dinsdag 10 oktober 2017

Boek 87: S is for Silence

Schrijver: Sue Grafton
Jaar van publicatie: 2005
Uitg. Penguin Books Ltd
Kinsey Millhone #19

In deel 19 van de serie moet Kinsey onderzoeken, waar de vrouw bleef, die twintig jaar geleden spoorloos van de aardbodem verdween. De dochter van de vrouw, Daisy, roept haar hulp in. Ze kan niet goed leven met de gedachte, dat haar moeder haar zomaar in de steek liet. Kinsey wil haar niet teleurstellen, maar ziet niet echt verlangend uit, naar zo'n oude zaak. Toch gaat ze op onderzoek uit.
Violet Sullivan stond niet goed bekend in de kleine plaats waar ze woonde. Foley, haar man al evenmin. Hij dronk te veel en mishandelde zijn vrouw. Iedereen was verbaasd toen hij haar plotseling een prachtige nieuwe auto gaf, nadat hij haar weer eens zo geslagen had, dat ze onder de blauwe plekken zat. Haar dochtertje Daisy was zeven jaar. Ze zag haar moeder voor het laatst, toen die, keurig uitgedost, wegging voor een avondje uit. De oppas, Liza Mellincamp, zou, zoals zo vaak, op haar passen. Dit was in 1953, nu, in 1986,gaat Kinsey op zoek. Niemand lijkt veel te willen zeggen of iets te weten, maar op de bekende Kinsey-manier blijft ze gesprekken voeren met iedereen die ooit iets met Violet te maken had, of haar in de nabijgelegen bar ontmoette. Langzaam maar zeker, nadat er diverse verdachten lijken te zijn, blijven er steeds minder. Totdat er één overblijft. Zoals gewoonlijk loopt Kinsey met al haar gevraag, gevaar, maar tja - deel 20 t/m 26 moeten ook nog volgen, dus vrees niet: Kinsey komt er weer levend af. Natuurlijk werkt ze ook in dit boek vaak in haar apartementje bij haar geliefde huisbaas en jogt ze langs het strand.
Een van de betere delen van de serie - altijd prettige lectuur.

vrijdag 29 september 2017

Boek 86: Bloedlijn

Schrijver: Corine Hartman
Jaar van publicatie: 2013
Uitg. Karakter Uitgevers BV

Jessica Haider treurt om haar zoon Nick, die vermoord is door Rolf Brezinger. Hij is daarvoor veroordeeld en in de gevangenis gezet, maar daar is hij, waarschijnlijk met hulp van buiten, uit gevlucht. Nu terroriseert hij Jessica o.a. met foto's. Ze voelt zich nergens meer veilig voor hem.
Haar ex, de Schotse kunstenaar Marc is op weg naar haar toe. Hij wil eerst nog even naar de galerie in Maastricht waar zijn werk verkocht wordt. Onderweg van het vliegveld naar Maastricht wordt hij gekidnapt. Hij wordt gemarteld en uitgehongerd.
Jessica is rechercheur bij de politie in Maastricht. Ze woont in de grote boerderij in Thorn, waar ze is opgegroeid. Haar moeder is overleden, haar vader zit in een verpleeghuis. Zijn geheugen is slecht.
De relatie met haar zus is niet al te best.
Jessica gebruikt coke, houdt van te veel drank en seks. Die gewoontes worden uitgebreid beschreven, zozeer, dat het je begint te vervelen. Ze zal zeker wat steun kunnen gebruiken na het verlies van haar zoon, maar dit komt niet erg realistisch over. Ook bij het ondervragen van verdachten gebruikt ze technieken, die niet erg waarschijnlijk lijken.
Ze onderzoekt de zelfmoord van een 16-jarig meisje, Kim. Haar ouders drijven een kwekerij, die er niet erg florissant uitziet. Ze hebben nog twee zoons. Als Jessica vermoedt, dat Kim geen zelfmoord heeft gepleegd, maar vermoord is wijzen de ouders naar de buurman. Hij had een relatie met Kim en is al eerder verdacht van pedofile handelingen. Ondanks alle spanningen die het opnieuw opduiken van Brezinger voor Jessica met zich meebrengen, stort ze zich op dit onderzoek. Maar ook Brezinger is nooit uit haar gedachten. In stilte, zonder haar superieuren ervan in kennis te stellen, doet ze onderzoek. Ze heeft het gevoel, dat iemand (Brezinger?) haar volgt. Ook krijgt ze nu foto's van Marc, van zijn ontvoerder.
De eerste liefde van Jessica, de Franse Alec, komt op bezoek. Hij helpt en steunt haar en natuurlijk duiken ze samen het bed in.
Het eind zou echt wel spannend hebben kunnen zijn, als die woordenbrij maar niet zo groot was. Als het maar mogelijk was geweest enige sympathie voor Jessica Haider op te brengen. Maar helaas.
Enige verrassing is nog wel aanwezig, maar tegen die tijd is dat nauwelijks nog interessant.

woensdag 27 september 2017

Boek 85: Niets is ooit

Schrijver: Toni Coppers
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Manteau
Liese Meerhout #1

Robert Dechamps, kunsthandelaar in Brussel, wordt gecremeerd. Hij is verongelukt in Frankrijk, het land waar hij ooit geboren werd. Zijn zoon, Simon de Vere is sinds lange tijd weer terug in België, en op de crematie bedenkt hij, dat hij zijn vader eigenlijk nooit goed gekend heeft. Zijn moeder, de Engelse Helen, is al enige tijd geleden overleden en Simon werkte in Azië, als kunstinkoper voor hotelketens.
Als er ingebroken wordt in de winkel van zijn vader komt Liese Meerhout, hoofdinspecteur van politie, afdelen kunstcriminaliteit, de zaak opnemen. Liese en Simon voelen een klik met elkaar. Simon heeft geen relatie, die van Liese is slecht.
In Antwerpen is een roofmoord gepleegd in een museum, ook hier is de inzet van Liese noodzakelijk. Afdeling Moordzaken moet de moord oplossen, de afdeling waar Liese deel van uitmaakt moet de kunstwerken terugvinden. Tussen de twee afdelingen van de politie botert het niet zo. De mannen stellen zich seksistisch op en vertonen machogedrag.
In een pakhuis wordt een Congolese jongen vermoord en verminkt aangetroffen, gekruisigd en met een bord boven zijn hoofd: 'Vlaanderen voor de Vlamingen'. Men denkt aan een racistische dader. De vriend van de jongen, Billie, raadt aan eens verder te kijken. Dit was geen racistische moord, er speelde iets anders.
Robert heeft steun aan een vriend van zijn vader, Nathan Raes. Als hij dat tijdens een afspraakje met Liese vertelt, betrekt haar gezicht: Raes staat ongunstig bekend bij de politie. De zaken die hij in zijn galerie voor Afrikaanse kunst verkoopt, zijn eigenlijk illegaal het land in gekomen en zouden niet verkocht mogen worden. Simon weet daar niet s van, maar bekijkt de vriend van zijn vader met andere ogen.
Bij het opruimen van de kunstwinkel herinnert Simon zich, ook na gesprekken met een aantal mensen, dat zijn vader een oud schilderij bezat. Het stond altijd achter in de kast en werd nooit te koop aangeboden. Hij probeert zich de afbeelding ervan voor de geest te halen.

Na vele bladzijden met vrij saaie beschrijvingen van alle straten waar de hoofdpersonen door rijden of lopen, de kleren die ze daarbij aanhebben, de kleur van de nagellak van Liese en andere (weinig) dames, en nog veel meer onbelangwekkende verhalen, wordt alles opgelost. Ook dat was niet buitengewoon boeiend.

Misschien dat Liese (en eventueel Simon) wat meer kleur krijgen in volgende delen van de serie, maar dit was een heel saai en vervelend boek. Zeker niet de zinderende nummer 1 die was beloofd!

zondag 24 september 2017

Boek 84: De vrouw in de kooi

Schrijver: Jussi Adler=Olsen
Jaar van publicatie: 2010
Uitg. Prometheus, Amterdam
Vert. Kor de Vries
Oorspr. titel: Kvinden i buret (Jussi Adler-Olsen, 2008)
Serie Q #1

De tijd die ik nodig had om te beginnen aan De vrouw in de kooi en de tijd die nodig was om het te lezen, waren omgekeerd evenredig. Het stond al jaren te wachten in mijn boekenkast, maar de kaft zowel als de titel stonden me zozeer tegen, dat het er meer dan vijf jaar heeft gestaan. Toch hoorde ik alom lovende kritieken. Andere boeken gingen voor.
Totdat de knoop werd doorgehakt: ik begon te lezen en hield niet meer op. In twee dagen was het boek, toch 382 bladzijden dik, uit.
Wat een spanning. Wat een goed verhaal. Zelfs toen duidelijk werd, hoe de vork in de steel zat, werd het niet minder spannend of beklemmend. Je bleef je afvragen hoe het zou aflopen, ook al vermoedde je wie de daders van de wreedheden die begaan werden, waren.
Een bekende politica werd ontvoerd en verdween spoorloos. Een zoektocht door de politie leverde weinig op en het zoeken werd gestaakt. Brigadier van politie Mørck wordt als lastig ervaren en krijgt een 'erebaantje'. Hij krijgt een minikantoortje in de kelder van het bureau. Als hulpje krijgt hij een Syrische asielzoeker, Assad. Samen moeten ze 'cold cases' gaan uitzoeken. Zij vormen de nieuw opgerichte afdeling Q.
Hoewel Mørck, getraumatiseerd door een schietpartij in een vorige zaak, waarbij twee collega's van hem omkwamen, en hij zelf gewond raakte, niet veel zin lijkt te hebben, gaat hij toch langzaam maar zeker aan het werk.
Gestimuleerd door Assad, die voor bijzondere opsporings- en aanhoudingstechnieken niet terugdeinst wordt de zaak van politica Merete Lynggaard aangepakt. De lezer krijgt inzicht in de omstandigheden waarin ze leefde voor de ontvoering, maar ook erna. En met de nodige kritiek op de Deense politiek met alles wat daarbij hoort, wordt ook daar een beeld van geschetst. 
De hoofdstukken zijn kort. De wisselende tijd die wordt beschreven, van voor, tijdens en na de ontvoering, geven steeds meer inzicht in wat er is gebeurd.
Eigenlijk wilde ik meteen deel 2 gaan lezen van de serie, maar dat moet nog heel even wachten. Toch ben ik erg benieuwd naar de verdere ontwikkeling van hoofdpersoon Børk, maar vooral naar de wat duistere figuur Assad, die meer lijkt te weten en te kunnen dan vermoed werd.

