zondag 17 december 2017

Boek 105: Rosie zegt ja

Schrijver: Dawn French
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. The House of Books
Oorspr. titel: According to yes
Vert. Elvira Veenings
304 blz

Rosie arriveert drijfnat in de woning van haar nieuwe werkgever in New York. De vrouw des huizes kan dat moeilijk accepteren: ze is eraan gehecht dat alles verloopt volgens haar strikte ideeën van orde en netheid. Precies die starheid, die iedereen in huis in verzet brengt en tot wanhoop drijft, maakt, dat Rosie troost moet bieden aan alle mannen in dit kille huis. Haar positiviteit helpt zowel de echtgenoot, de zoon, die als een klein kind wordt behandeld, de kleinzoons, voor wie Rosie eigenlijk in dienst is genomen als kindermeisje. De activiteiten die ze met hen uitvoert zijn hier en daar hilarisch, maar ontroeren bijna even vaak. 
De Poolse huishoudster, die alles weet en ziet, sluit vriendschap met Rosie. 
Toch kan alle positiviteit niet verhinderen, dat Rosie zich behoorlijk in de nesten werkt. 
Hoe zal ze zich daaruit redden?

Boek 104: Het eeuwige vuur

Schrijver: Ken Follett
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. De Boekerij
Oorspr. titel: A Column of Fire
Vert. Joost van der Meer en William Oostendorp
Serie Kingsbridge #3
864 blz

Soms eet een mens te veel en misselijkheid is de daarop volgende straf. Ken Follett lezen heeft iets weg van teveel eten: in dit ernstige geval van teveel lezen word je als lezer ook een beetje misselijk. Al die haat, al die machtswellust , het was af en toe erg deprimerend. 
Het verhaal speelt zich af in zestiende eeuws Engeland. Opnieuw is Kingsbridge de plaats waar het begint, maar al snel verplaatst het zich naar andere plaatsen in Engeland en ook naar Spanje en Frankrijk. De beide laatste landen zijn katholiek en dat wil men daar ook graag zo houden. In Engeland is Bloody Mary echter opgevolgd door haar protestante zuster Elizabeth en de machtsverhoudingen zijn daardoor veranderd. Priesters moeten het land binnengesmokkeld worden en houden nu in het geheim hun diensten. Ze doen hun best om het regime van Elizabeth omver te werpen. 
Families worden verscheurd door de spanningen die de godsdiensttwisten veroorzaken. 
De protestanten zetten iets op dat lijkt op de eerste geheime dienst. Ze zijn zo hun tegenstanders telkens een stap voor.
Interessante lectuur, boeiende, goed beschreven hoofdpersonen, heel veel narigheid, wantrouwen en ellende, een overdaad aan intriges, schurken, die alleen maar heel erg schurkachtig waren en verdedigers van het goede, die wel als heel goed werden beschreven.
Toch, ondanks de dikte van het boek en de deprimerende inhoud, kon ik het maar moeilijk wegleggen.

donderdag 30 november 2017

Boek 103: The Love Song of Miss Queenie Hennessy


Schrijver: Rachel Joyce
Jaar van publicatie: 2014
Uitg. Doubleday (Transworld Publishers)
Harold Fry #2
351 blz.

Vijf jaar geleden las ik het verhaal over de pelgrimage van Harold Fry. Daarover was ik erg enhousiast, dus toen ik hoorde, dat er een soort vervolg op was verschenen, wilde ik ook dat graag lezen.
Rachel Joyce schrijft op een manier, die me zeer bevalt. Het onderwerp is treurig: Queenie is de vrouw, voor wie Harold Fry Engeland op zijn breedst te voet doorkruist. Zij ligt in een hospice, kan nauwelijks meer praten en de kaarten van Harold houden haar in leven. Een van de nonnen, Sister Mary Inconnue, die haar naam niet voor niets draagt, helpt haar haar herinneringen op papier te zetten.
Haar medepatiënten leven met haar mee en Queenie leeft helemaal op door de nadering van Harold. Omdat het verhaal in de ik-vorm is geschreven, beleef je als lezer bijna zelf, wat Queenie meemaakt. Ook wacht je met spanning af, of Harold nog op tijd zal zijn.
Maar het is niet alleen deze grote lijn, die het boek lezenswaardig maakt. Er zijn ook de kleine scenes, waarin Queenie een perzik eet. Ze dacht, dat ze dat nooit meer zou kunnen, maar Sister Mary Inconnue brengt haar weer zover, dat ze ervan geniet. Geweldig goed geschreven.
Maar dan dat eind - ik heb het even moeten laten bezinken, voordat ik een verslagje over het boek kon schrijven en weet nog steeds niet precies, wat ik er van vind. Misschien was dat ook juist de bedoeling.
Toch weer een boek, dat je bij blijft.

zondag 19 november 2017

Boek 102: T is for Trespass

Schrijver: Sue grafton
Jaar van publicatie: 2007
Uitg. G.P. Putnam's Sons
Kinsey Millhone #20
387 blz

In dit boek volgt Sue Grafton een andere methode, dan in de eerdere negentien boeken van de serie. Kinsey Millhone is nog steeds hoofdpersoon. Ze werkt ook nog steeds als privédetective en ook in dit deel probeert ze bewijzen te leveren voor misdaden en overtredingen, vaak op het gebied van bedrog bij verzekeringen en huurachterstanden.
Maar in vorige boeken werd er meestal een moord gepleegd, die Kinsey moest oplossen. De benodigde spanning wordt hier niet geleverd door een gepleegde misdaad, maar door een misdaad, die overduidelijk gepleegd gaat worden. Ook kent de lezer al heel vroeg de gedachten van de psychopatische dader. Zij geeft zich uit voor bejaardenverpleegster en plukt die kaal. Dan vermoordt ze ze uiteindelijk, als er niets meer te halen valt.
De buurman van Kinsey en haar huisbaas Henry is een lastige man, waar niemand veel om geeft. maar als hij valt en gewond raakt helpen Kinsey en Henry hem. De man heeft alleen een ver familielid, die kilometers ver weg woont. Dan valt hij in handen van Solana, de verdachte verzorgster. Die weet het zelfs klaar te spelen, dat niet zij, maar Kinsey verdacht wordt. Niemand wordt meer toegelaten tot de oude, zieke man en voor zijn leen wordt gevreesd.
Het beste deel uit de serie tot nu toe.

Boek 101: Bloedbruiloft

Schrijver: Lisa Gardner
Jaar van publicatie: 1999
Uitg. A.W. Bruna
Vert. Piet kruik
Oorspr. titel: The perfect husband (Bantam 1997)
Quincy & Rainy #1
302 blz

Meer dan de helft van dit boek bestaat uit verslagen van vechtpartijen, waarbij met honkbalknuppels mensen werden doodgeslagen en iedereen rondliep met vuurwapens. Quincy en Rainie zouden hoofdpersoon in deze serie moeten zijn, maar Rainie kwam in het hele boek niet voor en Quincy maar heel weinig. Zijn grootste wapenfeit was, dat hij zich aan het einde van het verhaal nog even liet neerschieten. Veel bijdragen aan de oplossing van het raadsel leverde hij niet.
Het verhaal: Een jong meisje trouwt met een zeer begeerlijke vrijgezel. Hij blijkt echter een monster te zijn. Hij mishandelt haar en vermoordt vrouwen. Als ze eindelijk de kans krijgt geeft ze hem aan bij de politie en weet ze te vluchten. Hij wordt in een extra beveiligde gevangenis geplaatst. Ook daaruit weet hij te ontsnappen. Hij is een meester in vermommingen en niemand heeft hem ooit door. Ook afluisterapparatuur kan hij overal aanbrengen, zonder dat iemand dat in de gaten heeft. Theresa, de jonge echtgenote en moeder van Sam, zoekt hulp bij een man, die als vechtmachine bekend staat. Hij moet haar leren, hoe ze haar ex-man moet bevechten.
De vertaling naar het Nederlands was buitengewoon slecht, wat het leesplezier niet bevorderde.
Wat een vreselijk boek.

woensdag 8 november 2017

Boek 100: Maigret in Sancerre

Scrijver: Georges Simenon
Jaar van publicatie: 1931 (mijn uitgave: 1976)
Uitg. A.W. Bruna & Zoon, Utrecht/Antwerpen
Zwarte Beertjesreeks nr 1267
Vert. K.H. Romijn
Oorspr. titel: M. Gallet décédé
Maigret serie #3

De boeken over Maigret lijken vrij saai. Ze volgen bijna allemaal hetzelfde patroon: ergens wordt een lijk gevonden, Maigret gaat erheen, stopt zijn pijp, denkt lang na, praat met iedereen en denkt weer lang na. Intussen passeren talloze mensen de revue. Het tijdsbeeld dat geschetst wordt door de met veel details beschreven omgeving, is fascinerend om te lezen. Zo moet je nog naar het postkantoor om een telefoongesprek aan te vragen. Het boek werd geschreven in 1931.
In een hotel in Sancerre wordt het lichaam aangetroffen van meneer Gallet, handelsreiziger. Zijn halve hoofd is er af geschoten en hij heeft een fatale messteek in zijn borst. Als Maigret zijn weduwe opzoekt, gelooft ze hem niet: ze heeft nog net een kaart van hem ontvangen, waarop staat, dat hij de volgende dag thuis zal komen. Maigret voert talloze gesprekken met de mensen die de dode gekend hebben en die hem steeds weer in dit hotel hadden ontmoet. Hij bleek daar echter onder een andere naam ingeschreven te staan. Maigret stelt steeds vreemdere vragen en pas aan het einde begrijp je de reden daarvan. Een heel onverwachte ontknoping, waarin Maigret zich weer in al zijn menselijkheid vertoont.

