend mooi natuurlijk. Iedereen is gehuld in zijde en kant, ook de heren dragen kamerjassen van zijde.
Als WO I uitbreekt moeten een paar vleugels van het landgoed veranderen in ziekenzalen voor gewonde soldaten, de dames moeten die verzorgen en doen dat natuurlijk, net zo goed als de jongens, die natuurlijk dienst nemen om voor volk en vaderland te vechten.
Toch heb ik ook dit boek van Barbara Taylor Bradford weer met plezier gelezen, hoewel dan misschien toch met wat minder plezier dan vorige boeken die ik van haar las. Er werd veel herhaald, het verhaal kwam erg bekend voor en dan zijn 460 bladzijden wel erg veel.

zaterdag 15 april 2017

Boek 34: Dagboek uit de rivier

Schrijver: Frederik Baas
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Ambo/Anthos
bookchoice

Barbara, haar zoontje Rens en haar nieuwe vriend Robbert gaan op vakantie naar de Ardennen. Robbert is uitgever en een van zijn schrijvers heeft een huis in de plaats waar ze naar toe gaan.
Rens heeft de oplader voor zijn tablet vergeten en verveelt zich. Barbara bedenkt een speurtocht om hem bezig te houden. Een meisje, Emma, is daar vier jaar eerder spoorloos verdwenen. De schrijver had het plan een boek over die verdwijning te schrijven, maar hij komt daar niet verder mee.
De speurtocht houdt Rens wel bezig, maar dan komt fantasie en werkelijkheid wat te dichtbij om nog prettig te zijn.
Leuk gevonden plot, goed geschreven, weinig actie, maar dat geeft de verveling van Rens, die beziggehouden moet worden, goed weer. De ontknoping is onverwacht.

donderdag 13 april 2017

Boek 33: Onderweg met Roadie

Schrijver: Thomas Acda
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Lebowski Publishers, Amsterdam
Bookchoice

De helft van een populair duo is teleurgesteld, omdat zijn zangpartner niet langer het land rond wil reizen als duo. Hij wil alleen verder.
De hoofdpersoon, die wel heel veel met de schrijver gemeen lijkt te hebben, raakt aan de drank en de drugs. Zo hevig, dat hij het zelf beseft en besluit er iets aan te gaan doen als de weegschaal wel heel veel kilo's aangeeft en zijn zoon er commentaar op geeft.
Hij gaat voor vrienden een oude hond naar hun huis in Amerika brengen. Het beest was te oud om te mogen vliegen. Veel ervaring met honden heeft hij niet, eigenlijk houdt hij helemaal niet van dieren. Hij vaart met een vrachtboot de oceaan over en wil een auto huren om naar Los Angeles te rijden. Als hij van een oudere dame een mooie auto denkt te kunnen huren blijkt, dat zij die auto niet wil verhuren, maar wil betalen, als de auto naar haar zoon in LA wordt gereden. Dat is een aanbod, dat hij niet kan weigeren, want geld heeft hij even niet, omdat zijn ex al zijn rekeningen heeft geblokkeerd.
Hij voelt zich heel zielig en bij allerlei avonturen, die hij met auto en hond beleeft, wordt dat alleen maar erger.
Hoewel: er ontstaat een band tussen hem en Roadie, de hond.
Hij ontmoet bijzondere mensen en raakt een paar vooroordelen kwijt. In LA wordt hij verrast door de manier waarop hij wordt verwelkomd.
Gezellig, goed leesbaar boek voor tussendoor.

maandag 10 april 2017

Boek 32: Eindspel

Schrijver: Isa Maron
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. The House of Books
serie De Noordzeemoorden #4

Voor de vorm zijn ook in dit boek een paar moorden gepleegd, die opgelost moeten worden door de overbezette (en vaak oververmoeide) politie. Twee bejaarden zijn door in hun huis aangetroffen. Met veel geweld zijn ze vermoord.
De politie heeft het erg druk met het oplossen van dit misdrijf, maar in deel vier van de serie De Noordzeemoorden gaat het toch vooral om de zoektocht naar de zus van Kyra, Sarina. Het spoor leidt naar Engeland, maar ook naar Zweden, waar de zus van Vincent Demsterwold, Carla, woont. Zij is naar Zweden gevlucht om uit de buurt van haar familie te zijn.
Steeds meer komt aan het licht over de netwerken van belangrijke en bekende personen, die zich schuldig maakten of maken aan kindermisbruik, elkaar de hand boven het hoofd houden en beschermen.
Kyra onderzoekt waar vrouwen gevonden zijn van wie de identiteit niet eerder kon worden vastgesteld. Ze zijn aangespoeld op stranden in diverse landen. Er lijkt een patroon in te vinden te zijn.
Ze heeft inmiddels een relatie met Tom, die haar helpt met haar zoektocht.
Maud krijgt het nog moeilijker in dit deel dan in de vorige. Het gevaar en de dreiging komen nu ook voor haar wel erg dichtbij.
Razend spannend, maar eigenlijk te gruwelijk voor woorden.
Dat zegt ook de schrijfster in haar nawoord: ook zij werd soms misselijk va haar eigen teksten. Ik kan het me voorstellen.