Boek 83: Maigret en de onbekende wreker


Schrijver: Georges Simenon
Uitg. Bruna (Zwarte Beertjes reeks, nr. 740, 1979)
Vert. N. Broese van Groenau
Oorspr. titel: Pietr le Letton
Maigret #1

Al jaren liggen er vele delen van de serie over commissaris Maigret bij mij in een doos op zolder. De BRT zond een paar verfilmingen uit van delen uit de serie, met Rowan Atkinson in de hoofdrol. Ik was daar erg enthousiast over en besloot de dozen te openen en te zoeken, of ik deel 1 van de serie bezat. Dat was het geval. In het Frans heet het boek Pietr le Letton, maar al bij dit eerste deel wordt de vorm Maigret en de ... aangenomen. Deze stijlvastheid kenmerkt de serie.
Dit eerste deel is geschreven in Nederland, aan boord van het schip van  Simenon in Delfzijl. Het dateert van 1929.
Pietr de Let is hier de voornaamste tegenstander van Maigret. Zijn signalement wordt al in de eerste bladzijden gegeven. Bovendien worden de gegevens van zijn reis per trein, nagegaan en doorgegeven. Eigenlijk is er weinig spannends te beleven. Maigret wacht hem op in Parijs. Toch even een klein ongelukje: De man die voor Pietr wordt aangezien, ligt vermoord in het toilet van de trein.
Vreemd genoeg neemt iemand anders, met precies dezelfde kenmerken die in de signalementen voorkwamen, zijn intrek in een hotel in Parijs. Maigret neemt waar, wacht af, bespiedt, verbergt zich niet, denkt na. En speurt.
De figuur van Maigret heeft al alle kenmerken van de commissaris in de volgende delen. Ooit heb ik er vele van gelezen en ik volgde de serie, met Kees Brusse in de hoofdrol, op televisie. Over stijlvastheid gesproken: het is knap, dat de figuur Maigret al in deel 1 zo is uitgewerkt. Hij is een geblokt, stevig persoon, als uit eikenhout gehouwen. Hij doet zijn best mensen te begrijpen, zich in hen te verplaatsen. Zowel daders als slachtoffers. Er was enige kritiek op dit eerste deel, maar ik vind het bewonderenswaardig geschreven voor een eerste deel.

woensdag 20 september 2017

Boek 82: Drie vrienden, een huis en een klusjesman

Schrijver: Astrid Harrewijn
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. De Boekerij

Het tweede deel van deze trilogie las (of eigenlijk luisterde) ik, zonder te weten, dat dit het tweede deel was: Daar heb je vrienden voor. Hoofdpersoon daar was Joost, hij woonde samen met Kiki, haar zuster Noor was verhuisd naar Parijs. Het boek maakte me benieuwd naar deel 1. Hier is Noor de hoofdpersoon. Ze werkt in het Van Gogh museum. Zij en Kiki komen uit Limburg. Noor heeft daar al jarenlang een relatie, zij en haar vriend wonen samen. Haar vriend is het er niet mee eens, dat Noor de werkdagen, en vaak ook het weekend, doorbrengt in Amsterdam. Haar ouders zijn zeer op de hand van vriend, en vinden ook, dat Noor maar spoorslags weer terug moet keren naar Limburg. Deze gegevens beslaan een groot deel van het boek en het gezeur erover maakte, dat ik dit deel minder kon waarderen dan het deel over Joost, dat geestiger was en minder gezeur bevatte.

Ook gezeur in het museum. Noor zal een expositie samenstellen. De interim directeur is een ondeskundig figuur, die alleen in de weg loopt. Ook in het boek neemt hij teveel ruimte in.

Noor vliegt heen en weer tussen Amsterdam, Limburg, Parijs en nog een paar oorden, waar ze overlegt over de tentoonstelling met andere conservatoren van musea daar. Ze ontmoet een fransman op een congres, die van alles weet over vervalste kunst. Hem komt ze later nog vaker tegen en ze voelen zich tot elkaar aangetrokken.
De sfeer in het Van Gogh wordt al slechter, Noor voelt zich er steeds minder thuis. Ze krijgt het aanbod om in een museum in Parijs te komen werken. Dat is wel heel aanlokkelijk.

Leuk verhaal, fijn als luisterboek, maar minder dan deel 2. Nu benieuwd naar deel drie, waar Kiki de hoofdrol speelt.

Boek 81: De zaak Torfs

Schrijver: Jo Claes
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Houtekiet, Antwerpen

Dit was het eerste boek dat ik las van Jo Claes. Enthousiaste verhalen maakten me nieuwsgierig naar de schrijver, het boek en de hoofdpersoon, Thomas Berg. Het duurde even voor deze hoofdpersoon in het verhaal voorkwam. Om precies te zijn: na het lezen van een derde van het boek. Goed na te gaan, want het verhaal is in drie  bijna gelijkwaardige hoofdstukken opgedeeld, ieder genoemd naar de maand, waarin het verhaal zich bevindt. In deel 1 maken we kennis met de drager van de naam uit de titel: Pieter Torfs. Hij heeft een restauratieatelier in Leuven. Christina Jonckheere, een rijke dame uit dezelfde plaats, heeft een schilderij geërfd, van een groot schilder. Haar grootvader verzamelde kunst en hij liet haar dit waardevolle schilderij na, de rest ging naar andere familieleden. Het schilderij moest nog een bewijs van echtheid krijgen. Torfs werd gevraagd het schilderij te keuren en dit bewijs te leveren. Hij twijfelt aan de echtheid van het schilderij, maar accepteert de opdracht toch, na aandringen van de conservator van een plaatselijk museum. Daar zal het doek het middelpunt vormen van een tentoonstelling. Bij de opening van deze tentoonstelling blijkt het schilderij een vervalsing te zijn. Kort daarna wordt Torfs gevonden: hij lijkt zichzelf te hebben opgehangen in zijn woning. Niet lang erna wordt zijn assistente vermoord aangetroffen.
Dan verschijnt Berg op het toneel. Hij is vrijgezel, houdt van mooie dingen, lekker eten, klassieke muziek. Ooit begon hij aan een studie theologie, maar veranderde toen van richting, kwam terecht bij de politie in Brussel, maar werkt sinds kort bij de politie in Leuven als hoofdinspecteur. Daar moet hij nog even wennen. Vooral met zijn directe baas en met de rechter ligt hij voortdurend overhoop. Hij blijft er vrij rustig onder, kan wel opschieten met zijn collega's en in zijn vrije tijd drinkt hij graag een espresso op een terras, waar een aardige Franse studente kunstgeschiedenis zijn belangstelling wekt.
Het oplossen van deze zaak is een hele puzzel, Berg twijfelt er af en toe aan, of hij ooit zal weten wie de dader van deze twee moorden is. Hij zoekt echter rustig verder en denkt na. Ondertussen komen alle straatnamen van Leuven een paar keer voor. Dat maakt het lezen er niet prettiger op, als de stad je volkomen vreemd is. Ook het Vlaams van de schrijver zat mij als lezer danig in de weg. Ik moest zinnen af en toe een paar keer lezen om te weten waar iets over ging en wat er bedoeld werd. Een opgraving wordt in het Nederlands echt geen site genoemd. Die vind je op de computer. En dit is slechts een van de vele voorbeelden.
Maar verder was het een aangenaam boek om te lezen. Echt heel spannend was het niet: je zag al ruim voor het einde, hoe het zou aflopen. De personages waren goed uitgewerkt, de hoofdpersoon sympathiek op zo'n manier, dat je nog wel eens een boek wilt lezen waarin hij de hoofdpersoon is.

zondag 17 september 2017

Boek 80: The Nix

Schrijver: Nathan Hill
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Alfred A. Knopf, New York

Het kostte me moeite in dit boek te beginnen: het was te dik. De bladzijden waren te dicht bedrukt met te kleine lettertjes.
Omdat ik zoveel enthousiaste verslagen had gelezen en gehoord van anderen, besloot ik toch door te zetten. Daar ben ik nu blij om.
Samuel Andresen-Anderson is professor aan een klein plaatselijk college. Toen hij nog jong was is zijn moeder Faye plotseling verdwenen. Hij heeft nooit meer iets van haar gehoord. Dan verschijnt er een bericht in het nieuws: een vrouw heeft stenen gegooid naar een presidentskandidaat. De gebeurtenis, die eigenlijk niet zo veel voorstelde, wordt breed uitgemeten op de televisie en in de kranten. Er staan weer spoedig verkiezingen op het programma.
Samuel, die het moeilijk heeft met zijn leerlingen (op beeldende wijze wordt verteld, hoe een leerlinge, die een opdracht niet volgens de regels heeft uitgevoerd, hem voor gek zet), besteedt zijn vrije tijd met het spelen van een computerspel. Iedere avond ontmoet hij in de digitale wereld medespelers, die hij nooit heeft gezien en alleen kent bij de naam, die ze in het spel hebben gekozen. Samuel heeft het gevoel, dat hij meer met zijn leven zou moeten doen, en nu besluit hij zijn moeder te gaan zoeken. Zij blijkt namelijk de stenen gooiende vrouw te zijn. Samuel beseft, dat hij eigenlijk niets van haar weet. Alleen dat ze hem heeft verteld over de Nix, een mythologisch paard, dat kinderen meelokte op zijn rug, ze daar veel plezier liet beleven, dan een aanloop nam richting de zee en van de rotsen afsprong, het water in. Alle kinderen verdronken daarbij. De les die daaruit viel te leren was, dat dat- of diegene die je het meeste plezier verschafte, je daarna in het diepste ongeluk zou drijven. Faye hoorde dat verhaal van haar vader, die uit Noorwegen naar Amerika was geëmigreerd. Ook zij wist weinig van zijn leven in Noorwegen.
De hoofdstukken spelen afwisselend in 1968 en 2011, de jeugdjaren van Faye en Samuel. Hun ontmoetingen met de meest uiteenlopende personen zijn boeiend om te lezen. Hun karakters zijn hier en daar op te maken uit de lengte van de zinnen waarmee ze geportretteerd worden. Zo bestond een hoofdstuk van elf bladzijden lang uit één enkele zin. Moeilijk te lezen, maar het gaf goed de gejaagdheid en de twijfel van de betreffende persoon weer.
Zowel Samuel als Faye gaan op zoek. Zij hopen eindelijk van de Nix verlost te worden en rust te vinden, evenals de mensen, die ze op hun tochten hebben ontmoet.
Het boek is grappig, spannend en vaak ontroerend. Bij een aantal mensen voel je ergernis, bij andere be- of verwondering. Maar koud laat het je allemaal niet.