maandag 6 november 2017

Boek 99: Een onbeminde vrouw

Schrijver: Nele Neuhaus
Jaar van publicatie: 2006
Uitg. Q, Amsterdam
Vert. Sander Hoving
Oorspr. titel: Eine unbeliebte Frau (Monsenstein und Vannerdat, Münster)

In het eerste deel van de serie over het politieduo Pia Kirchhoff en Oliver von Bodenstein onderzoeken ze de dood van een jonge vrouw, die van een toren gesprongen lijkt te zijn. Ze ligt dood aan de voet. Al snel ontstaat twijfel over de zelfmoord. Steeds meer mensen worden verdacht, steeds meer geheimen komen boven water. De echtgenoot van de vrouw, een dierenarts, is de eerste verdachte. Er gebeuren vreemde dingen in die dierenkliniek. Ook een paarden centrum, waar rijken hun paarden (laten) berijden, een farmaceutisch bedrijf, dat met een nieuw geneesmiddel zal komen, maar failliet dreigt te gaan, een transportbedrijf, waar duistere praktijken heersen - eer gebeurt veel en het is met vaart en verve beschreven. Spannend en met oog voor detail. Net als je denkt, dat je weet hoe het zit, verandert er weer iets. Heel erg goed gedaan.

Boek 98: Een zomer

Schrijver: Tineke Beishuizen
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Ambo/Anthos, Amsterdam

Een echtpaar: Lennart, dierenarts en Bente, lerares, hebben twee zonen. Na de gezinsvakantie in Frankrijk blijven de jongens nog een week, nadat hun ouders vertrokken zijn. Ze hebben toestemming van hun vader, Bente is het er hartgrondig mee oneens. Zij is altijd de verzorgende, beschermende moeder geweest, die moeite heeft om haar kinderen los te laten. Lennart probeert ze zelfstandigheid bij te brengen. Zowel Bente als Lennart dragen overblijfselen uit hun jeugd als een last met zich mee.
Samen praten of samen dingen doen gebeurt al lang niet meer. Er is alleen contact over de jongens, met woedende opmerkingen van de kant van Bente, en zorgeloos lijkende reacties van Lennart. Dan gebeurt er in een paar dagen tijd van alles, waardoor ze toch weer afhankelijk zijn van elkaar en elkaars steun.
Goed geschreven verhaal over een huwelijk in de problemen, zoals het helaas vaak voorkomt.

woensdag 1 november 2017

Boek 97: Het laatste zwijgen

Schrijver: Simon Beckett
Jaar van publicatie: 2007
Uitg. Luitingh - Sijthoff  BV, Amsterdam
Vert. Annoesjka Oostindiër
Oorspr. titel: Written in Bone
David Hunter #2
352 blz

Na de onverwachte ontknoping van deel 1 uit deze serie, viel het niet mee om iets anders te gaan lezen: ik wilde weten hoe het verder zou gaan met David Hunter.
Ook in deel 2 toont Beckett zich een meester van de onverwachte wendingen. Hij wordt naar een klein eiland gestuurd, waar in een zg. croft, een oud boerderijtje, een lichaam is gevonden. Het is helemaal verbrand. De lezer krijgt een verhandeling over wat er bij hoge temperaturen met een lichaam gebeurt. Brigadier van politie Fraser en een jonge agent, Duncan, zijn met David meegekomen naar het eiland  Andrew Brody, een gepensioneerde politieman, woont op het eiland en heeft het lichaam gevonden.
Het weer wordt steeds slechter en wanneer er nog meer lijken ontdekt worden, kan er geen hulp van het vaste land komen. Telefoon en mobilofoon werken niet meer. Hunter is volledig op zichzelf aangewezen. Fraser drinkt teveel en is onbetrouwbaar als hulp, hij is jaloers op Brody, die de leiding overneemt van het onderzoek.
In het enige 'grote huis' op het eiland woont het echtpaar Strachan, rijke mensen, met een Zuid-Afrikaanse tongval. Zij hebben met hun geld veel op het eiland vernieuwd en opgeknapt.
Net als in deel 1 is het wantrouwen van vreemdelingen groot op het eiland. Vooral als er veel gedronken wordt, en dat komt nogal eens voor, zijn de lontjes kort. De Strachans, Hunter, de politie, zij allen moeten zich tegen dit wantrouwen verweren.
Door het slechte weer en brandstichting verliest David al het bewijsmateriaal. Toch weet hij tijdig aanwijzingen te verzamelen die leiden tot de ontmaskering van de dader.
Maar toch - Beckett had nog een kleine verrassende wending voor de lezer.
Spannend boek.

dinsdag 31 oktober 2017

Boek 96: Kant en het Rode Jurkje

Schrijver: Lamta Berrada Berca
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. De Geus, Amsterdam/Oxfam Novib, Den Haag
Vert. Eva Wissenburg
Oorspr. titel: Kant et la petite robe rouge
123 blz.

Het denken over de teksten in dit boekje duurde langer dan het lezen er van.
Een weesmeisje in Afrika wordt door haar grootmoeder uitgehuwelijkt aan een man, die haar mee op reis zou nemen en haar laten zien waar hij woonde. Zodra ze getrouwd zijn, krijgt ze een allesverhullende burka aan en haar man zal de enige zijn die haar in de toekomst zal zien. Ze voelt zich gevangen in die zwarte tent.
Als ze in een kleine modezaak een rood jurkje ziet, verlangt ze daarnaar: ze wil het aantrekken, dragen, zichzelf laten zien en zich mooi voelen als ze het draagt. Voor haar wordt het jurkje een symbool voor de vrijheid om te doen, wat ze zelf wil. Het is een filosofisch sprookje over emancipatie.
Het tweede deel van het boek bevat teksten van schrijvers uit de tijd van De Verlichting: Molière, Voltaire, Montesquieu, Kant (de Kant uit de titel: De jonge vrouw uit het verhaal vindt een boek van zijn hand). Het zijn fragmenten uit literaire werken over de emancipatie, gelijkheid en vrijheid van vrouwen. Onvoorstelbaar, dat zoveel jaren geleden mensen (vooral mannen) dit opschreven. Onvoorstelbaar ook, dat er, in sommige gevallen, weinig veranderd is.
Zoals gezegd: stof tot nadenken.

Boek 95: Moet kunnen

Schrijver: Herman Pleij
Jaar van publicatie: 2014
Uitg. Prometheus, Bert Bakker, Amsterdam
274 blz.

Bestaat De Nederlander? Dat is de vraag, die Pleij, en met hem vele anderen, zich stelt. De schrijver citeert vele buitenlandse schrijvers uit  het verleden. Ze geven hun mening over de Nederlander en de Nederlandse mentaliteit uit hun tijd. Vaak is die niet positief: Nederlanders zijn gierig, drinken te veel, zijn gulzige eters, het zijn botteriken.
Dit imago is in veel gevallen aan de Nederlander blijven hangen.
Pleij probeert ook de positieve kanten van ons volk te belichten. We zijn ondernemend, sluiten compromissen: als het maar in ons belang is. Op die manier is veel bereikt en is ons land tot de meest welvarende ter wereld geworden. Uit noodzaak zijn we zo geworden: we moesten strijden tegen de elementen en tegen andere volkeren. Vluchtelingen uit andere landen kwamen naar ons land, werden hier opgenomen en voegden hun gebruiken aan de onze toe - voor zover de Nederlander daar belang bij had, natuurlijk. Dat laatste blijft belangrijk: 'Moet kunnen' is het wachtwoord voor hen die dat belang zien of voelen.

zaterdag 28 oktober 2017

Boek 94: De geur van sterfelijkheid

Schrijver: Simon Beckett
Jaar van publicatie: 2006
Uitg. Luitingh-Sjthoff
Vert. Annoesjka Oostindiër
Oorspr. titel: The Chemistry of Death (Delacorte Press)
David Hunter #1