Boek 31: Ritueel

Schrijver: Isa Maron
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. The House of Books
Serie: De Noordzeemoorden #3

Kyra woont vlakbij een huis, waar in de tuin een hoofd wordt gevonden. Als er meer gegraven wordt, komen er nog meer hoofden te voorschijn. Natuurlijk volgt ze de gebeurtenissen op de voet. Maud Mertens leidt het politieonderzoek.
Intussen gaat het zoeken naar de zus van Kyra ook verder. Sporen leiden naar netwerken van kindermisbruikers. Niels stort zich erop, maar wordt door Maud steeds terechtgewezen: hij zou aan tunnelvisie leiden en zich te snel een oordeel vormen.
Alle positieve dingen die golden voor de eerste twee delen van deze serie zou ik hier kunnen herhalen. Alleen het einde was teleurstellend: het boek eindigde niet, het hield gewoon op. Je was bijna verplicht meteen in deel vier te beginnen. Gelukkig stond dat al op mijn e-reader.

woensdag 5 april 2017

Boek 30: Iets ouds en iets blauws

Schrijver: Katie Fforde
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Meulenhoff Boekerij bv. Amsterdam
Vert. Eefje Bosch
Oorspr. titel: A Vintage Wedding (Century, 2015)
Bookchoice

Soms heb je zin in zoetigheid. Maar al even vaak krijg je dan een teveel aan zoete stof. Dat was bij mij het geval bij het lezen van Iets ouds en iets blauws. Wat een oppervlakkigheid, wat een overdaad aan opwinding over niets.
In een dorp in de Cotswolds wonen 'alleen maar' ouderen, alleen een moeder van twee kinderen is in het dorp achtergebleven. Gelukkig komen Beth en Rachel ook naar het dorp en de drie dames sluiten vriendschap. Ze besluiten zich in te zetten voor het opknappen van het dorpshuis, dat er nu donker en vervallen uitziet, maar dat best dienst kan doen voor feesten en partijen. Ze starten een bedrijfje voor de organisatie van bruiloften. De eerste bruiloft is al op zeer korte termijn, van een boerendochter uit de buurt. Daarna volgt de bruiloft van de zus van Beth.
Aan het eind van het boek zijn er nog drie bruiloften aanstaande: die van de drie dames zelf. Boeiend! Had echt niemand verwacht. Toch?
Daar komt dan nog bij, dat het boek erg slecht vertaald is: super Engelse gebruiken kan je niet zomaar in het Nederlands vertalen. Voorbeeld: chocoladerepen kan je misschien eten als nagerecht, maar beslist niet als pudding. De Severn is een rivier, dus stroomt in het dal van DE Severn. En ga zo maar door. Brrr.

dinsdag 4 april 2017

Boek 29: Alleen maar helden

Schrijver: Charles Lewinsky
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. Meridiaan Uitgever, Amsterdam
Vert. Elly Schippers
Oorspr. titel: Kastelau (Nagel & Kimche, München, 2014)

Films interesseren me maar matig en de filmindustrie al helemaal niet. Oorlogsboeken vormen niet mijn meest geliefde genre literatuur. Toch las ik dit boek over filmmakers in het Duitsland van WO II. In de eerste plaats omdat ik wat wilde lezen van Lewinsky en dit werk kon bemachtigen.
Het valt me moeilijk er een oordeel over te geven. Ik heb bewondering voor de vorm, waarin dit verhaal wordt verteld.
Een jongen, Samuel A. Saunders, studeert filmwetenschap aan de universiteit van Californië. Het onderwerp voor zijn proefschrift is een Duits acteur, die eerst carrière maakt in Duitsland en na de oorlog, onder een andere naam, in de VS. Zijn professor keurt het werk af, en advocaten verbieden publicatie: het zou de goede naam van de acteur aantasten en volgens de professor waren er niet voldoende bewijzen voor de gebeurtenissen, beschreven in het proefschrift. De student stopt met zijn studie, begint een videotheek met oude films en kan het hoofd nauwelijks boven water houden. Op een dag loopt hij naar de ster, die de acteur heeft gekregen in Hollywoods Walk of Fame, een houweel in de hand, om de ster weg te hakken, waarop de acteur naar zijn mening geen recht had.
Lewinsky gebruikt het door deze man verzamelde materiaal voor zijn boek. Dagboekfragmenten van medewerkers aan de film Lied der Freiheit, interviews met een actrice uit die film, Wikipediafragmenten, antwoorden op vragen, die Saunders, had gesteld, om wat hij gevonden had, te checken. De vele paperassen die Saunders had verzameld lagen door elkaar, waren vaak niet gedateerd en Lewinsky heeft er een logische volgorde in aangebracht.
De filmopnamen begonnen in Berlijn, maar toen de bommen daar te snel vielen, bedachten ze dat 'buitenopnamen' in de Beierse Alpen nodig waren. Het was er in ieder geval veiliger. Toen de oorlog op zijn eind liep, veranderde de film in een verzetsfilm. De Amerikanen trapten er zonder aarzelen in.
Vooral de interviews met Tiziana Adam, vaak met onvolledige zinnen omdat de bandopname slecht was en niet alles verstaanbaar was, waren de moeite waard. Na de oorlog drijft ze een bar in Wiesbaden, waar Saunders haar vele malen interviewde.
Zoals gezegd: de vorm is bijzonder en bewonderenswaardig en leesbaarder dan je zou verwachten. Toch kostte het me moeite het boek uit te lezen. Misschien juist toch door die vorm. Door de vele herhalingen. Ik kan het niet precies zeggen.
Toch vier sterren.