donderdag 14 september 2017

Boek 79: De laatste roos van de zomer

Schrijver: Santa Montefiore
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Meulenhoff BV, Amsterdam
Vert. Erica Feberwee
Oorspr. titel: The Last Secret of the Deverills (2017, Santa Montefiore)
Deverill trilogie#3

De eerste verwarring bij het lezen van dit laatste deel van de serie over de vrouwen van Deverill kwam al bij de Nederlandse titel: waarom heeft de uitgeven gekozen voor De laatste roos van de zomer? Wie of wat is die laatste roos? Toen ik het boek uit was, kon ik daar nog geen antwoord op geven. Het was zoveel beter geweest om de Engelse titel gewoon te vertalen: The last Secret of the Deverills. Dan was ook meteen duidelijker geweest, dat dit het laatste deel van deze trilogie was.
Als je de eerste twee delen gelezen had, viel op, dat er hier veel herhaald werd. Prettig natuurlijk wanneer je dit boek als stand alone leest, maar nogal saai als je een serielezer bent.
Verder was het wel weer prettige lectuur, maar beslist minder dan de eerste twee delen. Hoofdpersonen zijn weer de drie dames: Kitty, Bridie en Celia, hun familie en andere inwoners van Ballinakelly, het Ierse dorp waaraan ze allemaal zo verknocht zijn.
Daarbij komen nu een paar teruggekeerde Amerikanen: Het meisje Martha, met haar nanny Mrs. Goodwin. Martha is op zoek naar haar natuurlijke moeder. Ze ontmoet JP, de halfbroer van Kitty, zoon van Bridie, en ze worden natuurlijk verliefd.
Jack en zijn gezin komen ook  terug uit de VS. Hij heeft zich daar met maffiapraktijken beziggehouden en vluchtte eerst naar Zuid-Amerika, maar is nu weer terug in Ierland. Ik had grote moeite de persoon van Jack te combineren met de maffia, en vond dat nogal ongeloofwaardig en onnodig voor het verhaal.
Zijn dochtertje Alana verdwaalt kort na haar aankomst in Ierland in het bos. JP brengt haar naar huis op zijn paard en zij, zo jong als ze is, voelt zich zeer tot hem aangetrokken. Als hij dienst neemt bij de luchtmacht schrijft ze hem en hij schrijft aan haar over zijn angsten, gevoelens, teleurstellingen. Dingen die hij aan niemand anders kan vertellen. Haar ouders mogen niets weten over deze briefwisseling. Kitty fungeert als tussenpersoon.
Bij al deze ontwikkelingen wil je eigenlijk vooral weten, of de breuk tussen Kitty en Bridie eindelijk eens wordt hersteld. Je mist Celia, die nauwelijks in het verhaal voorkomt. Het duurt en het duurt. Wat gaat Martha nu doen? Zou ze ontdekken, wie haar moeder is? Iedereen in het dorp merkt de gelijkenis op tussen Bridie en Martha, maar de betrokkenen hebben natuurlijk niets in de gaten, ondanks de grote aantrekkingskracht die ze voelen. Ach ja.

Het eind kon me niet helemaal bekoren. Na die hele lange aanloop kwam dit wel was gehaast over: er moest nu maar een eind aan het verhaal gereid worden.

Ondanks deze kritiek vond ik de serie de moeite waard. De hoofdpersonen waren boeiend genoeg om te willen weten hoe het ze verder zou vergaan. De geschiedenis van Ierland werd mooi opgenomen in het verhaal. De strijd tussen de Ieren en de Engelsen was af en toe hevig, maar toch ontstonden er vriendschappen tussen inwoners van beide gemeenschappen. De strijd tussen protestant en katholiek, nog altijd niet helemaal uitgewoed, was bijna nog moeilijker te beslechten. Het bijgeloof, hier opgenomen in de persoon van Maggie O'Leary en de geesten van overleden Deverills, gaf sfeer en achtergrondinformatie en voelde echt Iers aan.
Deze factoren maakte de boeken interessant genoeg om met plezier te lezen.

zondag 10 september 2017

Boek 78: Een vrouw op 1000°

Schrijver: Hallgrímur Helgason
Jaar van publicatie: 2014
Uitg. De Arbeiderspers
Vert. Marcel Otten
Oorspr. titel: Konan Vid 1000° (2011, JPV ùtgáfa, Reykjavik)

Boeken van IJslandse schrijvers liet ik lange tijd aan mij voorbijgaan. Ik vond ze moeilijk leesbaar, met al die namen eindigend op dottir of son, die allemaal op elkaar leken. Voor mij bijna onmogelijk uit elkaar te houden. Toen begon ik aan dit boek. Bijna meteen werd ik gegrepen door de beeldende manier van vertellen. Ik zag de hoofdpersoon Here Björnsson op haar bed in die garage liggen. Haar naam sprak me aan met zijn twee tegenstrijdigheden. Als vrouw Here heten (eigenlijk Hjerbjörg Maria), met als achternaam Björnsson (zou dottir moeten zijn, maar grootpapa was ooit president en BIJer, dus ze kreeg zijn achternaam.
Here was al op jonge leeftijd op zichzelf aangewezen. Haar vader was Deens en een deel van haar jeugd bracht ze in Denemarken door. Haar hart bleef altijd uitgaan naar IJsland, ook toen ze door haar vader in WO II werd achtergelaten op een station, om daar te wachten op de moeder, die nooit arriveerde. Haar vader was SSer, haar moeder haatte dat. Here werd tijdelijk ondergebracht op een Oostfries eiland. Ze hoopte met haar ouders herenigd te worden, maar dat mislukte. Ze moest vluchten en herinnert zich nu op haar bed alle gruwelen, die ze meemaakte en zag.
Op dat bed heeft ze zo goed als niets, maar wel een laptop, waarmee ze de wereld bereist en haar kinderen bespioneert. Ze heeft in haar leven vele mannen gehad, en daaruit zijn een paar zonen geboren, waar ze niet veel mee op heeft. Haar schoondochters zijn nog erger.
Na de oorlog wordt vader Hans niet alleen niet geaccepteerd door zijn vrouw, maar ook niet door de andere IJslanders. Samen met Here vertrekt hij naar Argentinië.
Het verhaal springt heen en weer tussen heden en verleden en naarmate het einde nadert, zowel van het boek als van Here, worden de herinneringen en het heden steeds warriger vermengd.
Het geheel is een indrukwekkend epos, geschreven in korte, bijtende zinnen en al even korte hoofdstukken. De vertaling moet niet eenvoudig geweest zijn maar is op bewonderenswaardige manier gemaakt.
Helgason is niet alleen schrijver, maar ook schilder en cartoonist. Dat is te merken aan zijn schrijfwijze.
Een boek om te onthouden.

maandag 4 september 2017

Boek 77: Makkelijk leven

Schrijver: Herman Koch
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. CPNB
Boekenweekgeschenk 2017

Voor het eerst, zover ik me kan herinneren, waren we te laat in de boekwinkel om een boekenweekgeschenk op papier te krijgen. Geen nood: we kregen et als e-boek.

De inhoud:
Tom heeft een zelfhulpboek geschreven over makkelijk leven. De regels die hij hiervoor heeft opgesteld, staan achterin het boekje. Het boek is goed verkocht: het geld stroomt binnen en voor Tom en zijn vrouw kan een periode van makkelijk leven geen probleem zijn. Hoewel...

Leuk boekje, leest snel, Herman Koch schrijft boeken, die ik graag lees. Dit was geen uitzondering.

woensdag 30 augustus 2017

Boek 76: Proeven van Liefde

Schrijver: Alain de Botton
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. Pandora
Vert. Harry Pallemans
Oorspr. titel: Essays in Love (Macmillan, Londen, 1993)

De Volkskrant deed me deze zomer plezier door iedere zaterdag een column van Alain de Botton te publiceren. Al eerder las ik een paar van zijn boeken en kon die zeer waarderen om de toegankelijke stijl waarin hij schrijft en de manier, waarop hij nergens zweverig wordt, maar met beide voeten stevig op de grond blijft. Toch zet hij jou als lezer telkens wel op een verkeerd been: hij zet je aan het denken over je beweegredenen, over je ideeën, over je houding ten opzichte van mensen en dingen. Boeiend, maar geen snelle lectuur. Voortdurend denk je na over het gelezene.
Hier begint het al met de titel: Is proeven hier een werkwoord of een zelfstandig naamwoord? Of allebei? De hoofdpersoon, een architect, wordt tijdens een vliegreis verliefd op de vrouw die naast hem zit. Het hele proces wordt nu beschreven als een wetenschappelijke verhandeling, in hoofdstukken met wetenschappelijk aandoende titels en ieder weer onderverdeeld in genummerde alinea's. Hij beschrijft de opkomst van de liefde, het hoogtepunt ervan en de onvermijdelijke neergang, met tenslotte het verdriet dat volgt op het verdwijnen ervan.
Zijn conclusie is, dat 'hoezeer hij ook zijn best heeft gedaan om tot onwankelbare zekerheden te komen (met genummerde en in keurige rijtjes vastgelegde conclusies), analyse (van de liefde) nooit anders dan gebrekkig kon zijn - en zodoende altijd in de buurt van ironie zou blijven'
En die ironie vond ik nou juist zo prettig om te lezen.