In heel duidelijke taal beschrijft Beckett wat er gebeurt met een lichaam in ontbinding. Dat begint al op de eerste bladzijde, wanneer de maden bijna van de bladzijden springen. Beetje luguber, maar de hoofdpersoon, David Hunter, huisarts in een klein Engels dorp, blijkt vroeger forensisch antropoloog geweest te zijn. Hij helpt de politie bij het oplossen van de moord, die is gepleegd.
De dorpelingen merken, dat hij vaak afwezig is in de artsenpraktijk en denken, dat hij gearresteerd is. Als vreemdeling was hij toch al verdacht en nu is dat helemaal het geval. David is naar het platteland gevlucht, omdat zijn vrouw en dochtertje zijn omgekomen. Plotseling was hij zich af gaan vragen, waar ze nu waren. Wat er was gebeurd met het leven in hen. Zijn werk als forensisch expert kon hij niet meer uitvoeren.
Met tegenzin helpt hij dan ook steeds vaker de politie, nadat er allerlei vreemde dingen in het dorp zijn gebeurd. Iedereen wordt verdacht. De artsenpraktijk wordt intussen toch weer gerund door Henry, de eigenlijke huisarts van het dorp, die een ongeluk heeft gehad, waarbij hij invalide is geworden en waarbij ook zijn vrouw is omgekomen.
De dorpsonderwijzeres is ook gevlucht uit de stad. Ook zij heeft vervelende ervaringen gehad in de stad. David en Jenny voelen zich tot elkaar aangetrokken.
De spanning in het boek wordt langzaam maar zeker heel knap opgevoerd. David lijkt steeds meer bij de gebeurtenissen betrokken te worden. Als Jenny verdwijnt stijgt de spanning helemaal. David gaat alleen op onderzoek uit, want de politie ziet niet genoeg aanwijzingen om tot actie over te gaan.
De persoon David wordt steeds meer uitgewerkt. In het begin is hij de wat stuntelige nieuwe huisarts, maar hij blijkt veel meer te zijn dan dat. Hij verzet zich tegen het uitvoeren van zijn oude vak, maar laat zich toch overhalen.
De achterdocht van de wat bekrompen dorpsgemeenschap is tastbaar. De ontknoping komt als een verrassing.
Ik ben benieuwd naar deel twee.

Boek 93: Vrienden voor het leven

Schrijver: Astrid Harrewijn
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Boekerij
320 blz.

Het gevaar bestaat, dat je na het beluisteren van een luisterboek vergeet, het als gelezen in te voeren en aan te geven wat je er van vond en eventueel ook waarom. Dat is jammer, want ik grijp daar later vaak op terug, wanneer ik wil zien, wat ik van een bepaalde schrijver al heb gelezen.
In dit derde deel uit de serie van Astrid Harrewijn over drie vrienden, die samen in Amsterdam een huis bewonen, en waar klusjesman Gijs ook veelvuldig aanwezig is, speelt Kiki de hoofdrol. Joost en Noor gingen haar voor in deel 1 en 2. In die delen kwam Kiki niet zo erg uit de verf: ze was altijd op reis, liet zich weinig gelegen leggen aan de dingen, waar Noor, haar zus, zich druk om maakte. Noor zocht haar ouders op, Kiki had daar tijd nog aandacht voor. Ze gedroeg zich oppervlakkig en geldbelust. Ook met normen en waarden had ze niet veel op. Ze had haar 'weekendjongens', met wie ze vaak en luidruchtig seks bedreef. Als ze te moe werd van al haar drukte, gebruikte ze drugs.
Kiki is in dit deel nog wel dezelfde persoon, maar Gijs en een nieuwe huurder, tevens een vriend van hem, ontfermen zich over haar. Ze heeft zich in de nesten gewerkt en een Russische crimineel zit achter haar aan. Ze duikt onder in een verslavingskliniek in Drenthe. Daar ontmoet ze mensen, met wie ze onverwacht een klik voelt. Even onverwacht zijn de schilderijen, die tijdens de therapie gemaakt worden. Kiki stuurt ze naar een bevriende galeriehouder en die biedt ze te koop aan.
Voor Kiki is de therapie ook niet helemaal vergeefs: ze leert inzien, dat ze zichzelf voorbij aan het lopen was. Ze gaat in op het aanbod een galerie over te nemen in Amsterdam. Ook behartigt ze de belangen van een Deense kunstenaar in Amsterdam en ze begint een relatie met hem. Dit deel was wat minder geloofwaardig: Kiki, die na al die losse relaties plotseling vastigheid wil met zo'n reusachtige Viking? Zijn plannen bevallen haar ook al niet: hij wil al het werk, dat hij de komende weken gaat maken, weggeven.
Ze maakt ruzie met Gijs, die jaloers lijkt te zijn op de Deen, maar zich terugtrekt. Als de Deen toch niet zo betrouwbaar blijkt te zijn, heeft Harrewijn nog een paar verrassende wendingen in petto.
Leuke, ontspannende lectuur, waarin de kunstwereld geen prettige wereld blijkt te zijn. Het zal niet de bedoeling van de schrijfster geweest te zijn dat over te brengen, maar alle drie boeken gaven geen rooskleurig beeld van die wereld. De musea waar Joost en Noor werkten, die slecht geleid werden en waar haat en nijd heersten, de criminele toestanden, waarin Kiki verzeild raakt - niet aantrekkelijk. Veel gebakken lucht en veel te veel belang, gehecht aan veel te veel geld en aanzien.

Boek 92: De cursus omgaan met teleurstellingen gaat wederom niet door.

Schrijver: Herman Finkers
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. Thomas Rap

Dit boek kwam tot mij als luisterboek. Herman Finkers leest zelf voor en dat geeft er een extra dimensie aan. Zes en een half uur genieten van alle flauwe grappen en van de wat diepzinnigere overpeinzingen. Ze vlogen om.

zondag 22 oktober 2017

Boek 91: De geniale vriendin

Schrijver: Elena Ferrante
Jaar van publicatie: 2013
Uitg. Wereldbibliotheek bv.
Vert. Marieke van Laake
Oorspr. titel: L'amica geniale (2011, Dal Mondo, Rome)

Het kostte moeite dit boek vol ellende te lezen. Na alle lovende berichten viel het tegen. Het is beslist goed geschreven, de personages zie je voor je, maar dan vooral als in een Italiaanse film. Daar moet je ook van houden. Het geschreeuw en de agressie spat van de bladzijden. Net als de competitieve levenshouding, overal wordt een wedstrijd van gemaakt. Het begint al op de lagere school: wie is de beste? Er worden door de leerkrachten zelfs lijsten van bijgehouden, de besten worden geprezen, de wat mindere leerlingen moeten zich in het leven maar met hun vuisten, hun geschreeuw of hun geld vooruit werken. Het moet vreselijk zijn om in zo'n omgeving op te groeien.
De vriendinnen Elena en Lila voeren zelfs strijd met elkaar, al doen ze dat niet bewust. Vooral Elena wil beter zijn dan Lila, maar meestal lukt dat net niet. Toch mag Elena verder studeren, ze mag zelfs naar het gymnasium: daarvoor had ze nog nooit van het schooltype gehoord. Lila blijft werken in de schoenmakerij van haar vader en haar broer.
Lila probeert Elena bij te blijven. Ze leent zoveel boeken als ze kan van de openbare bibliotheek.
De puberteit is vol verwarrende elementen. Maar hier komt de starre mentaliteit van de ouders bij, de gebruiken waarbij meisjes zich nauwelijks met jongens mogen bemoeien en liefst met 'een goede partij' moeten thuiskomen (dus met een jongen met geld, want dat verschaft aanzien in deze wijk). Al heel vroeg vinden 'verlovingen' plaats. Het meisje wordt min of meer het bezit van een jongen.
Hoe ontworstel je jezelf aan zo'n mentaliteit? Vecht je jezelf er uit of onderwerp je je aan de heersende gebruiken? Dat is het dilemma waar de vriendinnen voor komen te staan. Aan het einde kan je je afvragen, wie van de twee nu eigenlijk de geniale vriendin is.
Weinig geloofwaardig was de wereldvreemdheid van de meisjes. Hebben de docenten van de school nu echt nooit over kranten en tijdschriften gesproken? Elena had er nog nooit van gehoord. Hebben zij nooit iets verteld over de wereld buiten de wijk van Napels waar het verhaal zich afspeelt? En de nadruk op macht en geld was onplezierig om te lezen, hoe reëel aanwezig die in zo'n omgeving ook mag zijn.

woensdag 18 oktober 2017

Boek 90: Eleanor Oliphant is completely Fine

Schrijver: Gail Honeyman
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Harper Collins Publishers

Het gaat buitengewoon goed met Eleanor Oliphant. Zodra je deze titel leest ga je twijfelen aan het waarheidsgehalte van deze bewering. De afgebrande lucifers op de mooi uitgevoerde cover en de oningevulde kruiswoordpuzzel op de schutbladen roepen dezelfde vraag op.

Eleanor is een vrouw van dertig jaar. Ze woont alleen in een kleine woning, werkt op de financiële administratie van een ontwerpbureau. Haar collega’s vinden haar vreemd, ze drijven achter haar rug de spot met haar Ze draagt altijd dezelfde kleren en schoenen, degelijk en goed te onderhouden. Ze houdt zich aan gewoonten, waarvan ze niet afwijkt. In haar lunchpauzes eet ze altijd hetzelfde en maakt ze de kruiswoordpuzzel in de krant, ’s avonds kijkt ze televisie, vergezeld door een fles wodka. Haar huis houdt ze smetteloos schoon, ze krijgt alleen bezoek van de meteropnemer en twee keer per jaar van een maatschappelijk werkster.
 Sociale vaardigheden heeft Eleanor niet of nauwelijks. Haar moeder heeft haar goede omgangsvormen geleerd, zelf heeft Eleanor  gestudeerd en gebruikt overal wetenschappelijke termen voor. Ze verklaart dingen, legt uit, maar voert geen gesprek
Dan ontmoet ze Raymond. Hij is nieuw op de IT afdeling. Eleanor vindt niet dat hij er goed uitziet, maar hij is volslagen onbelangrijk, net als alle andere personen in haar omgeving. Toch zal hij degene zijn, die zorgt voor een omslag in het bestaan van Eleanor. Hij heeft aandacht voor haar, luistert naar haar en leert haar om de mensen om haar heen ook meer aandacht te geven.
Wekelijks voert Eleanor een telefoontje met  haar moeder. Daarna heeft ze de wodka meer nodig dan anders. Ze krijgt dan ook de meest vreselijke dingen naar haar hoofd geslingerd. Er lijkt iets vreemds te zijn aan die telefoontjes en aan die moeder.
Eleanor gaat naar het concert van haar favoriete zanger. Hoewel hij haar niet kent zal ze hem even aan de haak slaan. Ze is zo wereldvreemd, dat ze er zeker van is, dat dat haar gaat lukken. Als hij haar niet eens opmerkt, stort ze in. Ze grijpt nog steviger naar de fles. Gelukkig komt de zachtmoedige Raymond haar weer redden. Hij zoekt haar op en zorgt voor haar. Eindelijk begrijpt hij, wat Eleanor vroeger heeft moeten doormaken. Raymond moedigt Eleanor aan om professionele hulp te zoeken. Het is moeilijk voor haar. Er zijn dingen waarover ze nog altijd onmogelijk kan praten. Toch weet hij haar te overtuigen. Ze treft een goede therapeut en komt langzaam uit het dal. Als ze terugkeert op haar kantoor, blijken haar collega’s blij te zijn met haar terugkeer. Ze doen aardig tegen haar, maar ze heeft nog zo weinig zelfvertrouwen, dat ze ook hier weer even ondersteboven van is. Ze wordt er echter ook gelukkig van. Ontroerend..


Het is moeilijk met droge ogen te lezen hoe het haar vergaat. De puzzel van haar verleden wordt stukje bij beetje opgelost, de puzzel van haar toekomst eveneens. Het is ontroerend, welke kleine dingen haar uit haar grote eenzaamheid halen: haar hand, die door twee handen worden vastgegrepen bij een afscheid, een hand op haar schouder, een aai over haar wang: ze heeft zoiets niet eerder gevoeld. Zo droevig.
In eerste instantie lijkt Eleanor licht autistisch, maar als je doorleest dringt langzaam door, dat er in haar verleden zulke traumatische dingen zijn gebeurd, dat ze zich afgekeerd heeft van anderen. Ze vertrouwt niemand en probeert deze houding te compenseren door zich verheven te voelen boven ieder ander.
Het is moeilijk om het boek weg te leggen: je blijft lezen om te weten te komen, wat zich al die jaren geleden heeft afgespeeld, hoe die grote eenzaamheid kon ontstaan. Welke rol speelt of speelde de moeder? Kleine aanwijzingen in het verhaal maken de oplossing van puzzel steeds completer.
Het eind is toch nog verrassend. De toekomstpuzzel is niet helemaal voltooid, maar er is hoop.
Een geweldig debuut van deze Schotse schrijfster, vol  humor, waarbij heel dicht onder de lach de traan verborgen zit.

Boek 89: Tussen zussen

Schrijver: Cathy Kelly
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Meulenhoff Boekerij BV., Amsterdam
Vert. Annemie de Vries
Oorspr. titel: Between Sisters (Orion Publishing Ltd, 2015)

De zussen Cassie en Coco zijn opgegroeid zonder moeder. Moeder was alcoholiste en veroorzaakte een auto ongeluk, met haar twee dochtertjes in de auto. Zij had ook toen gedronken. Haar man en schoonmoeder wijzen haar de deur. Er wordt nooit meer iets van haar vernomen.
Cassie, zeven jaar ouder dan Coco, heeft herinneringen aan haar moeder. Ze herinnert zich haar geur vooral. Ze heeft zich altijd over het jongere zusje ontfermd en is buitengewoon zorgzaam. Alles wil ze zo goed mogelijk doen. Ze is getrouwd, heeft twee kinderen, een zware baan en een schoonmoeder die teveel tijd van haar man opeist. Cassie is altijd moe, heeft de neiging om naar de fles te grijpen als het haar teveel wordt.
Coco leeft wat makkelijker. Ze was nog maar een baby toen haar moeder hen verliet. Ze heeft een winkeltje in vintage spullen. Ze is ongetrouwd, gaat veel om met haar hartsvriendin Jo en diens dochtertje Fiona.
De meisjes zijn opgevoed door hun grootmoeder Pearl, die hun nu ook nog altijd helpt waar ze kan.
Toch kan ze niet voorkomen dat beide meisjes verlatingsangst voelen: hun moeder is immers weggegaan, zonder nog ooit naar hen om te kijken? Als de man van Cassie lijkt te kiezen voor zijn moeder, als Jo ziek wordt, slaat die verlatingsangst in volle hevigheid toe. 
Het boek begint met de opnamen van een televisieprogramma. Lang blijft onduidelijk, waarom dat is. Wie is die Elsa, de bekende tv-persoonlijkheid en psychotherapeut?
Dit soort raadselachtigheden maken, dat je blijft lezen. De stijl waarin geschreven is, vond ik prettig. Vrij korte hoofdstukken, met vaak een wisselend perspectief, volgen elkaar op. De personages waren geloofwaardig en goed uitgewerkt. De thema's verlatingsangst en schuldgevoel zijn invoelend en duidelijk beschreven.
Een fijn boek

Boek 88: Maigret en het lijk bij de sluis

Schrijver: Georges Simenon
Jaar van publicatie: 1931 (deze editie 1961)
Uitg. A.W. Bruna & zoon, Utrecht (Zwarte Beertjes 345)
Vert. Halbo C. Kool
Oorspr. titel Le charretier de la Providence

Simenon hield van schepen. In dit tweede deel van de serie met Maigret in de hoofdrol, beschrijft hij de scheepvaart op de Marne, met alle sluizen en alle verschillende soorten schepen. Het boek werd geschreven in 1931, een tijd, waarin veel schepen werden voortbewogen door paarden, langs een jaagpad. Er waren ook enkele motoraken en een enkel jacht.
In de stal bij de sluis in Dizy wordt onder het stro het lichaam van een vrouw gevonden. Ze blijkt de echtgenote te zijn van de eigenaar van het jacht de Southern Cross. Hij reageert vrij ongeïnteresseerd op haar dood. Maigret wordt ingeschakeld. Ook hier wordt het tijdsverschil heel duidelijk: alles duurt heel lang: Maigret moet zich, net als anderen, verplaatsen met een geleende fiets. Telefoneren gaat moeizaam. Het duurt heel lang, voor informatie beschikbaar is. 
Desondanks is het weer prettig lezen, als je ervan houdt om een rustig voortkabbelend verhaal te lezen, met weliswaar heel veel namen, die moeilijk uit elkaar te houden zijn, maar met een goed opgebouwd verhaal en een spannend plot, met een onverwacht einde.

Ik had het Franse boek eerder dan het Nederlandse, maar had geen idee wat een charretier kon zijn. De Providence is een door paarden aangedreven schip. Die schepen hadden soms eigen paarden en een eigen scheepsjager, soms werd een jager met paarden ingehuurd. De Providence had een eigen jager, Jean. Hij is de charretier uit de titel.

dinsdag 10 oktober 2017

Boek 87: S is for Silence

Schrijver: Sue Grafton
Jaar van publicatie: 2005
Uitg. Penguin Books Ltd
Kinsey Millhone #19

In deel 19 van de serie moet Kinsey onderzoeken, waar de vrouw bleef, die twintig jaar geleden spoorloos van de aardbodem verdween. De dochter van de vrouw, Daisy, roept haar hulp in. Ze kan niet goed leven met de gedachte, dat haar moeder haar zomaar in de steek liet. Kinsey wil haar niet teleurstellen, maar ziet niet echt verlangend uit, naar zo'n oude zaak. Toch gaat ze op onderzoek uit.
Violet Sullivan stond niet goed bekend in de kleine plaats waar ze woonde. Foley, haar man al evenmin. Hij dronk te veel en mishandelde zijn vrouw. Iedereen was verbaasd toen hij haar plotseling een prachtige nieuwe auto gaf, nadat hij haar weer eens zo geslagen had, dat ze onder de blauwe plekken zat. Haar dochtertje Daisy was zeven jaar. Ze zag haar moeder voor het laatst, toen die, keurig uitgedost, wegging voor een avondje uit. De oppas, Liza Mellincamp, zou, zoals zo vaak, op haar passen. Dit was in 1953, nu, in 1986,gaat Kinsey op zoek. Niemand lijkt veel te willen zeggen of iets te weten, maar op de bekende Kinsey-manier blijft ze gesprekken voeren met iedereen die ooit iets met Violet te maken had, of haar in de nabijgelegen bar ontmoette. Langzaam maar zeker, nadat er diverse verdachten lijken te zijn, blijven er steeds minder. Totdat er één overblijft. Zoals gewoonlijk loopt Kinsey met al haar gevraag, gevaar, maar tja - deel 20 t/m 26 moeten ook nog volgen, dus vrees niet: Kinsey komt er weer levend af. Natuurlijk werkt ze ook in dit boek vaak in haar apartementje bij haar geliefde huisbaas en jogt ze langs het strand.
Een van de betere delen van de serie - altijd prettige lectuur.