Boek 75: De zondagochtend breekt aan

Schrijver: Nicci French
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Ambo/Anthos
Vert. Marja Borg en Els van Son
Oorspr. titel: Sunday Morning Coming Down (Michael Joseph, 2017)
Frieda Klein #7

Het is knap om na zes boeken van een serie te hebben geschreven een zevende te schrijven op zo'n stijlvaste manier. De spanning zat er na de eerste paar bladzijden alweer in.
Het is knap personages in zo'n zevende deel zo herkenbaar te beschrijven, dat het is, alsof je als lezer het zesde deel pas gisteren hebt uitgelezen.
Het is knap opnieuw een boek met een open einde te schrijven, waarbij de lezer opnieuw benieuwd is naar het volgende, en in dit geval laatste deel.
Het begint in dit deel wel duidelijk te worden voor iedereen, dat Dean Reeve nog altijd leeft en dat Frieda zich dat niet heeft ingebeeld. Zelfs commissaris Crawford moet zijn ongelijk erkennen. De pers duikt ook op het verhaal, Frieda ziet zich genoodzaakt persconferenties en interviews te geven. Daarbij komt ze telkens dezelfde opdringerige misdaadjournalisten tegen. Het zoeken naar publiciteit staat Frieda tegen, maar ze ziet geen andere oplossing. Deze beslissing heeft grote gevolgen voor haar en haar vrienden.

vrijdag 25 augustus 2017

Boek 74: Tranen van de giraffe

Schrijver: Alexander McCall Smith
Jaar van publicatie: 2004
Uitg. Sijthoff
Vert. Ineke van Bronswijk
Oorspr. titel: Tears of the giraffe (2000)

Het leven van Mma Ramotswe, enige vrouwelijke privédetective van Botswana kabbelt verder. Ze bevordert haar secretaresse (die uitstekend rooibosthee kan zetten) tot assistent detective. Ze zal gaan trouwen met de plaatselijke garagehouder, die tot zijn verbazing ziet, dat zijn aanzoek is aangenomen.  Het levert weer allerlei problemen op, want waar zal het paar gaan wonen en hoe vertel je het de vrouw, die als je huishoudster optreedt?
In de tussentijd lost Mma Ramotswe nog een paar problemen op. Een Amerikaanse vrouw roept haar hulp in bij het zoeken naar wat er met haar zoon is gebeurd. Lang geleden leverde een zoektocht naat hem niets op, maar ze kan het niet laten rusten. Ze rekent er wel voor, dat haar zoon niet mer leeft, maar zou graag weten wat er met hem is gebeurd.
Mma Ramotswe kijkt voor zich uit, loopt wat rond, denkt na en stelt wat vragen. Dan weet ze hoe het moet zitten en regelt het een en ander. Haar eigen leven is spannender dan dat van de mensen die haar hulp inroepen.
Ik vind dit een geweldige serie. Het is rustig, gemoedelijk en nuchter. Als je ervan uitgaat, dat de mens van nature slechte kanten heeft, kunnen ze je niet verbazen...

dinsdag 22 augustus 2017

Boek 73: Twee oude vrouwtjes

Schrijver: Toon Tellegen
Jaar van publicatie: 1994
Uitg. Querido

Lief boekje met verhalen over twee oude vrouwtjes. Ieder kort verhaaltje, geschreven in Tellegens hoogst eigen stijl, met korte, eenvoudige zinnetjes, waar geen woord teveel in staat, gaat over weer twee andere oude vrouwtjes. Ze houden allemaal zielsveel van elkaar. Maar ze worden oud. Ze zitten na te denken. Soms levert dat positieve dingen op, soms hadden ze beter niet kunnen nadenken.
De lezer aan het denken zetten doen ze echter allemaal.

maandag 21 augustus 2017

Boek 72: Daar heb je vrienden voor

Schrijver: Astrid Harrewijn
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. De Boekerij

Heel geestig boek over Joost (met zijn Kees), een wat suffige wetenschapper, die zich stoerder voordoet dan hij is. Hij schrijft een boek over de Romeinse keizer Augustus en is een Rome om daar onderzoek naar te doen. Hij huurt kamers bij een moeder, die alleen zorgt voor haar kind. Joost helpt haar, door het meisje van school te halen, als ze zelf een keer geen tijd heeft. Het houdt meteen in, dat hij op moet passen tot later in de avond. Dat oppassen gebeurt in de speeltuin, waar Joost mee geniet van de avonturen van de moeders, die daar op hun eigen kroost passen. Hij blijkt die avonturen te kunnen gebruiken voor zijn boek. Hij is dol op het kind en besluit, dat hij zelf ook kinderen wil. Maar ja, hij is al veertig.
Als hij terug is in Amsterdam, waar hij werkt als adviseur in het Rijksmuseum en ook een baan heeft bij de UvA, gebeurt er ze het een en ander aan onverwachte dingen, Joost raakt beide banen kwijt. Wel komt hij op het spoor van een geheim genootschap. In de trant van Dan Brown speurt hij naar aanwijzingen, geholpen door zijn oude, maar doodzieke leraar Donato.
Intussen zoekt hij naar een moeder van zijn gewenste kind, begint een klusbedrijf, schrijft verder, waarbij zijn boek over Augustus onverwacht veel succes heeft. Mirjam, zijn uitgever, stuurt hem naar talkshows en dringt er op aan, dat hij verder schrijft over Romeinse keizers.
Het verhaal is minder belangrijk, dan de manier waarop het geschreven is: zoals gezegd: erg geestig. Met de nodige kritiek op de museum- en universiteitswereld, en op zijn omgeving in het algemeen. Een luisterboek om erg van te genieten.

Boek 71: R is for Ricochet

Schrijver: Sue Grafton
Jaar van publicatie: 2004
Uitg.  G.P. Putnam's Sons
 ABC serie #18

Eigenlijk dacht ik dat ik dit boek niet eerder had gelezen en dat dit volgende deel uit de serie nieuw voor me zou zijn. Het boek met de R in dit geval. Maar nee hoor, ook dit had ik al eerder gelezen. Ik kon me er niets van herinneren. Waarschijnlijk was dit het deel, waarbij het me stoorde, dat ik de boeken niet op volgorde las. De mensen en dingen om hoofdpersoon Kinsey worden steeds belangrijker. Vooral buurman annex huisbaas Henry en zijn broers en zusters, restaurant eigenaresse Rosie, de oude liefdes, het huis waar ze woont, haar oude Volkswagen met de eeuwige zwarte jurk.
Ik vond het nu een van de betere afleveringen. Kinsey moet een dame ophalen uit de gevangenis, waar ze twee jaar had gezeten. Ze komt voorwaardelijk vrij. Haar vader is ziek en kan haar niet zelf ophalen.
Hij is bang, dat zijn dochter onmiddellijk van alles zal doen, wat tegen de regels van haar voorwaardelijke in vrijheid stelling in gaat. Dat gebeurt natuurlijk ook: Reba, de dame in kwestie, voelt zich bedrogen door haar oude lief, een ze wil wraak. Al snel rookt, gokt en drinkt ze er op los. Kinsey heeft de handen er aan vol. Ze mag Reba wel, en probeert haar op het rechte pad te houden. Ze voelt zich niet gerust op de omgang met de flitsende, rijke man, die ooit Reba's minnaar en baas was. Hij blijkt een niet te vertrouwen persoon te zijn.
Kinsey begeeft zich ook weer eens op het liefdespad: een oude kennis, Cheney, werkzaam bij de politie, roept haar hulp in. Ook de FBI wil meer weten over de handel en wandel van Alan Beckwith en Kinsey moet Reba overtuigen om hun te vertellen wat ze over hem weet. Ze zijn bang, dat hij het land binnenkort zal verlaten.
Spannend, goed geschreven, zoals gewoonlijk.

dinsdag 15 augustus 2017

Boek 70: Vreemden in de nacht

Schrijver: Judith Visser
Jaar van publicatie: 2014
Uitg. Ambo/Anthos, Amsterdam

Al vaak had ik lovende kritieken gelezen over boeken van Judith Visser, dus ik werd nieuwsgierig en nam 'Vreemden in de nacht' mee uit de bibliotheek. Cassandra Wolf neemt haar intrek in een afgelegen huis in Rockanje. Ze heeft haar aan gokken verslaafde vriend Finn verlaten, hoewel ze nog van hem houdt en hij van haar. In het nieuwe huis is ruimte voor een praktijk als voedingsconsulente. Ook wil ze een boek over voeding schrijven. Midden in de nacht, steeds op dezelfde tijd, wordt ze wakker van geschreeuw. Als ze op onderzoek uit gaat is er niets te zien. Haar vriendin Franka komt ook kijken en luisteren. Ze ontdekken, dat in het huis veertig jaar eerder een dubbele moord is gepleegd. De praktijkruimte van Cassandra was toen, veertig jaar eerder, het atelier van een kunstenares.
De hoofdstukken hierover worden afgewisseld met hoofdstukken over Olga, die in die tijd het jonge kappershulpje was, dat graag een rijke man aan de haak wil slaan. Even denkt ze, dat dat haar gaat lukken, maar Rutger, de beoogde echtgenoot heeft wat wonderlijke trekjes. Hij is ook de echtgenoot van de kunstenares, zoals al snel duidelijk wordt.
Best wel spannend, goede, onverwachte plot. Maar ik had af en toe het gevoel, dat er een paar weetjes ontrukt waren aan Wikipedia en dat het verhaal daarom heen was gecomponeerd. Beetje gezocht, hier en daar. Toch een aardig zomers snellezertje.

Boek 69: Tegenwerking

Schrijver: Harlan Coben
Jaar van publicatie: 2011
Uitg. De Boekerij bv., Amsterdam
Vert. Martin Jansen in de Wal
Oorspr. titel: Drop Shot (Random House, 1996

Myron Bolitar is sportmakelaar en bevindt zich in dit boek op de US Open tenniskampioenschappen. Hij heeft een veelbelovende jonge tennisser onder contract, dus zijn oude tegenstanders, bekend uit het vorige boek in deze serie, komen weer in actie.
Een tennisspeelster wordt neergestoken op het tennispark. Myron gaat op zoek naar de dader, maar wordt aan alle kanten tegengewerkt. Het meisje was ooit verloofd met de zoon van een politicus. Ook die zoon is omgekomen na een messteek, maar zijn vader wil niet, dat die zaak weer wordt opgerakeld. Als daders zijn indertijd twee zwarte jongens aangewezen. Een ervan is neergeschoten, de ander is spoorloos verdwenen. Vermoed wordt, dat ook hij vermoord is.
Leuke puzzels, die Myron quasi eenvoudig oplost. De droge humor is deze serie kan ik zeer waarderen.