vrijdag 29 september 2017

Boek 86: Bloedlijn

Schrijver: Corine Hartman
Jaar van publicatie: 2013
Uitg. Karakter Uitgevers BV

Jessica Haider treurt om haar zoon Nick, die vermoord is door Rolf Brezinger. Hij is daarvoor veroordeeld en in de gevangenis gezet, maar daar is hij, waarschijnlijk met hulp van buiten, uit gevlucht. Nu terroriseert hij Jessica o.a. met foto's. Ze voelt zich nergens meer veilig voor hem.
Haar ex, de Schotse kunstenaar Marc is op weg naar haar toe. Hij wil eerst nog even naar de galerie in Maastricht waar zijn werk verkocht wordt. Onderweg van het vliegveld naar Maastricht wordt hij gekidnapt. Hij wordt gemarteld en uitgehongerd.
Jessica is rechercheur bij de politie in Maastricht. Ze woont in de grote boerderij in Thorn, waar ze is opgegroeid. Haar moeder is overleden, haar vader zit in een verpleeghuis. Zijn geheugen is slecht.
De relatie met haar zus is niet al te best.
Jessica gebruikt coke, houdt van te veel drank en seks. Die gewoontes worden uitgebreid beschreven, zozeer, dat het je begint te vervelen. Ze zal zeker wat steun kunnen gebruiken na het verlies van haar zoon, maar dit komt niet erg realistisch over. Ook bij het ondervragen van verdachten gebruikt ze technieken, die niet erg waarschijnlijk lijken.
Ze onderzoekt de zelfmoord van een 16-jarig meisje, Kim. Haar ouders drijven een kwekerij, die er niet erg florissant uitziet. Ze hebben nog twee zoons. Als Jessica vermoedt, dat Kim geen zelfmoord heeft gepleegd, maar vermoord is wijzen de ouders naar de buurman. Hij had een relatie met Kim en is al eerder verdacht van pedofile handelingen. Ondanks alle spanningen die het opnieuw opduiken van Brezinger voor Jessica met zich meebrengen, stort ze zich op dit onderzoek. Maar ook Brezinger is nooit uit haar gedachten. In stilte, zonder haar superieuren ervan in kennis te stellen, doet ze onderzoek. Ze heeft het gevoel, dat iemand (Brezinger?) haar volgt. Ook krijgt ze nu foto's van Marc, van zijn ontvoerder.
De eerste liefde van Jessica, de Franse Alec, komt op bezoek. Hij helpt en steunt haar en natuurlijk duiken ze samen het bed in.
Het eind zou echt wel spannend hebben kunnen zijn, als die woordenbrij maar niet zo groot was. Als het maar mogelijk was geweest enige sympathie voor Jessica Haider op te brengen. Maar helaas.
Enige verrassing is nog wel aanwezig, maar tegen die tijd is dat nauwelijks nog interessant.

woensdag 27 september 2017

Boek 85: Niets is ooit

Schrijver: Toni Coppers
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Manteau
Liese Meerhout #1

Robert Dechamps, kunsthandelaar in Brussel, wordt gecremeerd. Hij is verongelukt in Frankrijk, het land waar hij ooit geboren werd. Zijn zoon, Simon de Vere is sinds lange tijd weer terug in België, en op de crematie bedenkt hij, dat hij zijn vader eigenlijk nooit goed gekend heeft. Zijn moeder, de Engelse Helen, is al enige tijd geleden overleden en Simon werkte in Azië, als kunstinkoper voor hotelketens.
Als er ingebroken wordt in de winkel van zijn vader komt Liese Meerhout, hoofdinspecteur van politie, afdelen kunstcriminaliteit, de zaak opnemen. Liese en Simon voelen een klik met elkaar. Simon heeft geen relatie, die van Liese is slecht.
In Antwerpen is een roofmoord gepleegd in een museum, ook hier is de inzet van Liese noodzakelijk. Afdeling Moordzaken moet de moord oplossen, de afdeling waar Liese deel van uitmaakt moet de kunstwerken terugvinden. Tussen de twee afdelingen van de politie botert het niet zo. De mannen stellen zich seksistisch op en vertonen machogedrag.
In een pakhuis wordt een Congolese jongen vermoord en verminkt aangetroffen, gekruisigd en met een bord boven zijn hoofd: 'Vlaanderen voor de Vlamingen'. Men denkt aan een racistische dader. De vriend van de jongen, Billie, raadt aan eens verder te kijken. Dit was geen racistische moord, er speelde iets anders.
Robert heeft steun aan een vriend van zijn vader, Nathan Raes. Als hij dat tijdens een afspraakje met Liese vertelt, betrekt haar gezicht: Raes staat ongunstig bekend bij de politie. De zaken die hij in zijn galerie voor Afrikaanse kunst verkoopt, zijn eigenlijk illegaal het land in gekomen en zouden niet verkocht mogen worden. Simon weet daar niet s van, maar bekijkt de vriend van zijn vader met andere ogen.
Bij het opruimen van de kunstwinkel herinnert Simon zich, ook na gesprekken met een aantal mensen, dat zijn vader een oud schilderij bezat. Het stond altijd achter in de kast en werd nooit te koop aangeboden. Hij probeert zich de afbeelding ervan voor de geest te halen.

Na vele bladzijden met vrij saaie beschrijvingen van alle straten waar de hoofdpersonen door rijden of lopen, de kleren die ze daarbij aanhebben, de kleur van de nagellak van Liese en andere (weinig) dames, en nog veel meer onbelangwekkende verhalen, wordt alles opgelost. Ook dat was niet buitengewoon boeiend.

Misschien dat Liese (en eventueel Simon) wat meer kleur krijgen in volgende delen van de serie, maar dit was een heel saai en vervelend boek. Zeker niet de zinderende nummer 1 die was beloofd!

zondag 24 september 2017

Boek 84: De vrouw in de kooi

Schrijver: Jussi Adler=Olsen
Jaar van publicatie: 2010
Uitg. Prometheus, Amterdam
Vert. Kor de Vries
Oorspr. titel: Kvinden i buret (Jussi Adler-Olsen, 2008)
Serie Q #1

De tijd die ik nodig had om te beginnen aan De vrouw in de kooi en de tijd die nodig was om het te lezen, waren omgekeerd evenredig. Het stond al jaren te wachten in mijn boekenkast, maar de kaft zowel als de titel stonden me zozeer tegen, dat het er meer dan vijf jaar heeft gestaan. Toch hoorde ik alom lovende kritieken. Andere boeken gingen voor.
Totdat de knoop werd doorgehakt: ik begon te lezen en hield niet meer op. In twee dagen was het boek, toch 382 bladzijden dik, uit.
Wat een spanning. Wat een goed verhaal. Zelfs toen duidelijk werd, hoe de vork in de steel zat, werd het niet minder spannend of beklemmend. Je bleef je afvragen hoe het zou aflopen, ook al vermoedde je wie de daders van de wreedheden die begaan werden, waren.
Een bekende politica werd ontvoerd en verdween spoorloos. Een zoektocht door de politie leverde weinig op en het zoeken werd gestaakt. Brigadier van politie Mørck wordt als lastig ervaren en krijgt een 'erebaantje'. Hij krijgt een minikantoortje in de kelder van het bureau. Als hulpje krijgt hij een Syrische asielzoeker, Assad. Samen moeten ze 'cold cases' gaan uitzoeken. Zij vormen de nieuw opgerichte afdeling Q.
Hoewel Mørck, getraumatiseerd door een schietpartij in een vorige zaak, waarbij twee collega's van hem omkwamen, en hij zelf gewond raakte, niet veel zin lijkt te hebben, gaat hij toch langzaam maar zeker aan het werk.
Gestimuleerd door Assad, die voor bijzondere opsporings- en aanhoudingstechnieken niet terugdeinst wordt de zaak van politica Merete Lynggaard aangepakt. De lezer krijgt inzicht in de omstandigheden waarin ze leefde voor de ontvoering, maar ook erna. En met de nodige kritiek op de Deense politiek met alles wat daarbij hoort, wordt ook daar een beeld van geschetst. 
De hoofdstukken zijn kort. De wisselende tijd die wordt beschreven, van voor, tijdens en na de ontvoering, geven steeds meer inzicht in wat er is gebeurd.
Eigenlijk wilde ik meteen deel 2 gaan lezen van de serie, maar dat moet nog heel even wachten. Toch ben ik erg benieuwd naar de verdere ontwikkeling van hoofdpersoon Børk, maar vooral naar de wat duistere figuur Assad, die meer lijkt te weten en te kunnen dan vermoed werd.