Boek 68: The Alice Network

Schrijver: Kate Quinn
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. William Mossis Paperbacks
Storytel luisterboek

Geweldig boek. Misschien maakte het verschil, dat ik het als audioboek beluisterde en de voorleesstem zo goed was, misschien omdat het boek in het Engels werd voorgelezen en daardoor geloofwaardiger klonk, vooral in de scenes waarin de Schot Finn voorkwam. Het Schotse accent was prachtig nagedaan. De sfeer werd door het voorlezen versterkt voelbaar.
Maar het verhaal zelf is ook de moeite waard. Een deel van het verhaal speelt zich af in de tijd van de eerste wereldoorlog. Eve is een jong meisje. Ze stottert en is bang, dat niemand haar daarom in dienst wil nemen. Dan wordt ze gerecruteerd als spionne. Ze kan haast niet wachten om naar Frankrijk te gaan en mee te vechten tegen de Duitsers, in het Alice network, een netwerk van spionnen. De leiding heeft Lily. Iedereen heeft een bloem als schuilnaam. Eve wordt Marguerite. Ze gaat in Lille in dienst in het restaurant van René, die heult met de Duitsers en veel Duitse officieren in zijn zaak krijgt. Eve luistert hun gesprekken af en geeft de gegevens die ze zo hoort door aan Lily.
Het netwerk wordt verraden en opgerold, Eve voelt zich daar schuldig over en zit depressief en bijna voortdurend dronken in Londen. Daar komt op een avond een jonge Amerikaanse vrouw aan de deur, die een naam noemt, die Eve nooit meer dacht te horen. René.
Charlie is Amerikaans, dochter van conservatieve ouders, zwanger. Na de dood van haar broer, die depressief uit de tweede wereldoorlog was teruggekomen, heeft ze een tijd lang een wat losgeslagen leven geleid, wat leidde tot de zwangerschap. Haar rijke ouders vinden dat een ongehuwde zwangere vrouw niet in hun familie mag voorkomen, besluiten Charlie mee te nemen naar Europa en haar daar te laten aborteren. Niemand van hun rijke kennissen hoeft zo de schande te kennen. In Londen ontsnapt Charlie aan het toezicht van haar moeder en zoekt Eve op. Charlie wil weten, wat er met haar nichtje Rose is gebeurd. Ze heeft gehoord, dat Eve haar kan helpen, want Rose werkte in Limoges in een restaurant, gedreven door ene René. Als Eve die naam hoort en de naam van het restaurant waar Rose werkte: gelijk aan de naam van het restaurant in Lille, dan komt ze in actie. In de auto van haar Schotse hulp Finn en met de man zelf als chauffeur, gaan Eve en Charlie op zoek in Frankrijk.
In hoofdstukken, die afwisselend Eve en Charlie als hoofdpersoon hebben, ontrafelt zich de geschiedenis van vooral Eve. Je voelt haar pijn en haar twijfels, krijgt steeds meer begrip voor haar en de toestand waarin ze nu verkeert.
Ook de zoektocht van Charlie naar Rose is boeiend. Aangrijpend is het bezoek dat ze brengen aan Ouradour, een plaatsje in Frankrijk, dat in de tweede oorlog volledig is uitgemoord en als herdenkingsoord in de staat is gebleven van 10 juni 1944. Ik was daar, een paar jaar geleden. Aangrijpend. Hoeveel meer zal dat net na de oorlog zijn geweest, waarbij je vermoedt dat een van je familieleden daar is omgekomen. Prachtig beschreven.
Een van de beste boeken, die ik de laatste tijd heb gelezen.

donderdag 10 augustus 2017

Boek 67: Daughter of the house

Schrijver: Rosie Thomas
Jaar van publicatie: 2015
Uitg. Harper Collins Publishers

De dochter uit de titel is Nancy, dochter van Devil Wix, eigenaar en manager van het noodlijdende Palmyra theater. Devil speelt toneel, voert acts op, ook als hij niet in het theater staat. De moeder van Nancy, Elvira, is na de moeilijke geboortes van haar kinderen zo goed als invalide. Ze was ooit mooi en werkte als model. Nu kan ze vrijwel niets meer. De zoons zijn belangrijk voor Elvira en Devil. Ze zien een toekomst als Wix & Zonen al voor zich. Hoewel dit snel veranderd wordt in Wix & Family is dit typerend: Nancy is slechts de dochter van het gezin. Zij moet haar moeder helpen bij het huishouden en braaf thuisblijven, terwijl de anderen, Cornelius en Arthur met hun vader spannende dingen zullen gaan doen In het eerste deel van het boek, waarin zoveel namen werden opgevoerd, dat het bijna onmogelijk was iedereen uit elkaar te houden en dat zich afspeelt in 1910, gaat het gezin op vakantie. Ze maken een boottochtje, dat slecht afloopt als het vaartuig in slecht weer terechtkomt, tegen een steiger aan slaat en zinkt. Nancy weet haar kleine broertje Arthur te redden, Devil heeft alleen oog voor Elvira en kan samen met haar het schip verlaten en ook Cornelius redt zichzelf. Niet iedereen is zo gelukkig: een aantal mensen komt om, waaronder het kindermeisje van de familie, Phyllis. 
Nancy krijgt een visioen. Al eerder heeft ze iets gemerkt van haar helderziendheid. Het maakt haar bang. Maar als een medereiziger haar aanspreekt en vraagt, wat er met zijn zuster is gebruikt, begrijpt ze, dat hij weet, dat ze helderziende gaven heeft. Ze probeert de man, Lawrence Feather te ontlopen, maar dat is nauwelijks mogelijk: hij wil haar inwijden in de mogelijkheden die ze heeft. Zelf is de man zich ook helderziende en medium. Spiritisme is in die dagen zeer populair
Het tweede hoofdstuk gaat verder na de eerste wereldoorlog. De neven van Nancy, zonen van haar oom en tante Matthew en Faith Shaw, zijn omgekomen, maar haar broers hebben de oorlog wel overleefd. Cornelius heeft een trauma opgelopen, en is nauwelijks aanspreekbaar, Arthur is officier geworden en blijft ook na de oorlog op het continent. Niemand weet precies wat hij doet.
Het theater krijgt steeds minder publiek. Nancy moet een baan zoeken om wat geld in te brengen. Ze gaat werken als manusje van alles in een drukkerij en sluit vriendschap met Jinny, die in de zetterij werkt. Samen met Jinny sluit ze zich aan bij de suffragettes, de vrouwen die opkomen voor vrouwenkiesrecht. Ook bezoekt ze bijeenkomsten van socialistische vrouwenorganisaties. Op de dag dat Nancy ontslagen wordt - veel mannen keren terug uit de oorlog en nemen hun banen terug. De vrouwen zijn niet meer nodig - gaat ze naar haar vader in het Palmyra. Dat blijkt al een tijdlang gesloten. De schuldeisers stonden voor de deur te dringen. Devil blijft zich gedragen, alsof het theater nog gewoon open is en hij er alle dagen optreedt.
Nancy zoekt Lawrence Feather op en vraagt hem haar te helpen om medium te worden. Ze wil haar gave nu gebruiken om aan de kost te komen. Als waarzegster treedt ze op in kleine zaaltjes, vertelt mensen, die iemand hebben verloren in de oorlog wat er met hen is gebeurd. Soms is wat ze doet theater, soms ook ziet ze werkelijk wat zich heeft afgespeeld.
Ze heeft succes, maakt zich los van Feather, die ze nog steeds vreselijk vindt, en die deze scheiding niet kan waarderen. Ze gaat het Palmyra in en houdt daar haar seances. 
Ze ontmoet opnieuw Gil Maitland, die ze jaren eerder op straat ontmoette, met wie ze toen iets gedronken heeft en een gesprek heeft gevoerd, dat haar altijd is bijgebleven. Hij is een rijke man, zijn vrouw is verslaafd aan verdovende middelen na het overlijden van haar broer. Nancy en Gil krijgen een verhouding.
Nancy sluit ook vriendschap met Jake Jones, acteur, die ooit begon in het Palmyra, maar nu beroemd is als filmacteur en in grote theaters speelt. 
Met het Palmyra gaat het steeds verder bergafwaarts. Devil, oud en versleten, wil niet horen van verkoop. Het wordt een schip van bijleg, wat de kinderen Wix ernstig zorgen baart. 
Nancy is dus niet alleen de dochter in het gezin, ze is ook heel erg de dochter van het huis Palmyra. Ze doet alles wat ze kan om het in stand te houden. Cornelius durft het huis niet uit en Arthur is niet meer in Engeland. Alles komt op haar schouders neer. Maar Nancy is een sterke vrouw.

Goed geschreven, mooi tijdsbeeld, duidelijke weergave van het standsverschil tussen rijk en arm, ook het verschil tussen mannen en vrouwen voor wat hun rechten betrof in het interbellum. 

woensdag 2 augustus 2017

Boek 66: Vals spel

Schrijver: Harlan Coben
Jaar van publicatie: 1995
Uitg. De Boekerij bv. Amsterdam
Vert. Martin Jansen in de Wal
Oorspr. titel: Deal Breaker (Random House, 1995)
Serie Myron Bolivar #1

Heel lang twijfelde ik, of dit boek meer waard was dan drie sterren. Of, tijdelijk, zelfs twee sterretjes. Zo Amerikaans. Zoveel honkbal. Nu kon je dat verwachten, met een hoofdpersoon, Myron Bolitar, die sportmakelaar is en 'handelt' in honkbalspelers. Ik houd niet zo van boeken, waarin sport een hoofdrol speelt. Meestal gaat het dan niet over sport, maar over geld. Ook hier is dat het geval.
De humor en de spanning maken echter veel goed. Myron en zijn rijke en wat vreemde vriend Win, die er onbeduidend uitziet, maar iedereen schijnbaar moeiteloos uitschakelt, onderzoeken de verdwijning van het zusje van Jessica, ooit vriendin van Myron. Zij verdween op een avond spoorloos en nu is ook haar vader omgekomen bij een overval. Myron verwacht, dat ook daar een moord is gepleegd.
Kathy was de vriendin van een honkbalspeler, Christian, veelbelovend en voor wie Myron een goed contract heeft afgesloten. Hoewel de politie hem verdenkt van moord lijken de bewijzen hem vrij te pleiten. Was het iemand uit zijn team? Maar waarom werd dan ook haar vader vermoord? En later ook haar kamergenote.
Coben weet er een ingewikkelde, maar boeiende puzzel van te maken, die ik met plezier (toch, uiteindelijk) heb gelezen.

zondag 30 juli 2017

Boek 65: Poubelle

Schrijver: Pieter Waterdrinker
Jaarvan publicatie: 2016
Uitg. Nijgh en Van Ditmar, Amsterdam

Als Pieter Waterdrinker tot doel had een heel onplezierige, onsympathieke hoofdpersoon te scheppen voor zijn boek Poubelle, dan is hij daar volledig in geslaagd. Wat een vervelend, egoïstisch, lui, arrogant, hebzuchtig mannetje is me dat. Meevoelen met het verdriet van anderen is niet iets wat bij hem hoort, maar o wee, als hij tegenslag heeft, moet iedereen tranen plengen.
Hij heeft zijn deel in het reclamebureau verkocht aan zijn partner en hoopt nooit meer te hoeven werken. Hij wordt full time schrijver. In Amsterdam lukt dat niet, dus hij reist af naar Parijs. Zijn vrouw, of ze wil of niet, zegt haar baan op en gaat mee. Parijs is toch ook niet zo'n fijne stad om boeken te schrijven. In Biarritz lukt het ook al niet en als verder oostwaarts een goede plek gezocht wordt, gaat het al evenmin. Zijn vrouw vertrekt. Terug naar Nederland.
Wessel, de hoofdpersoon, reist verder. Naar Rusland deze keer, waar hij hoopt geïnspireerd te worden door de grote Russische schrijvers. Maar - juist. Inderdaad. Het lukt niet.
Wessel geeft zich over aan drank en vrouwen. Geld speelt geen rol immers.
Totdat hij investeringen doet, die niet zo goed uitpakken. Hij raakt wat geld kwijt en vreest, dat hij iets moet doen om dat geld terug te krijgen. Hij stort zich in een louche handel van Sovjetkunst.
Twaalf jaar later is Wessel terug in Nederland. Hij heeft zich om laten praten door een vriend en is de politiek in gegaan. Hij zit in het Europese Parlement en reist de hele Unie af. Als hij in Oekraïne is, bereiken de demonstraties en de gevechten net een hoogtepunt. Hij raakt er middenin verzeild.
Ontmoedigd keert hij na zijn bevrijding terug naar Nederland, niet langer wetend, waarvoor hij zelf staat en wat hij moet geloven. Hij probeert steun te zoeken bij zijn vrouw, maar die heeft inmiddels andere plannen met haar leven.
Alles aan dit boek is veel. Heel veel. Teveel bladzijden, teveel gebeurtenissen uit de geschiedenis, teveel narigheid (te weinig prettige dingen - alles is zwart en somber). Bij het lezen zou je er somber van worden. Het is zeker knap geschreven, maar het voelt een beetje als een overdosis.

zondag 23 juli 2017

Boek 64: Helden van de grens

Schrijver: Dave Eggers
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Lebowski Publishers, Amsterdam
Vert. Monique ter Berg, Brenda Mudde, Elles Tukker en Maarten van der Werf
Oorspr. titel: Heroes of the frontier (Alfred A. Knopf, New York, 2016)

Dave Eggers levert maatschappijkritiek. Die kritiek is niet mals en omvat vele facetten van het dagelijks leven. Er is veel om je over op te winden, dus moeilijk lijkt het niet. Hij schrijft in een stijl, die ik graag lees, vaak ben ik het met hem eens, maar af en toe begint al die kritiek, zonder iets positiefs te melden, te irriteren.
Rosie ontsnapt aan de dagelijkse sleur, aan haar man en haar werk door met haar kinderen naar Alaska te reizen. Ze heeft geen adres achtergelaten. Haar tandartsenpraktijk heeft ze noodgedwongen verkocht en met de opbrengst daarvan reist ze af naar onbekende oorden. Ze huurt een gammele camper, een Chateau, waarvan het merk wel erg vaak genoemd wordt. Zou het boek gesponsord zijn? Reclame voor het merk was het trouwens niet.
Rosie laat haar twee kinderen voor elkaar zorgen. De ernstige, plichtsgetrouwe zoon Paul en het ongeleide projectiel, dochter Ana, laten haar zoveel mogelijk met rust. Paul leest voor, verzorgt de blessures van zijn zusje, terwijl Rosie medelijden met zichzelf zit te hebben en het allemaal niet zo goed meer weet. Aan eten klaarmaken denkt ze meestal niet, aan iets schoonmaken evenmin.
Haar ex-vriend Carl verdenkt ze ervan achter haar aan te zitten. Hij wil met iemand anders trouwen en de kinderen showen aan zijn nieuwe liefde. Rosie probeert dat te voorkomen.
Zo raakt ze verzeild in allerlei avonturen, waarbij je de vraag hoe dom iemand kan zijn, niet kunt onderdrukken.
Rosie is op de vlucht, maar komt er achter, dat ze zichzelf altijd meeneemt, met haar gedachten, haar angsten en haar zorgen.

donderdag 20 juli 2017

Boek 63: Het hoofd

Schrijver: Jacob Vis
Jaar van publicatie: 1994
Uitg. Ooievaar (Ellessy)
Serie: Ben van Arkel #1

Misschien krijgt de hoofdpersoon Ben van Arkel, naar wie deze serie is genoemd, meer kleur in de volgende delen. Hier blijft hij een wat schimmige figuur, die veel op zijn stoel, of geleund tegen het een of ander, nadenkt over de zaak, die intussen door zijn collega's wordt opgelost. Vooral door brigadier Mirjam, die niet alleen nadenkt, maar ook invoelt en handelt. Ze is verliefd op Ben, maar die is getrouwd met een al ven schimmige figuur, een kunstenares, van wie de functie in het verhaal me volstrekt onduidelijk is. Het echtpaar lijkt elkaar nauwelijks te kennen en zelden met elkaar te bemoeien. In elkaars aanwezigheid voelen ze zich ongemakkelijk.
Ieder hoofdstuk eindigt met een fragment uit het verhaal van Andrea, die door haar zeer gelovige oom wordt misbruikt. Niemand gelooft haar verhaal, hoewel: zelf houdt ze ook haar mond stevig dicht.
Deze vorm van vertellen moest het verhaal spannender maken, maar al snel is duidelijk welke kant het op zal gaan, en ik vond het rommelig aandoen. Het grote aantal namen kon ik, waarschijnlijk daardoor, moeilijk uit elkaar houden.  Toch: ondanks dat je wel aanvoelt waarheen het zal gaan, komt het eind onverwacht. Of het nu zo geloofwaardig is?
Het verhaal: een paard, dat gezaagde stammen uit het bos trekt, trapt in een kuil. Daarin blijkt een hoofd zonder lichaam te liggen. Het lichaam is zoek. Van wie is dit hoof, waar is de rest en wat is er gebeurd en waarom. De gebruikelijke vragen dus, met nog minder aanknopingspunten dan in andere gevallen.
Aardig begin, kan alleen beter worden.

maandag 17 juli 2017

Boek 62: Een tweede kans

Schrijver: Amanda Prowse
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Aerial Media Company, Tiel
Vert. Karien Gommers en Marlies van der Wal
Oorspr. titel: Second Chance Cafe (Head of Zeus, Londom, 2015)

Amanda Prowse beschrijft in haar boeken meestal een vrouwenleven en dan van iemand met de nodige problemen. Ditmaal is het de 55-jarige Bea (dat is al bijna hoogbejaard, als je dit boek leest), die weduwe wordt. Ze hield van haar man Peter, maar haar grote liefde was de man, van wie ze op jonge leeftijd zwanger raakte. Ze heeft hem dat nooit verteld, want hij bleek getrouwd te zijn en al twee kinderen te hebben.
Ze is hem nooit vergeten.
Ze voedt haar zoon Wyatt alleen op. Haar ouders hebben haar de deur uitgezet en ze kan maar met moeite aan de kost komen. Peter redde haar van dit armoedige leven.
Nu runt ze een restaurantje, geholpen door Kim en Tait. Haar zoon en zijn vrouw Sarah ziet ze weinig. Het wringt een beetje in die relatie. Dan brengt Wyatt zijn tienerdochter Flora bij Bea. Ze is niet meer te hanteren en gaat met verkeerde vrienden om. Bea probeert de gemoederen wat te bedaren en Flora blijft even bij haar. Dan besluiten ze samen vlak voor kerst naar Schotland te gaan, waar de eerste liefde van Bea woont of woonde. Ze heeft een brief gekregen van een restauranthouder in Edinburgh, die een forum op internet onderhoudt van restauranteigenaars en Bea uitnodigt daaraan deel te nemen. De brief komt van ene Alex en Bea denkt, dat dat een vrouw is. Dat blijkt niet helemaal zo te zijn.
Snel lezend zomerboek.

zaterdag 15 juli 2017

Boek 61: Ik zie je op het strand

Schrijver: Jill Mansell
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Luitingh-Sijthoff bv., Amsterdam
Vert. Marja Borg
Oorspr. titel: Meet Me at Beachcomber Bay (Headline, 2017)

De volgorde waarin je boeken leest is van belang voor de beoordeling. Na wat zware kost was het nu tijd voor wat lichte zomerlectuur. 'Ik zie je op het strand' voldeed prima aan dit criterium.
Meisje ontmoet leuke man in het vliegtuig, waar ze naast elkaar zitten. Man blijkt getrouwd. Ze verliezen elkaar uit het oog. Dan duikt hij een paar jaar later op als vriend van haar niet zo geliefde stiefzusje.
Ach ja, dan is het het bekende recept: veel losse eindjes, die eerst veranderen in een warrige kluwen, maar uiteindelijk keurig aan elkaar geknoopt worden tot een stevige, veelkleurige draad.
Prettige zomerlectuur dus.

Boek 60: De Ambachtsman

Ondertitel: De mens als Maker
Schrijver: Richard Sennett
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Meulenhoff, Amsterdam
Vert. Willem van Paassen
Oorspr. titel: The Craftsman (Yale University Press, New Haven, CT, 2008)

Na het lezen van een artikel in de Volkskrant over de socioloog Richard Sennett, vroeg ik dit boek aan bij de bibliotheek. Ik werd op mijn wenken bediend, want binnen de kortste keren had ik het in huis. Ik werd niet teleurgesteld - het was zeer de moeite waard.