Boek 83: Maigret en de onbekende wreker


Schrijver: Georges Simenon
Uitg. Bruna (Zwarte Beertjes reeks, nr. 740, 1979)
Vert. N. Broese van Groenau
Oorspr. titel: Pietr le Letton
Maigret #1

Al jaren liggen er vele delen van de serie over commissaris Maigret bij mij in een doos op zolder. De BRT zond een paar verfilmingen uit van delen uit de serie, met Rowan Atkinson in de hoofdrol. Ik was daar erg enthousiast over en besloot de dozen te openen en te zoeken, of ik deel 1 van de serie bezat. Dat was het geval. In het Frans heet het boek Pietr le Letton, maar al bij dit eerste deel wordt de vorm Maigret en de ... aangenomen. Deze stijlvastheid kenmerkt de serie.
Dit eerste deel is geschreven in Nederland, aan boord van het schip van  Simenon in Delfzijl. Het dateert van 1929.
Pietr de Let is hier de voornaamste tegenstander van Maigret. Zijn signalement wordt al in de eerste bladzijden gegeven. Bovendien worden de gegevens van zijn reis per trein, nagegaan en doorgegeven. Eigenlijk is er weinig spannends te beleven. Maigret wacht hem op in Parijs. Toch even een klein ongelukje: De man die voor Pietr wordt aangezien, ligt vermoord in het toilet van de trein.
Vreemd genoeg neemt iemand anders, met precies dezelfde kenmerken die in de signalementen voorkwamen, zijn intrek in een hotel in Parijs. Maigret neemt waar, wacht af, bespiedt, verbergt zich niet, denkt na. En speurt.
De figuur van Maigret heeft al alle kenmerken van de commissaris in de volgende delen. Ooit heb ik er vele van gelezen en ik volgde de serie, met Kees Brusse in de hoofdrol, op televisie. Over stijlvastheid gesproken: het is knap, dat de figuur Maigret al in deel 1 zo is uitgewerkt. Hij is een geblokt, stevig persoon, als uit eikenhout gehouwen. Hij doet zijn best mensen te begrijpen, zich in hen te verplaatsen. Zowel daders als slachtoffers. Er was enige kritiek op dit eerste deel, maar ik vind het bewonderenswaardig geschreven voor een eerste deel.

woensdag 20 september 2017

Boek 82: Drie vrienden, een huis en een klusjesman

Schrijver: Astrid Harrewijn
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. De Boekerij

Het tweede deel van deze trilogie las (of eigenlijk luisterde) ik, zonder te weten, dat dit het tweede deel was: Daar heb je vrienden voor. Hoofdpersoon daar was Joost, hij woonde samen met Kiki, haar zuster Noor was verhuisd naar Parijs. Het boek maakte me benieuwd naar deel 1. Hier is Noor de hoofdpersoon. Ze werkt in het Van Gogh museum. Zij en Kiki komen uit Limburg. Noor heeft daar al jarenlang een relatie, zij en haar vriend wonen samen. Haar vriend is het er niet mee eens, dat Noor de werkdagen, en vaak ook het weekend, doorbrengt in Amsterdam. Haar ouders zijn zeer op de hand van vriend, en vinden ook, dat Noor maar spoorslags weer terug moet keren naar Limburg. Deze gegevens beslaan een groot deel van het boek en het gezeur erover maakte, dat ik dit deel minder kon waarderen dan het deel over Joost, dat geestiger was en minder gezeur bevatte.

Ook gezeur in het museum. Noor zal een expositie samenstellen. De interim directeur is een ondeskundig figuur, die alleen in de weg loopt. Ook in het boek neemt hij teveel ruimte in.

Noor vliegt heen en weer tussen Amsterdam, Limburg, Parijs en nog een paar oorden, waar ze overlegt over de tentoonstelling met andere conservatoren van musea daar. Ze ontmoet een fransman op een congres, die van alles weet over vervalste kunst. Hem komt ze later nog vaker tegen en ze voelen zich tot elkaar aangetrokken.
De sfeer in het Van Gogh wordt al slechter, Noor voelt zich er steeds minder thuis. Ze krijgt het aanbod om in een museum in Parijs te komen werken. Dat is wel heel aanlokkelijk.

Leuk verhaal, fijn als luisterboek, maar minder dan deel 2. Nu benieuwd naar deel drie, waar Kiki de hoofdrol speelt.

Boek 81: De zaak Torfs

Schrijver: Jo Claes
Jaar van publicatie: 2008
Uitg. Houtekiet, Antwerpen

Dit was het eerste boek dat ik las van Jo Claes. Enthousiaste verhalen maakten me nieuwsgierig naar de schrijver, het boek en de hoofdpersoon, Thomas Berg. Het duurde even voor deze hoofdpersoon in het verhaal voorkwam. Om precies te zijn: na het lezen van een derde van het boek. Goed na te gaan, want het verhaal is in drie  bijna gelijkwaardige hoofdstukken opgedeeld, ieder genoemd naar de maand, waarin het verhaal zich bevindt. In deel 1 maken we kennis met de drager van de naam uit de titel: Pieter Torfs. Hij heeft een restauratieatelier in Leuven. Christina Jonckheere, een rijke dame uit dezelfde plaats, heeft een schilderij geërfd, van een groot schilder. Haar grootvader verzamelde kunst en hij liet haar dit waardevolle schilderij na, de rest ging naar andere familieleden. Het schilderij moest nog een bewijs van echtheid krijgen. Torfs werd gevraagd het schilderij te keuren en dit bewijs te leveren. Hij twijfelt aan de echtheid van het schilderij, maar accepteert de opdracht toch, na aandringen van de conservator van een plaatselijk museum. Daar zal het doek het middelpunt vormen van een tentoonstelling. Bij de opening van deze tentoonstelling blijkt het schilderij een vervalsing te zijn. Kort daarna wordt Torfs gevonden: hij lijkt zichzelf te hebben opgehangen in zijn woning. Niet lang erna wordt zijn assistente vermoord aangetroffen.
Dan verschijnt Berg op het toneel. Hij is vrijgezel, houdt van mooie dingen, lekker eten, klassieke muziek. Ooit begon hij aan een studie theologie, maar veranderde toen van richting, kwam terecht bij de politie in Brussel, maar werkt sinds kort bij de politie in Leuven als hoofdinspecteur. Daar moet hij nog even wennen. Vooral met zijn directe baas en met de rechter ligt hij voortdurend overhoop. Hij blijft er vrij rustig onder, kan wel opschieten met zijn collega's en in zijn vrije tijd drinkt hij graag een espresso op een terras, waar een aardige Franse studente kunstgeschiedenis zijn belangstelling wekt.
Het oplossen van deze zaak is een hele puzzel, Berg twijfelt er af en toe aan, of hij ooit zal weten wie de dader van deze twee moorden is. Hij zoekt echter rustig verder en denkt na. Ondertussen komen alle straatnamen van Leuven een paar keer voor. Dat maakt het lezen er niet prettiger op, als de stad je volkomen vreemd is. Ook het Vlaams van de schrijver zat mij als lezer danig in de weg. Ik moest zinnen af en toe een paar keer lezen om te weten waar iets over ging en wat er bedoeld werd. Een opgraving wordt in het Nederlands echt geen site genoemd. Die vind je op de computer. En dit is slechts een van de vele voorbeelden.
Maar verder was het een aangenaam boek om te lezen. Echt heel spannend was het niet: je zag al ruim voor het einde, hoe het zou aflopen. De personages waren goed uitgewerkt, de hoofdpersoon sympathiek op zo'n manier, dat je nog wel eens een boek wilt lezen waarin hij de hoofdpersoon is.

zondag 17 september 2017

Boek 80: The Nix

Schrijver: Nathan Hill
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. Alfred A. Knopf, New York

Het kostte me moeite in dit boek te beginnen: het was te dik. De bladzijden waren te dicht bedrukt met te kleine lettertjes.
Omdat ik zoveel enthousiaste verslagen had gelezen en gehoord van anderen, besloot ik toch door te zetten. Daar ben ik nu blij om.
Samuel Andresen-Anderson is professor aan een klein plaatselijk college. Toen hij nog jong was is zijn moeder Faye plotseling verdwenen. Hij heeft nooit meer iets van haar gehoord. Dan verschijnt er een bericht in het nieuws: een vrouw heeft stenen gegooid naar een presidentskandidaat. De gebeurtenis, die eigenlijk niet zo veel voorstelde, wordt breed uitgemeten op de televisie en in de kranten. Er staan weer spoedig verkiezingen op het programma.
Samuel, die het moeilijk heeft met zijn leerlingen (op beeldende wijze wordt verteld, hoe een leerlinge, die een opdracht niet volgens de regels heeft uitgevoerd, hem voor gek zet), besteedt zijn vrije tijd met het spelen van een computerspel. Iedere avond ontmoet hij in de digitale wereld medespelers, die hij nooit heeft gezien en alleen kent bij de naam, die ze in het spel hebben gekozen. Samuel heeft het gevoel, dat hij meer met zijn leven zou moeten doen, en nu besluit hij zijn moeder te gaan zoeken. Zij blijkt namelijk de stenen gooiende vrouw te zijn. Samuel beseft, dat hij eigenlijk niets van haar weet. Alleen dat ze hem heeft verteld over de Nix, een mythologisch paard, dat kinderen meelokte op zijn rug, ze daar veel plezier liet beleven, dan een aanloop nam richting de zee en van de rotsen afsprong, het water in. Alle kinderen verdronken daarbij. De les die daaruit viel te leren was, dat dat- of diegene die je het meeste plezier verschafte, je daarna in het diepste ongeluk zou drijven. Faye hoorde dat verhaal van haar vader, die uit Noorwegen naar Amerika was geëmigreerd. Ook zij wist weinig van zijn leven in Noorwegen.
De hoofdstukken spelen afwisselend in 1968 en 2011, de jeugdjaren van Faye en Samuel. Hun ontmoetingen met de meest uiteenlopende personen zijn boeiend om te lezen. Hun karakters zijn hier en daar op te maken uit de lengte van de zinnen waarmee ze geportretteerd worden. Zo bestond een hoofdstuk van elf bladzijden lang uit één enkele zin. Moeilijk te lezen, maar het gaf goed de gejaagdheid en de twijfel van de betreffende persoon weer.
Zowel Samuel als Faye gaan op zoek. Zij hopen eindelijk van de Nix verlost te worden en rust te vinden, evenals de mensen, die ze op hun tochten hebben ontmoet.
Het boek is grappig, spannend en vaak ontroerend. Bij een aantal mensen voel je ergernis, bij andere be- of verwondering. Maar koud laat het je allemaal niet.