Bij het lezen van veel boeken heb je het gevoel, dat je bepaalde zinnen moet opschrijven in een citatenboekje. Je bent het hartgrondig eens of oneens met het geschrevene, maar in elk geval wil je het onthouden.
Bij dit boek kan je aan de gang blijven. En in de meeste gevallen was ik het eens met de schrijver.
Hij breekt een lans voor de vakman, die in de moderne tijd steeds minder gewaardeerd wordt. Vaak kijken mensen zelfs neer op handwerk. Sennett geeft aan, wat nodig is voor goed vakmanschap. Daarvoor gaat hij terug in de geschiedenis, te beginnen met de oude Grieken en Romeinen, tot aan de huidige tijd. Het aantal namen en voorbeelden duizelen de lezer soms, maar toch gaf het geheel een goed inzicht in deze geschiedenis.
Wat me aansprak was de genoemde noodzaak iets goed te leren. Handwerk doe je niet zo maar 'even'. Vaardigheden moeten geleerd en langzaam ingeslepen worden. Hoe groter die vaardigheden worden, hoe beter het afgeleverde werk wordt. Tegenwoordig denkt men, dat alles snel moet gaan en kennis kan ook tot ons komen via de computer. Een misvatting.
Het voert te ver om alles uit dit boek te vermelden, maar ik vond het lezen ervan heel inspirerend.

dinsdag 11 juli 2017

Boek 59: Een andere liefde

Schrijver: Amanda Prowse
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Aerial Media Company bv, Tiel
Vert. Hanneke van Soest
Oorspr. titel: Another love (Head of Zeus Ltd, London, 2016)

Amanda Prowse schrijft verhalen over vrouwenlevens. Ze doet dat op een manier, die nogal aangrijpend is. Voor mij tenminste. De onontkoombaarheid van hun problemen, het gebrek aan een oplossing ervan maken dit geen opwekkende lectuur.
En die problemen zijn niet gering. In dit boek  heeft hoofdpersoon Romilly eigenlijk alles: een leuke baan, een man waar ze veel van houdt en die van haar houdt, een baby waar ze dol op is en een prachtig huis.
Haar onzekerheid maakt, dat ze er niet van kan genieten. Ze twijfelt teveel aan zichzelf, gelooft niet, dat dit alles zo kan blijven en dat mensen haar aardig vinden zoals ze is. Om vrolijk en spontaan te lijken grijpt ze naar de drank en doet dat in steeds heviger mate.
Ze raakt als alcoholiste alles kwijt.
Het verhaal van Romilly wordt ieder hoofdstuk afgesloten met een deel, waarin haar dochter Celeste vertelt hoe zij de toestand van en rond haar moeder in deze fase van de ondergang heeft ervaren.
Zoals gezegd: aangrijpend.

Boek 58: Zolang er leven is

Schrijver: Hendrik Groen
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Meulenhoff Boekerij bv., Amsterdam

Hendrik Groen heeft opnieuw een jaar lang een dagboek bijgehouden en hoewel zijn humor is gebleven, is de inhoud toch schrijnender. Ouderdom komt ook voor hem met gebreken. Gelukkig heeft hij zijn vrienden van de Omanido club. De ziekte van zijn grote vriend grijpt hem aan. De vrienden proberen de moed er in te houden, maar het kost steeds meer moeite. Hun gezondheid gaat verder achteruit. Oud worden is hard werken.
Met een scherpe pen en veel opmerkingsgave beschrijft Hendrik de gebeurtenissen in 'Het Huis'. De zorg gaat steeds verder achteruit. De directie doet nauwelijks mededelingen over de toekomst. Dat vormt voor de bewoners een bron van een soort zorg, die ze liever niet zouden hebben
De toestand van de wereld komt ook voorbij. De actualiteiten van 2015 (waarbij je blijft denken: is dat echt al twee jaar geleden?) worden voorzien van commentaar van Hendrik.
Dit alles plaatst het verhaal van Hendrik in een wat breder verband en houdt het lezen interessant. Toch, ondanks de humor, een deprimerend boek

dinsdag 4 juli 2017

Boek 57: De Leerling

Schrijver: Tess Gerritsen
Jaar van publicatie: 2005
Uitg. The House of Books
Vert. Els Franci-Ekeler
Oorspr. titel: The Apprentice (Ballantine Books, 2002)
Serie: Rizzoli & Isles #2

Het tweede deel van de serie Rizzoli & Isles kon me aanzienlijk meer bekoren dan het eerste. Nog steeds was Rizzoli wat irritant, maar het viel nu niet zo op, omdat er zoveel andere dingen gebeuren.
Isles komt in dit deel wel voor, maar het rechtvaardigt haar naam in de titel niet. Ze is 'gewoon' een van de personages die in het verhaal voorkomen.
Verder komen veel bekenden uit deel 1 terug, tot en met de hoofdpersoon uit dat deel, De Chirurg, oftewel Warren Hoyt. Hij zit dan wel gevangen in een zwaar beveiligde gevangenis, maar ziet kans ook in dit boek de haren van de lezer overeind te laten staan van de spanning. Je voelt de angst van Rizzoli en haar bang maken is het levensdoel van deze crimineel. Hij lijkt nu een navolger te hebben: vrouwen zijn vermoord en verdwenen. Hun nachtkleding, royaal bebloed, want Gerritsen houdt nog altijd veel van bloederige scenes, ligt keurig opgevouwen naast de bedden van de verdwenen vrouwen. De jacht wordt ingezet.
Opnieuw was het me wat te bloederig en een gebruiksaanwijzing voor allerlei medische apparaten of handelingen heb ik ook niet echt nodig. Vandaag las ik in de krant een stuk, waarin gesteld wordt, dat ook kinderen van spannende boeken houden en dat het niet snel te erg is. Roodkapje wordt door de wolf opgegeten. Maar dat betekent niet, dat precies beschreven hoeft te worden, hoe die wolf de ogen uit het hoofd zuigt. Dat omschreef wel zo ongeveer mijn kritiek op de stijl van deze schrijfster.
Spannend is het beslist en het boek leest als een trein. Waarschijnlijk lees ik deel drie van deze serie ook ooit, maar nog even niet.

donderdag 29 juni 2017

Boek 56: Q is for Quarry

Schrijver: Sue Grafton
Jaar van publicatie: 2002
Uitg. G.P. Putnam's Sons
Kinsey Millhone #17

Vijf jaar geleden las ik dit boek ook al, toen in het Nederlands en als papieren boek Ik had het idee, dat ik er dan meer van zou kunnen genieten en begrijpen als ik de delen op volgorde zou lezen, vanaf het begin. Ditzelfde geldt overigens voor veel series van spannende boeken, dus ik probeer nu zo veel mogelijk series op volgorde te lezen.
De vorige keer schreef ik ook een recensie, maar nu maakte ik een nieuwe. Van mijn vorige lezing had ik letterlijk niets onthouden, het kwam me zelfs niet bekend voor. Dit is mijn nieuwe verslag. Ik las nu op mijn e-reader en in het Engels.

Wakker blijven was niet eenvoudig bij het lezen van dit boek: het kabbelde maar voort en er gebeurde weinig. Kinsey helpt twee bijna gepensioneerde politiemensen bij het oplossen van een oude zaak. Beiden zijn ziek en verwachten niet lang meer te leven, maar dit willen ze nog even oplossen. Het gepuzzel zou hun helpen bij het verwerken van hun lichamelijke problemen.
Als lezer breng je dus heel wat tijd door met het bezoeken van ziekenhuiskamers en lezen over het verdelen van het werk tussen degenen die net wel goed ter been zijn. Veel werk moet dubbel gedaan worden, omdat degene, die op de hoogte is van bepaalde feiten net weer even is uitgeschakeld.Kon allemaal wel wat korter.
Het lichaam van een onbekende vrouw is in een kloof aangetroffen. Ze is gedood door een groot aantal messteken.
Kinsey en haar makkers moeten eerst zien te ontdekken wie het meisje was, wat een eventueel motief kon zijn en daaruit volgend wie de dader was.
Helemaal aan het eind, als beide heren weer terug zijn naar hun huis, en Kinsey er alleen voor staat, komt er een ontknoping, die je als lezer al zag aankomen, maar waar Kinsey het nog even moeilijk mee krijgt. Ze moet nog negen letters mee, dus natuurlijk overleeft ze alles en lost ook deze zaak op.
Sue Grafton krijgt veel tips voor deze serie, zoals tips voor volgende delen van de serie. Meestal gebruikt ze die niet, maar dit boek is gebaseerd op een waar gebeurde zaak, waarbij een 'Jane Doe' werd aangetroffen in een kloof. Jane Doe is de naam die de politie geeft aan een ongeïdentificeerd vrouwelijk slachtoffer. Ze kreeg inzicht in de stukken over deze zaak, gebruikte daar delen van en vulde die aan met haar eigen fantasie.
Achter in het boek staan tekeningen, die gemaakt zijn door een politie tekenaar, die het  gezicht van de echte Jan Doe heeft geprobeerd te schetsen. Als iemand haar herkent kan hij of zij reageren.

Wat mij betreft: nu op naar de delen, die ik nog niet gelezen heb.

vrijdag 23 juni 2017

Boek 55: Lyssa

Schrijver: Tom Hofland
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Em. Querido's Uitgeverij, Amsterdam

Mooie prestatie van een debuterende schrijver. Het boek ademt de sfeer van de boeken van grote Russische schrijvers. De ik-figuur is een jonge man, die in dienst moet, maar liever journalist zou zijn. Hij heeft zomerverlof en gaat daarom terug naar de plaats waar hij een opleiding tot journalist volgde en hoopte bij de plaatselijke krant werk te vinden. Hij mag in zijn vakantie artikelen schrijven en het werk van andere beginnende schrijvers redigeren.
Bij het verlaten van de trein ontmoet hij een mooie vrouw. Hij raakt met haar in gesprek en wordt verliefd op haar, zonder dat eerst zelf te merken. Zij blijkt de vrouw te zijn van de directeur van de krant, waar hij wil werken. De man is onbekend, maar heeft een slechte naam. Hij zou een bruut en een mensenhater zijn, die bij duels al velen heeft gedood.
Gaspar, de hoofdpersoon,  en zijn vriend ontmoeten hem bij toeval en na allerlei ongelukkige toevalligheden raken ze bevriend. Gaspar wordt zelfs uitgenodigd op het landgoed van Victor en zijn vrouw, de mooie Lyssa. Ook Aleksei woont daar, de man, die het renpaard van Victor berijdt op de race, die jaarlijks in hun woonplaats Mestopes wordt gehouden.
Door de gevoelens die Gaspar koestert voor Lyssa is de spanning om te snijden. Maar naast zijn liefde koestert hij ook zijn vriendschap met Victor en Aleksei.
Heen en weer getrokken door tegenstrijdige emoties verloopt de tijd. De emoties doen Russisch aan: groot en meeslepend. Het beschreven landschap en landgoed lijken bekend uit vorige Russische boeken. De tegenstelling tussen de boeren en de rijke bevolking is groot. De keizer heeft nog altijd veel macht, maar er begint wat verzet te ontstaan.
Het eind van het boek vond ik wat minder. Het kwam een beetje te afgeraffeld over en de oplossingen bevielen me ook niet zo.
Toch benieuwd naar een volgend werk van Tom Hofland.

woensdag 21 juni 2017

Boek 54: Het dameskoor van Chilbury

Schrijver: Jenifer Ryan
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. The House of Books
Vert. Catherine Smit
Oorspr. titel: The Chilbury Ladies' Choir (Crown Publishing Group, New York, 2017)

Chilbury is een dorpje in Kent, dat me erg deed denken aan de tv-serie 'Verborgen dorpen' die onlangs werd uitgezonden en waarin actrice Penelope Keith schilderachtige, vriendelijke Britse dorpjes afreisde. De dorpjes zien en zagen er uit, of er nauwelijks ooit iets gebeurt.
Dit verhaal speelt zich af in zo'n dorpje, in augustus 1940. De slag om Engeland woedt. De meeste mannen zijn vertrokken naar het leger en de vrouwen moeten zien, het alleen op te lossen. Mannen en zonen worden gemist, de eerste slachtoffers zijn gemeld.
Toch wordt het voorstel om van het kerkkoor een dameskoor te maken, niet begroet met algemene instemming: dat kan toch niet, zonder mannen zingen.  Wat zouden anderen daar wel van denken? Het klonk toch niet, zonder mannenstemmen? Gelukkig werd doorgezet, en het zingen gaf een verbondenheid en later ook steun, die verbazingwekkend was. Het gaf de dames van het koor de moed om door te gaan, ook als de omstandigheden moeilijk waren.
Het koor heeft een enthousiaste dirigente, Prim, die algemeen geliefd wordt en het koor tot nog grotere hoogte leidt.
Het dorp is echter niet zo vriendelijk als het er op afstand uitziet: net als overal zijn er de botsende karakters, de tegenstellingen. De vrouwen zijn zo verschillend. Zo is er de zorgzame, de hebberige en onbetrouwbare, de heerszuchtige, de piepjonge en de iets oudere, wufte dochter van de lokale 'belangrijke familie'. De heer des huizes daarvan heeft een hoge militaire titel, maar doet niets. Behalve zijn vrouw en dochters terroriseren.
De karakters ontwikkelen zich tijdens het verhaal: de schuchtere Mrs. Tilling, die alleen woont nadat haar zoon het leger in ging, krijgt inkwartiering. Een vreemde man in de kamer van haar zoon. Ze heeft het er moeilijk mee. Langzamerhand krijgt ze meer moed. Ze observeert prima en onderneemt actie. Ze durft zelfs de leiding op zich te nemen van het koor, wanneer dat nodig is. En ook durft ze in opstand te komen tegen de vreselijk, tirannieke landheer.
De lezer krijgt al deze gebeurtenissen te lezen via brieven en dagboekfragmenten van de betreffende dames. Aan het begin van de oorlog was er in Engeland een organisatie voor Mass Observation, die burgers aanmoedigde dagboeken bij te houden en op te sturen naar het hoofdkwartier. De schrijfster heeft uit deze dagboeken geput. Dit geeft een zeer realistisch beeld van hoe het moet zijn geweest bij dit 'thuisfront'.

Boek 53: Alice in Brexitland

Schrijver: Leavis Carroll (=Lucien Young)
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Ebury Press (Penguin)

Alice leeft nog steeds: nu verdwaalt ze in Brexit land en ene meneer Leavis Carroll heeft haar avonturen daar beschreven in dit satirische werkje. Ze ontmoet daar, net als in haar vorige avonturen, een konijn, die ze volgt in zijn hol. Het is een wereld, waar onder is veranderd in boven, zwart in wit en waar experts dwazen zijn en dwazen experts. Er gaat een verkiezing gehouden, maar Alice begrijpt niets van alle drukte hierover. Brexit? Voor haar iets volkomen onbekends. Het konijn, David the Camerabbit, geeft haar geen informatie en verdwijnt achter een deur, waar nummer tien op staat.
Verschillende, bekend aandoende figuren komen langs. Een van de meest geslaagde was Trumpty Dumpty, die op een klein stukje gouden muur zit.
Erg grappig allemaal, vooral de gedichtjes kon ik zeer waarderen. Ollie Mann maakte prachtige cartoonachtige illustraties.

zaterdag 17 juni 2017

Boek 52: De Chirurg

Schrijver: Tess Gerritsen
Jaar van publicatie: 2009
Uitg. The House of Books
Vert. Els Braspenning
Oorspr. titel: The Surgeon (Ballantine Books, 2001)
Serie: Rizzoli & Isles 1

Het duurde even voor ik besloot toch maar door te lezen in De Chirurg. Het kostte me wel moeite - te veel bloed, te veel beschrijvingen van medische handelingen of apparatuur. Als ik daar meer van zou willen weten, had ik wel geneeskunde gestudeerd.
Tess Gerritsen kan wel schrijven. Het boek is spannend en ze laat die spanning geleidelijk nog meer stijgen. Dat maakt, dat het boek ondanks de groeiende tegenzin toch moeilijk weg te leggen is.
De voornaamste  personages, gedeeltelijk werkzaam in het ziekenhuis, anderen bij de politie, zijn geloofwaardig en als lezer roepen ze begrip en sympathie op.
Of dat laatste ook geldt voor de dame bij de politie waar deze serie om draait, vraag ik me af. Jane Rizzoli is opgegroeid in een gezin met broers. Als meisje werd ze genegeerd en de gevolgen daarvan heeft ze nog steeds niet verwerkt. Ze probeert zich staande te houden in de mannenwereld van een politiekorps. Zij moet het altijd het allerbeste doen. Ze wil geen hulp of medeleven. Ze heeft moeite mannen te vertrouwen. Ze kleedt zich onaantrekkelijk, want ze is bang al te vrouwelijk over te komen. Maar ze is wel jaloers op Catherine, de arts, die hier ook een hoofdrol vervult. Beide vrouwen vallen voor de rustige en sympathieke, maar misschien toch wat te brave inspecteur Moore.
De Chirurg is een wazige figuur, die in cursief gedrukte stukken aan het woord komt. Hier Lezen we zijn fantasieën en iets over zijn plannen. Hij is de man achter een aantal moorden in Boston. Het lijkt of hij door muren kan lopen: zelfs vrouwen, die zich terugtrokken achter goed beveiligde deuren wist hij te benaderen. Het lijkt, of hij de moorden nadoet, die jaren geleden ergens anders gepleegd zijn. Maar die moordenaar is dood en de politie heeft bepaalde informatie nooit vrijgegeven. Hoe kan hij die dingen dan weten?
Catherine was bijna slachtoffer van de eerste moordenaar, nu lijkt het of De Chirurg het werk nu wil afmaken. Zij is echt chirurg, dus de titel heeft in dit opzicht een dubbele betekenis. De moordenaar heeft duidelijk chirurgische kennis en gebruikt ook chirurgische gereedschappen.
Rizolli maakt een fout en wordt door haar meerdere veroordeelt tot administratief  werk. Natuurlijk legt ze zich dar niet bij neer en zet op eigen houtje het onderzoek voort. Dat doet ze zo onbeholpen, dat ze zich behoorlijk in de problemen werkt. Gelukkig zijn er dan toch nog weer mannen, die haar komen redden.

maandag 12 juni 2017

Boek 51: Als de rododendron bloeit

Schrijver: Santa Montefiore
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Meulenhoff Boekerij bv., Amsterdam
Vert. Erica Feberwee
Oorspr. titel: The daughters of Deverill (Simon & Schuster, 2016)
Serie: Deverill Chronicles

Na het lezen van deel I uit deze serie was ik van plan, het tweede te lezen, zodra het uitkwam. Het heeft echter even langer geduurd. Maar nu heb ik me weer verdiept in de verdere levensloop van Kitty, Celia en Bridget (Bridie) Bijna in een adem las ik het uit. Het verhaal over de drie dames, maar vooral ook de geschiedenis van Ierland, die altijd op de achtergrond meespeelt, boeide me zeer.
Kitty woont met haar man Robert op het landgoed. Het kasteel is na de brand, waar het vorige deel mee eindigde, nog steeds een ruïne. Ze zorgt voor haar halfbroertje Jack, die zij en Robert als hun eigen kind opvoeden. Haar vader Bertie woont naast hen. Bertie geeft zich volledig over aan de drank en wordt een wat zielige figuur. Zijn vrouw verblijft in Londen en wil eigenlijk niet meer terugkomen naar Ierland.
Kitty houdt nog steeds van jack, haar jeugdliefde, die nu als dierenarts werkzaam is.
Bridie is naar Amerika vertrokken en is nu een rijke vrouw, na een erfenis van haar vroegere werkgeefster en een huwelijk met een rijke, nu overleden, man.
Celia is getrouwd met Archie, ook rijk, vooral na financiële hulp van de vader van Celia, Digby. De laatste heeft zijn fortuin verworven in de goud- en diamantmijnen van Afrika.
Dan komt de beurskrach, die al die rijke mensen in een keer van hun geld afhelpt. Gelukkig heeft de zaakwaarnemer van Bridie haar geld goed belegd, maar Celia, die het kasteel heeft gekocht en opgeknapt, moet het weer verkopen, wanneer haar vader en haar man hun fortuin zijn kwijtgeraakt.
Jack is vertrokken naar Amerika. Hij had graag gewild, dat Kitty mee was gegaan, maar zij kiest toch voor Deverill en Ierland.
De personen worden altijd zo beschreven, dat je sympathie voor ze kunt hebben, ook al doen ze het een en ander verkeerd. Overal worden redenen voor aangevoerd.
De wrijving, die de standsverschillen veroorzaken tussen de katholieke Ierse bewoners en de protestante Engelse herenboeren/kasteeleigenaren, is ook in deze periode nog duidelijk voelbaar.
De Ieren komen er wat sympathieker af, dan de Engelsen. Maar de praktijken in het klooster, waar Bridie haar kinderen kreeg, doen daar weer heel wat aan af. Ook in de tijd waarin dit deel speelt: de nonnen weigeren informatie te geven. 'Het is verdwenen. Er is niets meer van en over de kinderen van Bridie te vinden'.
In het derde deel zal alles wel weer bij elkaar komen. Ik kan nauwelijks wachten om dat te lezen.