donderdag 14 september 2017

Boek 79: De laatste roos van de zomer

Schrijver: Santa Montefiore
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Meulenhoff BV, Amsterdam
Vert. Erica Feberwee
Oorspr. titel: The Last Secret of the Deverills (2017, Santa Montefiore)
Deverill trilogie#3

De eerste verwarring bij het lezen van dit laatste deel van de serie over de vrouwen van Deverill kwam al bij de Nederlandse titel: waarom heeft de uitgeven gekozen voor De laatste roos van de zomer? Wie of wat is die laatste roos? Toen ik het boek uit was, kon ik daar nog geen antwoord op geven. Het was zoveel beter geweest om de Engelse titel gewoon te vertalen: The last Secret of the Deverills. Dan was ook meteen duidelijker geweest, dat dit het laatste deel van deze trilogie was.
Als je de eerste twee delen gelezen had, viel op, dat er hier veel herhaald werd. Prettig natuurlijk wanneer je dit boek als stand alone leest, maar nogal saai als je een serielezer bent.
Verder was het wel weer prettige lectuur, maar beslist minder dan de eerste twee delen. Hoofdpersonen zijn weer de drie dames: Kitty, Bridie en Celia, hun familie en andere inwoners van Ballinakelly, het Ierse dorp waaraan ze allemaal zo verknocht zijn.
Daarbij komen nu een paar teruggekeerde Amerikanen: Het meisje Martha, met haar nanny Mrs. Goodwin. Martha is op zoek naar haar natuurlijke moeder. Ze ontmoet JP, de halfbroer van Kitty, zoon van Bridie, en ze worden natuurlijk verliefd.
Jack en zijn gezin komen ook  terug uit de VS. Hij heeft zich daar met maffiapraktijken beziggehouden en vluchtte eerst naar Zuid-Amerika, maar is nu weer terug in Ierland. Ik had grote moeite de persoon van Jack te combineren met de maffia, en vond dat nogal ongeloofwaardig en onnodig voor het verhaal.
Zijn dochtertje Alana verdwaalt kort na haar aankomst in Ierland in het bos. JP brengt haar naar huis op zijn paard en zij, zo jong als ze is, voelt zich zeer tot hem aangetrokken. Als hij dienst neemt bij de luchtmacht schrijft ze hem en hij schrijft aan haar over zijn angsten, gevoelens, teleurstellingen. Dingen die hij aan niemand anders kan vertellen. Haar ouders mogen niets weten over deze briefwisseling. Kitty fungeert als tussenpersoon.
Bij al deze ontwikkelingen wil je eigenlijk vooral weten, of de breuk tussen Kitty en Bridie eindelijk eens wordt hersteld. Je mist Celia, die nauwelijks in het verhaal voorkomt. Het duurt en het duurt. Wat gaat Martha nu doen? Zou ze ontdekken, wie haar moeder is? Iedereen in het dorp merkt de gelijkenis op tussen Bridie en Martha, maar de betrokkenen hebben natuurlijk niets in de gaten, ondanks de grote aantrekkingskracht die ze voelen. Ach ja.

Het eind kon me niet helemaal bekoren. Na die hele lange aanloop kwam dit wel was gehaast over: er moest nu maar een eind aan het verhaal gereid worden.

Ondanks deze kritiek vond ik de serie de moeite waard. De hoofdpersonen waren boeiend genoeg om te willen weten hoe het ze verder zou vergaan. De geschiedenis van Ierland werd mooi opgenomen in het verhaal. De strijd tussen de Ieren en de Engelsen was af en toe hevig, maar toch ontstonden er vriendschappen tussen inwoners van beide gemeenschappen. De strijd tussen protestant en katholiek, nog altijd niet helemaal uitgewoed, was bijna nog moeilijker te beslechten. Het bijgeloof, hier opgenomen in de persoon van Maggie O'Leary en de geesten van overleden Deverills, gaf sfeer en achtergrondinformatie en voelde echt Iers aan.
Deze factoren maakte de boeken interessant genoeg om met plezier te lezen.

zondag 10 september 2017

Boek 78: Een vrouw op 1000°

Schrijver: Hallgrímur Helgason
Jaar van publicatie: 2014
Uitg. De Arbeiderspers
Vert. Marcel Otten
Oorspr. titel: Konan Vid 1000° (2011, JPV ùtgáfa, Reykjavik)

Boeken van IJslandse schrijvers liet ik lange tijd aan mij voorbijgaan. Ik vond ze moeilijk leesbaar, met al die namen eindigend op dottir of son, die allemaal op elkaar leken. Voor mij bijna onmogelijk uit elkaar te houden. Toen begon ik aan dit boek. Bijna meteen werd ik gegrepen door de beeldende manier van vertellen. Ik zag de hoofdpersoon Here Björnsson op haar bed in die garage liggen. Haar naam sprak me aan met zijn twee tegenstrijdigheden. Als vrouw Here heten (eigenlijk Hjerbjörg Maria), met als achternaam Björnsson (zou dottir moeten zijn, maar grootpapa was ooit president en BIJer, dus ze kreeg zijn achternaam.
Here was al op jonge leeftijd op zichzelf aangewezen. Haar vader was Deens en een deel van haar jeugd bracht ze in Denemarken door. Haar hart bleef altijd uitgaan naar IJsland, ook toen ze door haar vader in WO II werd achtergelaten op een station, om daar te wachten op de moeder, die nooit arriveerde. Haar vader was SSer, haar moeder haatte dat. Here werd tijdelijk ondergebracht op een Oostfries eiland. Ze hoopte met haar ouders herenigd te worden, maar dat mislukte. Ze moest vluchten en herinnert zich nu op haar bed alle gruwelen, die ze meemaakte en zag.
Op dat bed heeft ze zo goed als niets, maar wel een laptop, waarmee ze de wereld bereist en haar kinderen bespioneert. Ze heeft in haar leven vele mannen gehad, en daaruit zijn een paar zonen geboren, waar ze niet veel mee op heeft. Haar schoondochters zijn nog erger.
Na de oorlog wordt vader Hans niet alleen niet geaccepteerd door zijn vrouw, maar ook niet door de andere IJslanders. Samen met Here vertrekt hij naar Argentinië.
Het verhaal springt heen en weer tussen heden en verleden en naarmate het einde nadert, zowel van het boek als van Here, worden de herinneringen en het heden steeds warriger vermengd.
Het geheel is een indrukwekkend epos, geschreven in korte, bijtende zinnen en al even korte hoofdstukken. De vertaling moet niet eenvoudig geweest zijn maar is op bewonderenswaardige manier gemaakt.
Helgason is niet alleen schrijver, maar ook schilder en cartoonist. Dat is te merken aan zijn schrijfwijze.
Een boek om te onthouden.

maandag 4 september 2017

Boek 77: Makkelijk leven

Schrijver: Herman Koch
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. CPNB
Boekenweekgeschenk 2017

Voor het eerst, zover ik me kan herinneren, waren we te laat in de boekwinkel om een boekenweekgeschenk op papier te krijgen. Geen nood: we kregen et als e-boek.

De inhoud:
Tom heeft een zelfhulpboek geschreven over makkelijk leven. De regels die hij hiervoor heeft opgesteld, staan achterin het boekje. Het boek is goed verkocht: het geld stroomt binnen en voor Tom en zijn vrouw kan een periode van makkelijk leven geen probleem zijn. Hoewel...

Leuk boekje, leest snel, Herman Koch schrijft boeken, die ik graag lees. Dit was geen uitzondering.

woensdag 30 augustus 2017

Boek 76: Proeven van Liefde

Schrijver: Alain de Botton
Jaar van publicatie: 2012
Uitg. Pandora
Vert. Harry Pallemans
Oorspr. titel: Essays in Love (Macmillan, Londen, 1993)

De Volkskrant deed me deze zomer plezier door iedere zaterdag een column van Alain de Botton te publiceren. Al eerder las ik een paar van zijn boeken en kon die zeer waarderen om de toegankelijke stijl waarin hij schrijft en de manier, waarop hij nergens zweverig wordt, maar met beide voeten stevig op de grond blijft. Toch zet hij jou als lezer telkens wel op een verkeerd been: hij zet je aan het denken over je beweegredenen, over je ideeën, over je houding ten opzichte van mensen en dingen. Boeiend, maar geen snelle lectuur. Voortdurend denk je na over het gelezene.
Hier begint het al met de titel: Is proeven hier een werkwoord of een zelfstandig naamwoord? Of allebei? De hoofdpersoon, een architect, wordt tijdens een vliegreis verliefd op de vrouw die naast hem zit. Het hele proces wordt nu beschreven als een wetenschappelijke verhandeling, in hoofdstukken met wetenschappelijk aandoende titels en ieder weer onderverdeeld in genummerde alinea's. Hij beschrijft de opkomst van de liefde, het hoogtepunt ervan en de onvermijdelijke neergang, met tenslotte het verdriet dat volgt op het verdwijnen ervan.
Zijn conclusie is, dat 'hoezeer hij ook zijn best heeft gedaan om tot onwankelbare zekerheden te komen (met genummerde en in keurige rijtjes vastgelegde conclusies), analyse (van de liefde) nooit anders dan gebrekkig kon zijn - en zodoende altijd in de buurt van ironie zou blijven'
En die ironie vond ik nou juist zo prettig om te lezen.

Boek 75: De zondagochtend breekt aan

Schrijver: Nicci French
Jaar van publicatie: 2017
Uitg. Ambo/Anthos
Vert. Marja Borg en Els van Son
Oorspr. titel: Sunday Morning Coming Down (Michael Joseph, 2017)
Frieda Klein #7

Het is knap om na zes boeken van een serie te hebben geschreven een zevende te schrijven op zo'n stijlvaste manier. De spanning zat er na de eerste paar bladzijden alweer in.
Het is knap personages in zo'n zevende deel zo herkenbaar te beschrijven, dat het is, alsof je als lezer het zesde deel pas gisteren hebt uitgelezen.
Het is knap opnieuw een boek met een open einde te schrijven, waarbij de lezer opnieuw benieuwd is naar het volgende, en in dit geval laatste deel.
Het begint in dit deel wel duidelijk te worden voor iedereen, dat Dean Reeve nog altijd leeft en dat Frieda zich dat niet heeft ingebeeld. Zelfs commissaris Crawford moet zijn ongelijk erkennen. De pers duikt ook op het verhaal, Frieda ziet zich genoodzaakt persconferenties en interviews te geven. Daarbij komt ze telkens dezelfde opdringerige misdaadjournalisten tegen. Het zoeken naar publiciteit staat Frieda tegen, maar ze ziet geen andere oplossing. Deze beslissing heeft grote gevolgen voor haar en haar vrienden.

vrijdag 25 augustus 2017

Boek 74: Tranen van de giraffe

Schrijver: Alexander McCall Smith
Jaar van publicatie: 2004
Uitg. Sijthoff
Vert. Ineke van Bronswijk
Oorspr. titel: Tears of the giraffe (2000)

Het leven van Mma Ramotswe, enige vrouwelijke privédetective van Botswana kabbelt verder. Ze bevordert haar secretaresse (die uitstekend rooibosthee kan zetten) tot assistent detective. Ze zal gaan trouwen met de plaatselijke garagehouder, die tot zijn verbazing ziet, dat zijn aanzoek is aangenomen.  Het levert weer allerlei problemen op, want waar zal het paar gaan wonen en hoe vertel je het de vrouw, die als je huishoudster optreedt?
In de tussentijd lost Mma Ramotswe nog een paar problemen op. Een Amerikaanse vrouw roept haar hulp in bij het zoeken naar wat er met haar zoon is gebeurd. Lang geleden leverde een zoektocht naat hem niets op, maar ze kan het niet laten rusten. Ze rekent er wel voor, dat haar zoon niet mer leeft, maar zou graag weten wat er met hem is gebeurd.
Mma Ramotswe kijkt voor zich uit, loopt wat rond, denkt na en stelt wat vragen. Dan weet ze hoe het moet zitten en regelt het een en ander. Haar eigen leven is spannender dan dat van de mensen die haar hulp inroepen.
Ik vind dit een geweldige serie. Het is rustig, gemoedelijk en nuchter. Als je ervan uitgaat, dat de mens van nature slechte kanten heeft, kunnen ze je niet verbazen...

dinsdag 22 augustus 2017

Boek 73: Twee oude vrouwtjes

Schrijver: Toon Tellegen
Jaar van publicatie: 1994
Uitg. Querido

Lief boekje met verhalen over twee oude vrouwtjes. Ieder kort verhaaltje, geschreven in Tellegens hoogst eigen stijl, met korte, eenvoudige zinnetjes, waar geen woord teveel in staat, gaat over weer twee andere oude vrouwtjes. Ze houden allemaal zielsveel van elkaar. Maar ze worden oud. Ze zitten na te denken. Soms levert dat positieve dingen op, soms hadden ze beter niet kunnen nadenken.
De lezer aan het denken zetten doen ze echter allemaal.

maandag 21 augustus 2017

Boek 72: Daar heb je vrienden voor

Schrijver: Astrid Harrewijn
Jaar van publicatie: 2016
Uitg. De Boekerij

Heel geestig boek over Joost (met zijn Kees), een wat suffige wetenschapper, die zich stoerder voordoet dan hij is. Hij schrijft een boek over de Romeinse keizer Augustus en is een Rome om daar onderzoek naar te doen. Hij huurt kamers bij een moeder, die alleen zorgt voor haar kind. Joost helpt haar, door het meisje van school te halen, als ze zelf een keer geen tijd heeft. Het houdt meteen in, dat hij op moet passen tot later in de avond. Dat oppassen gebeurt in de speeltuin, waar Joost mee geniet van de avonturen van de moeders, die daar op hun eigen kroost passen. Hij blijkt die avonturen te kunnen gebruiken voor zijn boek. Hij is dol op het kind en besluit, dat hij zelf ook kinderen wil. Maar ja, hij is al veertig.
Als hij terug is in Amsterdam, waar hij werkt als adviseur in het Rijksmuseum en ook een baan heeft bij de UvA, gebeurt er ze het een en ander aan onverwachte dingen, Joost raakt beide banen kwijt. Wel komt hij op het spoor van een geheim genootschap. In de trant van Dan Brown speurt hij naar aanwijzingen, geholpen door zijn oude, maar doodzieke leraar Donato.
Intussen zoekt hij naar een moeder van zijn gewenste kind, begint een klusbedrijf, schrijft verder, waarbij zijn boek over Augustus onverwacht veel succes heeft. Mirjam, zijn uitgever, stuurt hem naar talkshows en dringt er op aan, dat hij verder schrijft over Romeinse keizers.
Het verhaal is minder belangrijk, dan de manier waarop het geschreven is: zoals gezegd: erg geestig. Met de nodige kritiek op de museum- en universiteitswereld, en op zijn omgeving in het algemeen. Een luisterboek om erg van te genieten.

Boek 71: R is for Ricochet

Schrijver: Sue Grafton
Jaar van publicatie: 2004
Uitg.  G.P. Putnam's Sons
 ABC serie #18

Eigenlijk dacht ik dat ik dit boek niet eerder had gelezen en dat dit volgende deel uit de serie nieuw voor me zou zijn. Het boek met de R in dit geval. Maar nee hoor, ook dit had ik al eerder gelezen. Ik kon me er niets van herinneren. Waarschijnlijk was dit het deel, waarbij het me stoorde, dat ik de boeken niet op volgorde las. De mensen en dingen om hoofdpersoon Kinsey worden steeds belangrijker. Vooral buurman annex huisbaas Henry en zijn broers en zusters, restaurant eigenaresse Rosie, de oude liefdes, het huis waar ze woont, haar oude Volkswagen met de eeuwige zwarte jurk.
Ik vond het nu een van de betere afleveringen. Kinsey moet een dame ophalen uit de gevangenis, waar ze twee jaar had gezeten. Ze komt voorwaardelijk vrij. Haar vader is ziek en kan haar niet zelf ophalen.
Hij is bang, dat zijn dochter onmiddellijk van alles zal doen, wat tegen de regels van haar voorwaardelijke in vrijheid stelling in gaat. Dat gebeurt natuurlijk ook: Reba, de dame in kwestie, voelt zich bedrogen door haar oude lief, een ze wil wraak. Al snel rookt, gokt en drinkt ze er op los. Kinsey heeft de handen er aan vol. Ze mag Reba wel, en probeert haar op het rechte pad te houden. Ze voelt zich niet gerust op de omgang met de flitsende, rijke man, die ooit Reba's minnaar en baas was. Hij blijkt een niet te vertrouwen persoon te zijn.
Kinsey begeeft zich ook weer eens op het liefdespad: een oude kennis, Cheney, werkzaam bij de politie, roept haar hulp in. Ook de FBI wil meer weten over de handel en wandel van Alan Beckwith en Kinsey moet Reba overtuigen om hun te vertellen wat ze over hem weet. Ze zijn bang, dat hij het land binnenkort zal verlaten.
Spannend, goed geschreven, zoals gewoonlijk.